Somalië: Voedselkartels en Hongersnood
Deel 2



Lees de inleiding: Westen profiteert van voedselcrisis Somalië  

“De huidige wereldbevolking kan niet alleen worden teruggedrongen door toekomstige reducties in de geboortecijfers ten gevolge van anticonceptie, sterilisatie en abortus, maar moet nu worden aangepakt, op wat voor manier dan ook.”
 - Initiatief van de Verenigde Naties ECO-92 EARTH CHARTER

De bril waardoor de hoogste beleidmakers van de internationale gemeenschap naar de wereld kijken is een verschrikkelijke. De Derde wereld wordt door hen gezien als een snoepwinkel die naar believen geplunderd kan worden.

Somalië heeft altijd een lokale zelfvoorzienende economie gekend, met ruilhandel tussen nomadische herders en landbouwers. Ondanks droogtes kon Somalië de onafhankelijkheid behouden en had de bevolking voldoende te eten. Tot in 1980 het IMF economische hervormingen doorvoert, waardoor de verhoudingen compleet kwijtraken. 

De toenmalige regering van Somalië moet heftige bezuinigingsmaatregelen nemen om de schuld aan de banken in het Westen terug te kunnen betalen. Somalië wordt steeds meer afhankelijk van geïmporteerd graan. Voor dit graan moet steeds nieuw geld worden geleend. De voedselhulp wordt midden jaren zeventig tot midden jaren tachtig 15 maal zo groot, daarna blijft de voedselhulp stijgen met eenendertig procent per jaar.

De Somalische boeren raken, door de door het IMF bepaalde toename van commerciële import, failliet. Traditionele gewassen zoals maïs en kafferkoren (sorghum bicolor) en wilde sorgo worden door goedkope en gesubsidieerde buitenlandse tarwe vervangen. De prijzen van brandstof, mest en producten voor de landbouw worden de door het IMF opgelegde devaluatie van de Somalische Shilling onbetaalbaar. De koopkracht van de bevolking van Somalië wordt in rap tempo verlaagd. De Somalische landbouwproducenten geven de moed op.

De oorzaken van de verarming van de boerengemeenschappen in Somalië zijn de deregulering van de graanmarkt, de devaluatie van de plaatselijke munteenheid en de toevloed van buitenlandse voedselhulp.

Uit het Westen komen schenkingen met de verwachting, dat de beste geïrrigeerde landbouwgrond van Somalië zal worden gebruikt om fruit, groenten, oliezaden en katoen te verbouwen, niet voor eigen verbruik, maar voor export naar kruidenierszaken in het Westen. Schenkers krijgen controle over het volledige budgettaire proces door de voedselhulp, dat door binnenlandse verkoop de hoofdbron van inkomsten voor de staat werd.

“Ontvolking zou de hoogste prioriteit van het Derde Wereld beleid moeten zijn, omdat de economie van Amerika steeds meer mineralen en grondstoffen uit het buitenland nodig zal hebben, voornamelijk van minder ontwikkelde landen". - Henry Kissinger, ontvanger van de Nobelprijs van de Vrede en voormalig minister van Buitenlandse Zaken.

In een land waar 50% van de inwoners nomaden zijn is de rol van kamelen en ander vee van levensbelang. Voordat het IMF zich gaat bemoeien met Somalië wordt 80% van de export medeverdiend door vee. Uiteindelijk brengt afhankelijkheid creëren veel op: geld lenen betekent immers winst maken en aan de leningen worden voorwaarden gekoppeld, die de geldgevers verder helpen. 

De Wereldbank moedigt de privatisering van veeartsen, -diensten en -medicijnen aan. Water wordt duur verkocht in tijden van droogte.  De traditionele ruilhandel wordt vervangen door een geprivatiseerde markt die draait op zo’n groot mogelijke winst.

Het systeem van Bretton Woods, dat in 1944 voor een akkoord zorgde tussen 44 landen en had geleid tot de oprichting van het IMF, de Wereldbank en het indirect via de dollar opnieuw invoeren van de goudstandaard, trekken aan de touwtjes van Somalië. Ze herstructureren het regeringsbudget en beleid. De Somalische regering kan binnenlandse hulpbronnen niet langer gebruiken, en dit zal leiden tot een afname van 85% in de landbouwopbrengsten.

Nomadische herders worden tot armoede gedreven. De traditionele ruileconomie is vernietigd. De export van vee en inkomsten van internationale deviezen nemen af. Volgens een onderzoek van Michael Chossudovsky,  zijn de bedragen die de regering aan gezondheid spendeert in 1989 met 87% gedaald, educatiekosten zijn gedaald tot $4  per student.  Het gemiddelde loon wordt $3 per MAAND. De kosten voor de schulden zijn opgelopen tot een deprimerende 194,6% van de inkomsten door export. De toestand is hopeloos.

De Wereldbank verleent in 1989 opnieuw een lening van $ 70.000.000, onder specifieke voorwaarden. De lening wordt ingetrokken op het moment dat Somalië economisch niet kan leveren. Het land is gegijzeld en kan geen kant op door de kosten voor de schulden en de structurele aanpassingen die de regering steeds moet maken.  

Traditionele economieën in honderden landen worden op deze manier door het IMF belaagd; hongersnoden ontstaan niet door tekort aan voedsel, maar zijn het resultaat van economische “herstructurering”, geldtekort bij particulieren en een wereldwijd surplus.

“Een wereldbevolking van 250 tot 300 miljoen mensen zou ideaal zijn, een vermindering dus van 95%.” Ted Turner, CNN oprichter en geldschieter van de Verenigde Naties.

De IMF, Wereldbank en andere financiële instituten van Bretton Woods zorgen ervoor dat het land dat geld heeft geleend vast zit aan de prijzen van de wereldmarkt. Daardoor is het land niet meer zeker of het voldoende voedsel zal hebben.

Voedselhulp aan Afrika in de Sahellanden is sinds 1974 verzevenvoudigd. De lokale markten worden overspoeld met geïmporteerd graan en goedkoop gesubsidieerd rundvlees uit het buitenland. In Zimbabwe, ooit een zelfsufficiënt land, wordt op de vruchtbare aarde tabak geplant voor de export, om aan de leningen aan het buitenland te kunnen voldoen. 

Naast het bezuinigen op initiatieven in de lokale landbouw voor het eigen volk, de publieke werken en infrastructuurprojecten van Afrikaanse landen, bazuint de Wereldbank in de zoektocht naar schaamteloze winst uit, dat water geprivatiseerd moet worden. Dit draagt in dorre klimaten alleen bij aan voedselonveiligheid en hongersnood.

De structurele aanpassingen die een land moet maken van het IMF zijn een aanval op de onafhankelijkheid en soevereiniteit. Dit is geen ongelukkige samenloop van omstandigheden of het resultaat van wanbestuur; het plan is ontworpen om afhankelijkheid te creëren, de lokale markt te saboteren en hongersnood te forceren. Allemaal uit angst dat inheemse hulpbronnen een autonome economie mogelijk maken en rijkdom en onafhankelijke ontwikkeling opleveren. 

Volgens het Food and Agriculture Organization van de Verenigde Naties is de wereldwijde prijs van voedsel sinds 2004 240% verhoogd. Hierachter zit de manipulatie van de sleutelfiguren van het Engelse-Nederlandse-Zwitserse voedselkartel, een dozijn bedrijven met daarnaast een paar dozijn andere corporaties, die samen het monopolie over de voedselvoorraad in de wereld in handen hebben.



“Om de wereldpopulatie snel te verminderen moet men de mannelijke bevolking wegsturen naar een oorlog en moet men een significant aantal vrouwen in de vruchtbare leeftijd doden. Het snelst gaat dat door honger, of door ziekte, zoals de pest”. Thomas Ferguson, US State Department Office of Population Affairs.

Het “instituut Huis van Windsor” (Windsor-led food cartel) kartel wordt geleid door 6 graanproducerende corporaties: Cargill, Continental, Louis Dreyfus, Bunge and Born, André en Archer Daniels Midland. Samen hebben ze de controle over al het graan, tarwe, maïs, haver, rogge, sorgo, boekweit, vlees, melkproducten, olies, fruit, groentes, suiker en kruiden van de wereld in handen. 

