Botsing in het Midden-Oosten in voorbreiding



Mensen in het Westen die weinig weten over de geschiedenis van de Arabieren gebruiken de term 'Arabische Lente' voor de protesten in 2010 en 2011 in de Arabische wereld. Het woord 'lente' verwijst naar een soort van 'wakker worden'. Dat zou betekenen dat de Arabieren voorheen sliepen, dat ze dictator en onrecht niet eerder hadden opgemerkt. Niets is minder waar.

De werkelijkheid is dat de mensen in de Arabische wereld, deel van het grotere Turkse-Arabische-Iraanse gebied, regelmatig in opstand zijn gekomen. Deze opstand werd dan met financiële hulp van westerse mogendheden als Engeland en Frankrijk neergeslagen. 

Hoe de 1e  Arabische lente, de Arabische Opstand van 1916-1918, werd gemanipuleerd

Enkele jaren voordat de eerste wereldoorlog uitbrak werden plannen gesmeed om de gebieden in het Midden-Oosten te herverdelen. De koloniale ambities werden duidelijk toen in 1916 'de Arabische Opstand' losbarstte. Deze opstand kwam niet vanuit het niets opzetten. 

Het Ottomaanse Rijk van rond 1916 was een multi-etnisch rijk met autonome volkeren. Er ontstonden spanningen in Anatolië en in de Arabische staten. Deze spanningen waren niet het resultaat van eeuwenoude etnische en religieuze tegenstellingen, maar een bewust  ingrijpen en manipuleren van de koloniale machten Engeland en Rusland om de vorming van een sterker Ottomaanse staat te voorkomen.
 
Velen kennen het boek of filmepos Lawrence of Arabia. Zijn echte naam was Thomas Edward Lawrence, hij was een Brits schrijver, archeoloog en militair. Hij werd bij het uitbreken van WO I officier bij de Britse inlichtingendienst in Egypte. Hij werd aangesteld als verbindingsofficier tussen het geallieerde leger en het toen nog losse stammenverband in het gebied van de Hidjaz, nu Saoedi-Arabië. De bedoeling was om de Duits-Ottomaanse alliantie onder druk te zetten door een nieuw front in het Midden-Oosten te openen, richting het Ottomaanse rijk.

Het lukte hem Hoessein ibn Ali, de sjarief van Mekka, over te halen om aan de Britse kant tegen de Ottomanen te vechten. Zo brak met militaire en financiële hulp van de Britten de Arabische opstand uit tegen het Ottomaanse Rijk. De Arabieren werden door de Engelsen en de Fransen als voetsoldaten gebruikt. De Britten beloofden Hoessein ibn Ali in ruil onafhankelijkheid en de creatie van één grote panarabische natie.

Er kwam helemaal geen onafhankelijkheid voor de Arabieren. De Britten hadden dubbelspel gespeeld; Groot-Brittannië en Frankrijk verdeelden achteraf onderling de voormalige Ottomaanse gebieden met de Sykes-Picotovereenkomst.

Uit deze tijd stamt de term 'balkanisering': het uiteenvallen van vreedzame veelvolkerenstaten in kleine natiestaten, die elkaar vaak vijandig gezind zijn. Om vijandschap te creëren werden tussen de Arabische volkeren zaden van onenigheid verspreid. Lokale corrupte leiders werden gekocht door de Britten en de Fransen. 

Ook de Arabische Lente van vandaag wordt gemanipuleerd. De VS, Engeland en andere landen zijn bezig het Midden-Oosten met de hulp van corrupte Arabische leiders te herstructureren.   

Plan van Yinon: orde scheppen uit de chaos

In 1982 schreef Oded Yinon, een official van het departement van Buitenlandse Zaken in Israel het 'plan van Yinon'. De implementatie van het plan suggereert een 'verdeel-en-heers'- tactiek als de beste strategie voor Israël. Het Yinon-plan moet de superioriteit van Israel in de regio veiligstellen door de omringende staten te verzwakken. Balkanisering dus.  

'Het is belangrijk om Irak op te delen in kleine staten. Op korte termijn is de dreiging van Irak het grootst. Een oorlog tussen Iran en Irak kan hiervoor zorgen. Alle conflicten in het Midden-Oosten kunnen ons helpen om het doel, het opdelen van Irak in kleinere staten, te bereiken.'

Daarom werd Irak als middelpunt van de balkanisering eerst aangepakt. Irak zou wat Israel betreft verdeeld moeten worden in drie kleinere staten: een voor de Koerden, een voor sjiieten en een voor soennieten.

In 2006 en 2008 werd het plan met kaart en al uitgebreid beschreven in The Atlantic en in een publicatie van de landmacht in de VS. Behalve een verdeeld Irak, zouden ook Libanon, Egypte en Syrië opgedeeld moeten worden. Daarna zouden Soedan en Libië aangepakt worden. Het Yinon plan lijkt, hoewel in iets andere volgorde, gevolgd te worden.  Er zit strategie achter, een Amerikaans-Israelische strategie.

