De andere werkelijkheid van Venezuela en president Hugo Chavez




Er gaat zoveel misinformatie over Venezuela en diens president Hugo Chavez de wereld rond, dat het tijd wordt om een ander meer waarheidsgetrouw verhaal te vertellen. Venezuela is geen dictatuur en Chavez is geen dictator. Niet lang geleden was het Venezolaanse staatshoofd aanwezig bij een groep van activisten, die niet alleen (live op de televisie) het woningaanbod en huurderzaken bekritiseerden, maar ook voorgestelde wetten, voorschriften en projecten. En vorige week keurde de Venezolaanse president een wet af waar fel tegen geprotesteerd werd en nodigde Chavez critici uit om te discussiëren over die maatregel. Dat is niet het gedrag van een dictator. 

Ik heb zeventien jaar in Venezuela gewoond. Ik kan getuigen dat er sinds 1998, sinds het aantreden van Chavez, een buitengewoon grote transformatie heeft plaatsgevonden. Hij is twee maal herkozen met een verbijsterende meerderheid aan stemmen.

Toen ik voor de eerste keer in 1993 in Venezuela aankwam was het land in grote beroering. De Grondwet was opgeschort en het land had te maken met een avondklok. Repressie was wijdverspreid, er was economische recessie, de kranten, televisie- en radiostations waren gesloten of werden gecensureerd. Er was gedwongen militaire dienst en vooral jonge mannen uit arme gemeenschappen werden daarvoor gerekruteerd. Er was een overgangspresident aan de macht, omdat de eigenlijke president, Carlos Andres Perez - door Washington bestempeld als een "bijzondere democraat" - wegens corruptie was gevangengezet. Perez ontsnapte en vluchtte naar Miami, waar hij woonde tot zijn dood. Hij leefde van de miljoenen, die hij van het Venezolaanse volk had gestolen. 

Ook al werd in 1994 een nieuwe president gekozen, de grondwettelijke rechten bleven opgeschort, tot de verkiezingen in 1998. Chavez won deze. Ondanks veelvoudige pogingen om zijn regering te dwarsbomen: een kortstondige staatsgreep in 2002 en sabotage van de olie-industrie in 2003 heeft president Chavez nooit afgeweken van de Grondwet of een avondklok opgelegd. Hij heeft de media geen beperkende maatregelen opgelegd, geen enkele censuur. Hij verleende een algemeen pardon aan alle betrokkenen van de staatsgreep uit 2002, met de uitzondering van de individuen die verantwoordelijk geweest waren voor misdaden als moord. 

Onder het bewind van Chavez is de armoede in het land met de helft verminderd. Er is een kwalitatief hoogwaardige gratis gezondheidszorg. Alle Venezolanen kunnen gegarandeerd naar school. Er is nieuwe industrie gecreëerd. De politieke macht is in de handen van gewone mensen gekomen. Voorheen werden deze door de elite werden geweerd.
Zie ook: Poverty drops in Venezuela 

Dus waarom classificeert de rest van de wereld Chavez als een dictator? 

Misschien houden ze niet van de manier waarop Chavez spreekt, of van het feit dat hij  van armoedige afkomst is, of een socialist is. Maar dat maakt hem nog geen dictator. 

In Venezuela is meer dan 80% van de televisie, radio en krantenmaatschappijen in de private handen van mensen die kritisch staan ten opzichte van de regering. Er is geen censuur of onderdrukking van de vrije meningsuiting. De oppositiepartijen krijgen alle ruimte om te spreken. Enkele weken geleden gaf het hoofd van de Kamer van Koophandel in Venezuela een persconferentie waarin hij het leger “verraders” noemde, die de orders van de regering niet moesten opvolgen maar de orders van het bedrijfsleven. 

Wanneer dit in Amerika zou gebeuren zou de geheime dienst deze man direct oppakken en een onderzoek tegen hem beginnen. Een uitzending die rebellie en ongehoorzaamheid aan de staat zou prediken wordt in Amerika niet uitgezonden. Het is daar strafbaar!