Het kartel werkt aan de totale controle over energiedistributie en management over alle mineralen en grondstoffen en landbouw cultivatie. Richard Freeman illustreert in het Executive Intelligence Review (http://www.larouchepub.com/other/1995/2249_windsor_food.html) hoe het kartel de touwtjes wereldwijd in handen heeft.

Er zijn vier regio’s in de wereld die voorrang krijgen als voedseldistributeurs: de VS, de Europese Unie, de landen van de Commonwealth (Engeland, Australië, Zuid Afrika, Canada, Nieuw Zeeland) en Latijns Amerika (Argentinië & Brazilië). Andere (Derde Wereld) landen worden bewust afhankelijk gemaakt. Ze zijn in de val getrapt van leningen aangaan onder bepaalde structurele voorwaarden. Nota bene door dezelfde buitenlandse machten die in de eeuwen daarvoor als kolonisator en plunderaar waren binnengekomen.

De landen die buiten de vier regio’s vallen kunnen voedsel kopen via de prijzen van de wereldmarkt, of ze kunnen sterven van de honger.













In 1976 werd door Cargill en Continental aan Rusland 12.4 miljoen ton graan verkocht, geproduceerd in de VS. Deze deal creëerde een tekort in de VS en Canada. Omdat het voedsel groeit in een van de vier regio’s wil dat nog niet zeggen dat ze een voedselgarantie hebben. Of dat de regeringen van die landen iets te zeggen hebben over de bestemming of prijzen van die voedingsmiddelen. De beslissingen worden gemaakt door private corporaties die hun beslissingen maken op grond van winstkansen.

 De Trade Analysis Branch of the US Department of Agriculture heeft in 1994 onderzoek gedaan naar de vier regio’s die verantwoordelijk zijn voor 80% van de voedselexport, terwijl het 39% produceerde; deze ongelijkheid wordt door het kartel bestuurd in een zogenaamde “vrije markt”.

“AIDS en andere ziekten zullen de cover story voor de decimering van de wereldbevolking zijn. De ware oorzaken zijn honger, vervuild water, giftige vaccins (gegeven aan mensen die een reeds onderdrukt immuunsysteem hebben), oorlogen en natuurlijk, gestolen landbouwgronden”. - John Rappoport, auteur van Depopulation and HIV (Depopulation and HIV)

Het voedselkartel is verantwoordelijk voor de fluctuaties van prijzen in het voedingssysteem. In het Executive Intelligence Review werd door Joseph Brewda een memorandum besproken van Henry Kissinger, die openlijk de wereldwijde complicaties bespreekt van een toename van de wereldbevolking en de implicaties hiervan voor Amerika.

Kissinger is spreekbuis voor het plan om de bevolkingsaantallen in geselecteerde landen te verminderen door geboortebeperking, oorlog en hongersnood. Dit plan werd door president Ford in 1975 overgenomen. Directeur van de CIA George Bush senior zou het plan implementeren.

Kissinger oreert, "Grote investeringen voor betere irrigatie en infrastructuur en de organisatie die nodig is om moderne verbeteringen te kunnen doorvoeren in de landbouw vergen meer kapitaal dan de meeste Derde Wereldlanden hebben. Sommige landen gaan gebukt onder de druk van een grote bevolking, vele monden om te voeden en bijna geen inkomsten door export. De meeste Eerste Wereldlanden zijn waarschijnlijk niet bereid tientallen jaren ontwikkelingshulp op grote schaal te blijven geven.”

Kissinger weet dat hongersnoden in de Hoorn van Afrika georkestreerde pogingen zijn om de mensen in landen met grote voorraden belangrijke grondstoffen “stabiel” te houden. Voedsel wordt als wapen ingezet.

De meeste mensen veronderstellen dat de Verenigde Naties bezig zijn met een dappere missie om een betere wereld te maken door een Wereld Voedselprogramma en de VN Vredesmacht. Deze organisaties worden slechts gebruikt om het beleid te implementeren van de hoogste beleidmakers van de internationale gemeenschap: genetisch gemodificeerde voedselprogramma’s, sterilisatie en vaccinatie en allemaal onder het mom van “ontwikkelingshulp”.   


Nile Bowie http://nilebowie.blogspot.ca/2011/08/somalia-famine-for-profit-and-east.html
Bron: http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=30299