Het Midden-Oosten herstructureren

Het 'Institute for Advanced Strategic and Political Studies' publiceerde in 1996 de studie A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm (een nieuwe start, een strategie ter veiligstelling van de Israelische invloedssfeer/Rijk). Het rapport werd opgesteld door de studiegroep naar een 'New Israeli Strategy Toward 2000' voor Benjamin Netanyahu, de premier van Israel in 1996. Het rapport A Clean Break werd o.a. geschreven door Richard Perle.

Perle was politiek adviseur en lobbyist die onder de regering Reagan als assistent-minister van Defensie werkzaam was. Van 1987 tot 2004 werkte hij voor het Defense Policy Board Advisory Committee. Perle is een van de voormannen van de neoconservatieven en adviseur van het Witte Huis. 

Het lijkt erop dat de VS 'het Israëlische Rijk' helpt opbouwen. Het Rijk is niet helemaal in handen van de Israëli’s, maar de invloed van Israel wordt wel gevoeld en gediend. Het Midden-Oosten moet een grote vazalstaat worden van Tel Aviv. Het feit dat Perle, een carrière tijger van het Pentagon, heeft meegeschreven aan het plan kan een mens doen twijfelen: is het een Israëlisch Rijk, een Amerikaans Rijk of een Amerikaans-Israelisch Rijk?

Plannen om Syrië te destabiliseren

Volgens het document A Clean Break uit 1996 moest Syrië rond 2000 omvallen, met de hulp van Turkije en Jordanië. Dit is op een bepaalde manier gebeurd in 2005 en 2011. In het document kan men lezen: 'Israel kan in samenwerking met Turkije en Jordanië zijn omgeving vormen, door Syrië te verzwakken of omver te werpen. Eerst moeten we ons focussen op het verwijderen van Saddam Hoessein.'

Voor de vorming van een door Israel gedomineerd Midden-Oosten moet Irak 'bevrijd' worden van Saddam Hoessein; daarna kan balkanisering plaatsvinden. Er moet met Turkije een strategische alliantie worden gesmeed tegen Syrië. Syrië kan worden gedestabiliseerd door Libanese oppositiefiguren te gebruiken. Ook moet aan de wereld worden duidelijk gemaakt, dat het Syrische regime zeer boosaardig is.

Dat valt onder het hoofdstuk PR campagne voor het demoniseren van de tegenstanders.

In 2009 hebben de Israëlische media openlijk toegegeven dat ze de opdracht hadden de verkiezing van de nieuwe president in Iran in diskrediet te brengen nog voordat deze had plaatsgevonden. 

Het document A Clean Break benoemt ook de noodzaak om banden aan te trekken met alle stammen die de grens met Syrië kunnen passeren en de elite van het huidige regime in Syrië vijandig gezind zijn. 

Met deze kennis is het niet raar dat Arial Sharon en Israel de opdracht gaven aan Amerika om Syrië aan te pakken en Irak aan te vallen. Als laatste is het goed om te weten dat A Clean Break voorstelde om een preventieve oorlog te beginnen om het Midden-Oosten te kunnen hervormen.

In 2001 zou Amerika aan deze strategie gevolg geven. 

Uitdrijving van christelijke gemeenschappen uit het Midden-Oosten

Het is geen toeval dat de Egyptische christenen werden aangevallen op hetzelfde moment dat het referendum in Zuid-Soedan plaatsvond. Het is ook geen toeval dat de christenen uit Irak werden verbannen (onder de ogen van de Amerikanen en de Britten). Bagdad moest voor de sjiieten zijn. De soennieten moesten Bagdad verlaten. Dit hoort allemaal bij het plan van Yinon.

In Iran weigert ondertussen de joodse gemeenschap het land te verlaten. Er woont een zeer grote joodse gemeenschap, die het land als thuisland beschouwt. Het idee dat zij zouden moeten emigreren naar Israel vinden zij belachelijk.  

Het Yinon-plan breekt een lans voor de balkanisering van Syrië en Libanon op basis van religieuze en sektarische identiteiten.

Bechara Rai, de nieuwe patriarch van de maronieten (Oosterse katholieke kerk) in Libanon, heeft onlangs een officieel bezoek gebracht aan de Franse president Sarkozy. Deze zou tijdens zijn onderhoud met de patriarch hebben gezegd dat er geen plaats meer was voor christenen in het Midden-Oosten. Sarkozy zou christenen in het Midden-Oosten hebben aangeraden naar Europa te emigreren. 

De patriarch heeft zijn ongerustheid uitgesproken. Hij weigert Libanon en Syrië te verlaten. Duistere groepen vallen ondertussen christenen overal in het Midden-Oosten aan. Sluipschutters schieten op burgers en soldaten in Syrië, chaos wordt gecreëerd. De aanvallers zijn waarschijnlijk een coalitie van Amerikanen, Fransen, Jordaniërs, Israëliërs, Turken, Saoedis en enkele Syriërs die meewerken van binnenuit. 