In Venezuela is pas geleden een nieuwe wet aangenomen die de “Wet voor sociale verantwoordelijkheid” wordt genoemd. Het is verboden om mensen tot haat of geweld aan te zetten, of tot moord, vanuit websites of andere media in Venezuela. De wet heeft het vooral voorzien op berichten die "de bevolking angst aanjagen of de openbare orde verstoren, die de legitieme autoriteiten niet erkennen, aanzetten tot moord of tot het niet naleven van de juridische orde".

Ook mensen die via het internet aanzetten tot oorlog, haat of discriminatie op basis van politieke overtuiging, religie, huidskleur, nationaliteit of geslacht, hangt een straf boven het hoofd.
Dit lijkt mij een teken van beschaving. Waarom zouden de media niet verantwoordelijk zijn voor de enorme macht die ze hebben op de maatschappij? 

Vorige maand is een wet aangenomen die de president de macht geeft om in bijzondere omstandigheden snel in te grijpen. De wet is niet onconstitutioneel of antidemocratisch. Ze is aangenomen om direct te kunnen reageren in noodgevallen, zoals de enorme hoeveelheid regen die 130.000 mensen in het land dakloos maakte. 

Er wordt veel onjuiste informatie over Venezuela verspreid en herhaald. In 2010 waren er verkiezingen, Chavez won 60% van de zetels, de oppositie 40% (Accion Democratia 22 zetels en nog 12 andere splinterpartijtjes de rest). Het parlement in Venezuela heet “The National Assembly”. De pro-Chavez partij PSUV won 98 van de 165 zetels. Nogal een meerderheid!

De oppositie heeft aangekondigd buitenlandse hulp te willen zoeken om de regering omver te werpen. Kandidaten van oppositiepartijen hebben jaarlijks clandestien uit Amerika al vele dollars ontvangen. Ook internationale fondsen geven geld om de “democratie” te bevorderen (National Endowment for Democracy, NED en US Agency for International Development, USAID). Het geld wordt door de belastingbetalers uit Amerika opgebracht. Het lijkt een regelrechte aanval op de soevereiniteit van Venezuela te zijn.

Oppositieleiders zullen in Washington hulp vinden. Connie Mack, aan het hoofd van het stuurcomité van Foreign Relations voor het westerse halfrond kondigde tijdens de eerste dag van het Congres aan, dat een van haar doelen dit jaar zou zijn: het plaatsen van Venezuela op de lijst van terroristische landen. Ileana Ros-Lehtinen, hoofd van het ”Foreign Relations Comité”, voegde daaraan toe, dat ze het geweldig zou vinden als daarbij ook repressieve leiders als Castro en Chavez zouden worden vermoord.

Op 1 januari 2011 ontmoette Hugo Chavez Hillary Clinton kort tijdens de inauguratie van Dilma Rousseff, de nieuwe president van Brazilië. Ze schudden elkaar de hand en glimlachten. De spanningen die daarvoor hoog waren opgelopen leken even verdwenen te zijn. Bij terugkomst in Amerika werd Clinton door de Washington Post verguisd, ze was veel te “soft” geweest. Oorlog tegen Venezuela was meer op zijn plaats. 

De oproepen in de Washington Post zijn gevaarlijk. Onthoud dat het bewerken van de publieke opinie noodzakelijk is om agressie tegen een ander land te rechtvaardigen. Denk aan de campagnes tegen Saddam Hussein die demoniserend werkten. Wordt men beïnvloed door de media die een politieke en economische agenda hebben? De media die een democratisch gekozen en populaire leider willen verwijderen omdat ze de politieke keuzes van deze leider niet zien zitten?

Met de tragische schietpartij in Arizona in het achterhoofd is het evident dat de media macht heeft en invloed uitoefent op individuen. Aanzetten tot haat, demoniseren, manipulatieve en onjuiste informatie verspreiden is gevaarlijk en kan leiden tot verschrikkelijke consequenties, inclusief oorlog. 

Accepteer de feiten: Venezuela is geen dictatuur. Chavez is geliefd door zijn kiezers. En daar gaat het tenslotte om. Of wij het eens zijn met hem is niet belangrijk.

Lees ook: Media desinformation of Venezuela's president Hugo Chavez 

 

© Eva Golinger

Met dank aan Global Research 

 

 

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief