Oorlogvoeren is een misdaad
Review van het boek "The Globalisatie van de NAVO" van Mahdi Darius Nazemroaya


 

De agenda van de NAVO
De gemiddelde burger kan het idee hebben, dat het Amerikaanse leger en de NAVO ad hoc reageren op crisissen in verre landen of brute buitenlandse dictators. Dat oorlogen plaatsvinden omdat we geen keus hebben. Dat de wereld in een veel ergere staat zou bevinden, wanneer die oorlogen er niet zouden zijn. 

In werkelijkheid is de aanpak zeer methodisch. De planners in het Pentagon hebben in 2001 een lijst gemaakt van landen waarmee ze in de komende jaren de strijd zouden aangaan: Irak, Syrië, Libanon, Somalië, Soedan en Iran. Tony Blair heeft het bestaan van deze lijst bevestigd. 

Men zoekt excuses om de oorlog te beginnen. Het vergt intense en voortdurende psychologische oorlogvoering om de publieke opinie in binnen- en buitenland te overtuigen dat ‘onze jongens’ vechten ‘om vrede en democratie te brengen’, altijd ‘het juiste’ doen door ‘de juiste mensen’ te doden die Amerika, Europa, Israël en de rest van het Westen bedreigen.

De echte motivatie is helemaal geen humanitaire. Dominantie over de economieën, de waterwegen, de brandstoffen en grondstoffen van de hele wereld is het doel.

Uit rapporten van het ‘Project for the New American Century’ (een Amerikaanse pro-oorlog denktank) uit 1990 blijkt dat nog beter, wat de VS en haar NAVO-bondgenoten de laatste 11 jaren hebben gedaan, nog beter dan uit de campagnetoespraken van Obama of zelfs de speech van President Bush op de ruïne van het World Trade Center. 

Het nieuwe boek van Mahdi Darius Nazemroaya “De globalisatie van de NAVO” beschrijft de ontwikkeling van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO), dat in Washington op 4 april 1949 werd getekend en dat van een defensieve Noord Atlantische vredesorganisatie een agressieve wereldwijde organisatie is geworden. 

Interne spanningen en ruzies zijn echter blijven bestaan. De Tweede Wereldorde lijkt helemaal niet geëindigd. Veel Nazis zijn na de oorlog naar Amerika gebracht en werkten daar gewoon door aan hun wapens. Geheime diensten bleven achter, vormden netwerken en namen zitting in de Europese regeringen. In Italië heet het netwerk “Operatie Gladio”.

Operatie Gladio is een in 1952 gestart geheim "stay-behind" netwerk in Italië, door de CIA en de NAVO gesponsord, om de communistische invloed zowel in Italië als in andere landen te neutraliseren. De eerste voorbereidingen werden al in 1947 getroffen. Hoewel de term Gladio alleen slaat op het Italiaanse deel, worden ook de soortgelijke netwerken die in andere landen bestonden veelal met Gladio aangeduid.
 
Uit recent onderzoek is bekend geworden dat soortgelijke netwerken in geheel West-Europa actief en aan elkaar verbonden zijn. In ieder geval was Gladio actief in België, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Griekenland, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Oostenrijk, Portugal, Spanje, Turkije en Zwitserland, terwijl ook het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten een rol speelden in de strategische planning van het netwerk. De rol van Gladio in Europa, bij onder meer aanslagen en terreur, heeft in diverse landen al dan niet tot parlementaire onderzoeken geleid.

Nazemroaya ’s boek “De globalisatie van de NAVO” onderzoekt de burgeroorlog in Joegoslavië (1990) en de opportunistische rol die Amerika daarin speelde. 

Werelddominantie betekent controle over landen als Irak en Libië, bases en pijplijnen in Afghanistan, waar ze het Westen tot voordeel kunnen zijn, maar Rusland, China en Iran kunnen duperen.  

Werelddominantie betekent Europa uitbreiden, de NAVO en de Europese Unie vergroten om uiteindelijk de Middellandse Zee te kunnen controleren (waardoor Libië en Libanon doelen zijn geworden). 

Werelddominantie betekent de Noordpool controleren, met de hulp van Canada. 

Het betekent absolute dominantie in de ruimte door een geavanceerd netwerk van spionage- en communicatiesatellieten en ruimtewapens.

De ‘operations ‘ in de ruimte verzekeren de vrijheid van handelen in de ruimte voor zowel de VS als haar NAVO-bondgenoten. Het brengen van offensieve wapens in de ruimte lijkt op scenario’s van scifi films, maar is inmiddels bittere realiteit geworden. 

Werelddominantie betekent Afrika domineren. Rusland en China omsingelen met militaire bases. Het volk in Iran laten lijden. 

Werelddominantie betekent daden van psychopaten goedpraten als rationele onoverkomelijkheden. 

Obama richt zijn blik op Azië en nieuwe bases komen als paddenstoelen uit de grond in Australië, Zuid Korea, Guam en Japan. Allemaal onderdeel van het omsingelen van China. Het brengt een nieuwe wapenwedloop op gang tussen de VS en China.

Amerika heeft afgelopen jaar drie maal zoveel wapens verkocht aan militaire dictators in het Midden Oosten. Wapenhandelaars doen goede zaken. 

Dat wil niet zeggen dat alle plannen die worden uitgevoerd ook lukken. Soms krijgt een militaire operatie het woordje “SNAFU” (een Engels acroniem voor : "Situation Normal: All Fucked Up") achter zijn naam, mislukt, of lukt het landen zich te verzetten.

Ecuador en andere landen in Zuid Amerika en Oezbekistan en andere Centraal Aziatische landen hebben de kracht gevonden de NAVO terug te sturen naar het Noorden van de Atlantische Oceaan. 

Landen die zich niet bij de NAVO hebben aangesloten (de meerderheid van alle mensen op aarde) hebben elkaar onlangs gesproken in Iran. Zij hebben onder andere gepraat over totale ontwapening. 

Het idee van de NAVO leek ooit misschien sympathiek, maar de werkelijkheid heeft het idee in de tijd ingehaald. 

 

Door David Swanson, Global Research, 10 september 2012
Bron: http://www.globalresearch.ca/news/page/2/ 

 

 

 



Review van het boek "The Globalisatie van de NAVO" van Mahdi Darius Nazemroaya