Washington, Tel Aviv en Brussel plannen een uittocht van christenen. President Nicolas Sarkozy heeft gezegd dat alle christenen uit het Midden-Oosten (Aramese, Koptische, Armeense en andere christenen) welkom zijn in de EU. Volgens het plan van Yinon en de geopolitieke wensen van Amerika en Israel moeten de Arabische naties exclusieve moslimstaten worden. 

Yinon-plan in actie: Afrika opdelen 

Tel Aviv ziet Afrika als een nieuwe bufferzone. Toen in 1979 de oude bondgenoot en periferie (Iran) ineenstortte, door de revolutie in Iran, moest worden gezocht naar nieuwe bufferzones tegen de Arabieren. Israel heeft veel werk besteed aan de balkanisering van Soedan, Ethiopië en Kenia.  

De verdeling van mensen op grond van hun etniciteit en taal, hun huidskleur en religie zal ook in Afrika moeten plaatsvinden. Om het Israëlische Rijk en de Israelische invloedssfeer veilig te stellen heeft het 'Institute for Advanced Strategic and Political Studies' (IASPS), de Israëlische denktank met Perle, het Amerikaanse 'United States Africa Command of Africom' opgericht. Dit Amerikaanse commandocentrum voor militaire operaties in Afrika ging begin oktober 2007 van start en werd in oktober 2008 volledig operationeel.

Op dit moment wordt gepoogd een scheiding te maken tussen een zwart Afrika en een niet-zwart Afrika, onderdeel van het plan om een schisma te creëren tussen 'de Arabieren' en 'de Zwarten'. De identiteit van Afrikanen uit Zuid-Soedan en Arabieren uit Noord-Soedan zijn om deze reden gevoed en gepromoot. Daarom ook zijn 'zwarte Libiërs' aangevallen in Libië.  

Voorbereiding van de strijd

Nu moeten we de stippellijntjes volgen en het plan doorzien. De strijd der beschaving wordt voorbereid. De schaakstukken worden in positie gebracht. De Arabische wereld wordt afgescheiden en de groepen worden per religie en huidskleur verdeeld. Er is geen ruimte voor smeltkroezen waarin verschillende culturen zijn geïntegreerd. 

Er staat een exclusief islamitisch Midden-Oosten op stapel (uitzondering Israel), dat in beroering zal zijn door gevechten tussen sjiieten en soennieten. Een gelijkaardig scenario staat op stapel voor het niet-zwarte Noord-Afrika, waar een confrontatie zal plaatsvinden tussen Arabieren en Berbers. Het Midden-Oosten en Noord-Afrika zullen in strijd zijn met het Westen en zwart Afrika. 

Zbigniew Brzezinski was de Nationaal Veiligheidsadviseur van president Carter. Hij wordt nog steeds gerekend tot de grijze eminentie onder de Amerikaanse strategen van de geopolitiek. Brzezinski heeft zich publiekelijk uitgesproken over de gevaren van een multi-etnische samenleving. Dat maakt het moeilijk om consensus te vinden voor een grote wereldoorlog.

Oorlog rechtvaardigen  

In het verleden indoctrineerden koloniale machten hun onderdanen om steun te verkrijgen voor het bevechten van hun koloniën. Men moest 'christelijke waarden' verspreiden; dit kon blijkbaar niet zonder soldaten en handelaren.

Tegelijkertijd werden racistische ideologieën verspreid. Mensen uit koloniën waren 'ondermensen', inferieur en zielloos. Het was 'een zware taak', maar iemand moest het doen. De onbeschaafde wilden moesten toch door iemand worden geholpen. De rechtvaardiging voor strijd en oorlog was de overwinning op verre landen zonder beschaving.   

Vandaag de dag zijn de imperialistische plannen van de VS, Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland geen spat veranderd. Wat is veranderd is de rechtvaardiging, de reden, de smoes die ze gebruiken. Vandaag de dag wordt het een rechtvaardige oorlog genoemd, voor een goede zaak, onder de noemer van oorlog tegen terreur en verspreiding van democratie, emancipatie en mensenrechten.  Probeer u bewust te zijn van de achterliggende politieke aspecten van de wereldwijde strijd tegen terreur en de revoluties in het Midden-Oosten.


Door Mahdi Darius Nazemroaya
Bron: Global Research, 26 november 2011
http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=27786

Vertaald door ’t Vertalerscollectief

Mahdi Darius Nazemroaya is een schrijver uit Ottawa, Canada. Hij is socioloog en wetenschapper bij het Centre for Research on Globalization (CRG), Montreal. Hij was aanwezig bij de ‘Arabische Lente’ en de beschietingen van de NAVO in Libië als Special Correspondent voor de syndicated investigative KPFA program Flashpoints.