De oliecoup in Libië



27 augustus 2011
Libië verkeert in chaos. Khadafi is van het toneel verdwenen en het ziet er niet naar uit, dat hij daarop zal terugkeren. Niemand die nuchter nadenkt over wat er zich in dat land afspeelt gelooft, dat het om de bevrijding gaat van het Libische volk. De ontwikkelingen in de wereld gaan zo snel, dat we morgen alweer zijn vergeten wat er gisteren is gebeurd. Om uw geheugen op te frissen volgt hier een samenvatting van een door Tegenlicht op 14 maart 2011 uitgezonden programma:

Westerse intellectuelen en opinieleiders, onder wie Thomas Friedman, Francis Fukuyama, Richard Perle en Benjamin Barber, werden betaald door het Amerikaanse consultancy bedrijf de Monitor Group om het beeld van Libië en leider Khadafi op te krikken. Voor Tegenlichtkijkers wellicht een bekend rijtje namen.

In de slipstream van het nieuws over de burgeroorlog in Libië wordt ook steeds meer bericht over de periode daarvoor: hoe Libië en Khadafi na jaren op de lijst met gevaarlijke vijanden opeens een acceptabele bondgenoot werd voor het Westen. De Libische dictator Khadafi die in 1969 aan de macht kwam, en het in eigen land nooit te nauw nam met de mensenrechten, wordt in verband gebracht met onder andere de aanslag op het PanAm vliegtuig boven het Schotse Lockerbie, de IRA en de bomaanslag op discotheek La Belle in Berlijn in 1986; Reagan noemde hem 'the mad dog from the Middle East'.

In 2003 en 2004 bood Libië de nabestaanden van Lockerbie en andere aanslagen een hoge schadevergoeding, al nam het nog steeds niet expliciet de verantwoordelijkheid op zich. Wellicht bang dat zijn land hetzelfde lot tegemoet ging als Irak, kondigde Khadafi in 2003 aan te stoppen met het maken van massavernietigingswapens en zijn nucleaire programma. De sancties tegen Libië (die sinds 1992 van kracht waren) werden opgeheven en in 2004 bezocht Tony Blair als eerste Westerse leider het land. Khadafi, Blair en Bush vonden na de aanslagen van 9/11 een gemeenschappelijke vijand: Al Qaeda. Ondertussen veranderde er voor de burgers van Libië niets.

April 2004 - De Britse premier Tony Blair is vandaag in Tripoli aangekomen voor een historisch bezoek aan de Libische leider Moammar al-Khadafi. Blair wil hem een "partnerschap" met het Westen aanbieden.

Deze ommezwaai kwam niet alleen tot stand met handige (olie)deals voor alle partijen, maar ging ook via ‘soft power’: een consultancygroep uit Boston die was opgericht door een aantal Harvard-hoogleraren, The Monitor Group, sloot in 2006 een contract om voor drie miljoen dollar per jaar plus onkosten het ‘profiel van Libië en Muammar Khadafi te verbeteren’.

VPRO Tegenlicht 14 maart 2011:
‘In huize Khadafi vonden opstandelingen een fotoboek met Condoleeza Rice, Minister van Buitenlandse Zaken onder George W. Bush.’ (Volkskrant 27 augustus 2011)

In de Volkskrant van 23 februari 2011 schreef Robert Giebels over de vele miljarden die Khadafi van de Libiërs gestolen heeft. Er wordt een poging gedaan om het spinnenweb te ontrafelen, dat door de adviseurs van de dictator (wie zijn dat?) is geweven. Hiermee geeft hij een mooie illustratie van de manier waarop de leden van de financiële elite hun gigantische vermogens aan het oog van van de wereld onttrekken.

Nu Khadafi zijn Waterloo heeft gevonden en Europa en de V.S. hun sporen van collaboratie met de dictator trachten te verdoezelen is het kennelijk tijd voor de mainstream media om de handel en wandel van dit lid van de 'clan' uit de doeken te doen. Zeker, het is interessant om te lezen hoe Nederland opnieuw de rol van prostituee van het grootkapitaal blijkt te spelen en hoe Khadafi een Dagobert Duck geldpakhuis in Libië met een inhoud van $ 44 miljard uit gestolen olie inkomsten blijkt te bezitten. Maar het zou nog veel interessanter zijn en ook van meer moed getuigen om een vervolgserie te maken van een onderzoek naar het vermogen en de daaruit voortvloeiende machtspositie van een aantal families.

Suggesties? Rothschild, Rockefeller, Windsor, Oranje, Morgan, Bush, Poetin, het Saoedische vorstenhuis, de sheiks van de oliestaatjes aan de Perzische Golf om er enkele te noemen van de nog veel meer. Het zou een nieuw licht werpen op wie er achter de schermen hun invloed uitoefenen op wat er zich mondiaal afspeelt.

 

© Ad Broere   www.adbroere.nl