Opmars naar de oorlog:
 Iran en de strategische omsingeling van Syrië en Libanon

De omsingeling van Syrië en Libanon is al lange tijd in de maak. Sinds 2001 zijn Washington en de NAVO begonnen met het insluitingsproces van Libanon en Syrië. De permanente NAVO aanwezigheid in het oostelijke Middellandse-Zeegebied en de Syria Accountability Act zijn onderdeel van dit initiatief. Blijkt dat de routekaart is gebaseerd op een Israëlisch document uit 1996 over de controle van Syrië. De naam van het document A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm.

Het Israëlische document van 1996, waaraan prominente Amerikaanse figuren als auteur meewerkten, eist “Syrië terug te dringen” in 2000 of erna. De routekaart geeft aan hoe de Syriërs uit Libanon moeten worden verdreven, de aandacht van Damascus afgeleid door een anti-Syrische oppositie in Libanon, en dan Syrië ontwricht met de hulp van Jordanië en Turkije. Dit is allemaal gebeurd tussen 2005 en 2011. Daarom werden ook de anti-Syrische 14 Maart Alliantie en het Speciaal Tribunaal voor Libanon (STL) gecreëerd in Libanon.

De eerste stap in deze richting is volgens het 1996 document zelfs de afzetting van President Saddam Hussein in Bagdad en zinspeelt op balkanisering van Irak en een strategisch regionaal verbond tegen Damascus met inbegrip van een soennitisch moslim Arabisch ‘Centraal Irak’. De sektarische aard van dit project is zeer duidelijk, evenals het verband met het verzet tegen een zogeheten “Shiite Crescent.” De routekaart voorziet de sektarische verdeeldheid aan te stoken door Syrië te overwinnen en een splijting tussen sjiieten en soennieten te creëren die tegen Iran werkt en de Arabische vorsten aan de macht houdt.

De V.S. is begonnen aan een vlootconcentratie langs de Syrische en Libanese kust. Dit is onderdeel van Washington’s standaard afschriktactieken die worden gebruikt als vorm van intimidatie en psychologische oorlogvoering tegen Iran, Syrië en het ‘verzetsblok’. Terwijl Washington bezig is zijn vloot te verzamelen, richten de mainstream media gecontroleerd door de Saoedis en Arabische klanten van de V.S. zich op het deployeren van Russische marineschepen naar Syrië, wat gezien kan worden als een tegenzet tegen de NAVO.

Vanaf Al-Ramtha in Jordanië worden aanvallen gepleegd in Daraa en Syrisch grondgebied. Rakan Al-Majali, de Jordaanse minister van staat voor Mediazaken en Communicatie, heeft dit zelfs openlijk toegegeven en het afgedaan als wapensmokkel. Jarenlang hebben de Jordaanse strijdkrachten met succes voorkomen dat wapens de Palestijnen op de door de Israëlis bezette westelijke Jordaan-oever bereikten via Jordaans grondgebied. In werkelijkheid stuurt Amman wapens naar Syrië en stuurt aan op destabilisatie van Syrië. De Jordaanse strijdkrachten werken als een front om Israël te beschermen en de Jordaanse inlichtingendienst is een verlengstuk van de C.I.A. en Mossad.

Volgens de Turkse media heeft Frankrijk militaire trainers naar Turkije en Libanon gestuurd om dienstplichtigen voor te bereiden op een oorlog tegen Syrië. De Libanese media suggereren iets dergelijks. Het zogeheten Vrije Syrische Leger en andere NAVO-GCC front organisaties doen ook via Turks en Jordaans grondgebied invallen in Syrië. Libanon wordt gebruikt om wapens naar Syrië te smokkelen. Veel van deze wapens waren feitelijk wapens die het Pentagon in het geheim naar Libanon stuurde vanuit het door Amerika en Engeland bezette Irak toen George W. Bush Jr. president was.

De Franse minister van Buitenlandse Zaken, Alain Juppé, heeft de Syrische Nationale Raad beloofd dat er een zogeheten “humanitaire corridor” aan Syrië wordt opgelegd. En ook hier is de Syrische Nationale Raad geen onafhankelijke entiteit en daarom deed Juppé geen echte belofte; hij legde eigenlijk een verklaring af.

Terwijl buitenlandse bedrijven als Suncor Energy gedwongen werden Libië te verlaten, zijn ze niet weg uit Syrië. De reden dat deze bedrijven bleven wordt als humanitair voorgesteld, omdat ze nationale lokale diensten verlenen in Syrië. Suncor Energy hielp bijvoorbeeld olie voor export uit Libië te produceren, maar produceert in Syrië energie voor plaatselijk verbruik. In werkelijkheid laten de vijandig gezinde overheden deze bedrijven blijven omdat ze geld uit Syrië overhevelen. Ze willen voorkomen dat er geld binnenkomt, en ze willen ook de plaatselijke economie leegzuigen als katalysator voor de implosie van Syrië.

Samen met de V.S. en de NAVO-bondgenoten legt de Samenwerkingsraad van de Golf (GCC) sancties op zoals een verbod op vluchten naar Syrië. De GCC staten en Turkije hebben zich achter de ministers van BZ van de NAVO-landen geschaard en hun ingezetenen gevraagd Syrië te verlaten. Daar de VN Veiligheidsraad geen levensvatbare route tegen Syrië meer is, gaat de GCC misschien ook proberen via de Arabische Liga een vluchtverbod boven Syrië op te leggen.

Turkije: Het paard van Troje van de NAVO en de poort naar het Midden-Oosten

Turkije was aanwezig op de vergadering van de Arabische Liga in Marokko, waar een regime-wisseling in Damascus werd geëist. Ankara heeft een vuil spelletje gespeeld. In het begin van de oorlog van de NAVO tegen Libië deed Ankara voor of ze neutraal waren terwijl ze de Transitional Council in Benghazi hielpen. De Turkse overheid geeft niets om de Syrische bevolking. In tegendeel, de eisen die de Turken aan de Syriërs hebben gesteld, geven duidelijk blijk van realpolitik. In lijn met de GCC heeft Turkije geëist dat Damascus het buitenlands beleid verandert en zich onderwerpt aan de eisen van Washington als nieuwe satellietstaat. Via een NAVO initiatief zijn de Turken ook verantwoordelijk voor het werven van soldaten tegen de Libische en Syrische regering.

Ankara probeert nu al jaren heimelijk Syrië los te weken van Iran en de Iranese invloed in het Midden-Oosten te vervangen. Turkije tracht zichzelf te pluggen en het imago dat de Arabieren van het land hebben te verbeteren, maar ondertussen heeft het een sleutelfunctie in de plannen van Washington en de NAVO. Tegelijkertijd vergroot het de militaire macht in de Zwarte Zee en langs de grenzen met Iran en Syrië. Het militair onderzoeks- en ontwikkelingsinstantie, TUBITAK-SAGE, heeft ook aangekondigd dat Ankara zal beginnen met de massaproductie van kruisraketten in 2012 die geschikt zijn voor de marine en aanstaande levering van Amerikaanse gevechtsstraaljagers die zouden kunnen worden ingezet in toekomstige oorlogen in de streek. Turkije en de NAVO zijn ook tot een overeenkomst gekomen om de Turkse bases voor de NAVO-troepen te upgraden.

In september 2011 sloot Ankara zich aan bij het project voor een raketschild van Washington, iets waarover zowel Moskou als Teheran ontzet waren. Het Kremlin behoudt zich het recht voor om de schild facilities van de NAVO in Oost-Europa aan te vallen en dat geldt ook voor Teheran en de raketschild facilities van de NAVO in Turkije in geval van oorlog in het gebied. Er zijn ook gesprekken geweest over het deployeren van de Kremlin Iskander raketten naar Syrië.

Sinds juni 2011 spreekt Ankara over invallen in Syrië. Invasieplannen zijn gepresenteerd als een humanitaire missie om een “bufferzone” en “humanitaire corridor” te maken onder R2P, en er wordt beweerd dat de protesten in Syrië een regionale zaak zijn en geen nationale. In juli 2011, ondanks de nauwe Iraans-Turkse economische banden, maakte de Iraanse Revolutionaire Garde duidelijk dat Teheran de Syriërs zou steunen en voor Damascus koos in plaats van Ankara. In augustus 2011 begon Ankara afgezwaaide soldaten en de militaire reserve naar de Turks-Syrische grens te sturen. In deze context is ook de Russische militaire aanwezigheid in de haven van Tartus versterkt.

Van Damascus naar Teheran

Het is geen toeval dat Senator Joseph Lieberman begin 2011 eiste dat het Pentagon en de NAVO Syrië en Iran aanvielen. En ook niet dat de sancties van de huidige Obama-regering tegen Damascus nu ook zijn uitgebreid naar Teheran. De inzet is om via Damascus Iran te raken en, in het algemeen Teheran, Moskou en Beijing te verzwakken in de strijd om de macht in Eurazië. De V.S. en de resterende bondgenoten staan op het punt om hun strijdmacht in Irak in te krimpen, maar ze willen de streek niet verlaten of Iran een brug laten bouwen naar het oostelijk Middellandse-Zeegebied via Irak.

Als de V.S. uit Irak vertrekt, is er een directe corridor tussen Libanon en Syrië met Iran. Dit is een nachtmerrie voor Washington en Tel Aviv. Dit verankert de Iranese dominantie over de streek en verstevigt het ‘verzetsblok’, wat Iran, Syrië, Irak, Libanon en de Palestijnen samenbrengt. Israël en de V.S. krijgen beide grote strategische klappen.

De druk op Syrië is direct gelieerd aan de Amerikaanse terugtrekking uit Irak en de pogingen van Washington om verdere geopolitieke winst van Teheran te blokkeren. Door Damascus uit te schakelen hopen Washington en maatjes Iran een geostrategische klap toe te brengen.

Alles wat Washington doet is een voorbereiding op de nieuwe geopolitieke realiteit en een poging de eigen standing in de streek te behouden. De Amerikaanse strijdkrachten uit Irak worden opnieuw ingezet in de GCC landen in de Perzische Golf. Koeweit zal nieuwe gevechtseenheden krijgen die zijn aangewezen om Irak weer binnen te trekken als de veiligheid in gevaar komt, zoals bij een regionale oorlog, of om Iran en bondgenoten te confronteren in een toekomstig conflict. De V.S. activeert nu de zogeheten “Coalition of the Moderate” die onder George W. Bush Jr. werd opgezet en richt deze tegen Iran, Syrië en hun plaatselijke bondgenoten.

Op 23 november 2011 tekenden de Turken een militaire overeenkomst met Groot-Brittannië voor een strategisch partnerschap en nauwere Engels-Turkse militaire banden. Tijdens een belangrijk staatsbezoek van Abdullah Gül aan Londen werd de overeenkomst getekend door de minister van Defensie Phillip Hammond en de Deputy Chief van de Turkse Generale Staf, Hulusi Akar. De Engels-Turkse overeenkomst gaat meespelen binnen het kader van de ontmoetingen van de Britse Chief of Defence Staff, Generaal David Richards, en Liam Fox, de voormalige Britse met zoveel schandaal omringde minister van Defensie, met Israëlische beambten in Tel Aviv. Na het bezoek van Generaal Richards aan Israël zou Ehud Barak Groot-Brittannië bezoeken en later Canada, voor overleg over Syrië en zijn strategische bondgenoot Iran. Binnen deze periode zouden de Britse en Canadese regeringen verklaren dat zij voorbereid zijn op oorlog met Syrië en Iran.

 Peter McKay

Londen heeft aangekondigd dat er ook militaire plannen zijn voor oorlog met Syrië en Iran. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan veroorzaakte de Canadese minister van Defensie, Peter MacKay, een schokgolf toen hij strijdlustige uitspraken deed over oorlog met Syrië en Iran. Hij kondigde ook aan dat Canada bezig was met de aankoop van een nieuwe serie militaire straalvliegtuigen via een grote wapenaankoop. Dagen later verbraken Canada en Groot-Brittannië hun bank- en financiële banden met Iran. In werkelijkheid zijn deze stappen voornamelijk symbolisch, omdat Teheran opzettelijk de banden met Groot-Brittannië en Canada inperkte. Maanden lang hebben de Iraniërs openlijk overwogen de banden met Groot-Brittannië en verscheidene andere E.U. landen te verbreken.

De gebeurtenissen rondom Syrië hebben veel meer van doen met de geopolitiek in het Midden-Oosten dan met Syrië zelf. In de Israëlische Knesset werden de gebeurtenissen in Syrië natuurlijk in verband gebracht met het inperken van de macht van Iran in het Midden-Oosten. Tel Aviv bereidt zich al enige jaren voor op een groot conflict. Ondermeer met militaire langeafstandsvluchten naar Griekenland als simulatie van een aanval op Iran en deployeren van kernonderzeeërs naar de Perzische Golf. Het land heeft ook “Turning Point” oefeningen gedaan, om de continuering van de Israëlische regering te verzekeren door evacuatie en verplaatsing van het Israëlische kabinet en ambtenaren, met inbegrip van het Israëlische ministerie van Financiën naar geheime bunkers in geval van oorlog.

Vijf jaar lang heeft Washington gewerkt aan de bewapening van het Midden-Oosten tegen Iran en het ‘verzetsblok’. Het heeft enorme wapenzendingen naar Saoedi-Arabië verzorgd. Er zijn bunkerbusters gestuurd naar de V.A.E. en Israël, ondermeer, en het eigen dodelijke arsenaal is uitgebreid. V.S. functionarissen zijn ook begonnen met openlijke discussies over het vermoorden van Iranese leiders en hoge militaire via heimelijke operaties. De wereld wordt geconfronteerd met een weg naar een mogelijke militaire escalatie die de grenzen van het Midden-Oosten ver zou kunnen overschrijden en waarbij Rusland, China en hun bondgenoten betrokken zouden kunnen raken. De Revolutionaire Garde heeft duidelijk gemaakt dat als er een conflict komt met Iran, Libanon, Irak en de Palestijnen als Iranese bondgenoten betrokken zouden zijn.



Door Mahdi Darius Nazemroaya
Bron: http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28018

Mahdi Darius Nazemroaya is socioloog en bekroond auteur woonachtig in Ottawa. Hij is Research Associate in het Centre for Research on Globalization (CRG), Montreal. Hij was getuige van de ‘Arabische Lente’ in Noord-Afrika. Toen hij in Libië was tijdens de NAVO bombardementen, bracht hij vanuit Tripoli verslag uit voor diverse media. Hij was speciaal correspondent voor Global Research en Pacifica’s onderzoeksprogramma Flashpoints, uitgezonden vanuit Berkeley, Californië. Zijn geschriften worden in meer dan tien talen gepubliceerd.