De werkelijke reden van ontevredenheid onder moslims

Natuurlijk heeft dat niet met die film te maken, de oorzaken liggen ergens anders....

De zogenaamde Arabische Lente is een verre en bittere herinnering in het hart van diegenen die streden en geloofden in een betere wereld. Duizenden vochten, leden pijn en verloren. Door de hele islamitische wereld nemen reactionairen hun plaats in, corrupte en slaafse politici, die luisteren naar dezelfde militaire en politiekrachten die voorheen de dictators steunden. 

Voor de bevolking zijn de ellende, armoede en destructie erger geworden. Misdadigers hebben de politieke touwtjes in handen gekregen, waar zij vroeger een macht in de marge waren. Steden zijn verwoest en de handel is bevroren. Het Westen heeft voor een groot deel de “Arabische Winter” veroorzaakt, met hulp van de despotische monarchieën in de Golfstaten, Turkije en een mengelmoes van Islamitische huurlingen. 

De imperialistische interventie van de moslimwereld in de afgelopen tien jaar heeft meer mensenlevens gekost dan de koloniale overheersingen in de 19de en 20ste eeuw. En het ergste zit er nog aan te komen. De Westerse opzichters hebben hun strategische posities in Egypte ingenomen, zijn bezig in Syrië de oorlog te verlengen en ze maken zich op voor een nog grotere militaire interventie in Iran. 

De Arabische “Winter van Ontevredenheid” verspreidt zich als een olievlek van Pakistan, Afghanistan, de Golfstaten en het Midden Oosten naar Noord Afrika. Terwijl in het Westen de economische en financiële crisis voortduurt, worden militairen, wapens en geld gepompt in oorlogen op twee continenten en vijf regionen; om politieke tegenstanders omver te werpen en nieuwe vrienden te installeren, ook al kost dat het leven van duizenden mensen, resulteert het in de vernietiging van hun economie en worden miljoenen mensen van huis en haard verdreven. 



Egypte

Kijk om te beginnen naar Egypte, daar werd de Arabische Lente een schoolvoorbeeld voor de installatie van een nieuwe imperialistische orde in de moslimwereld. 

Vanwege een Amerikaanse anti-islamfilm “Innocence of Muslims” waarin profeet Mohammed belachelijk zou worden gemaakt is onrust ontstaan in 24 moslimlanden. De film heeft alleen als trigger gewerkt voor diep gevoelde afkeer tegen de VS en Westerse interventie.

Vanaf de eerste dag in februari 2011, ondersteunde Washington het dictatorschap van Mubarak, terwijl duizenden protesterende vrijheidstrijders gewond raakten of in de cel werden gestopt. Toen Mubarak plaats moest maken voor zijn generaals, probeerde Washington zijn invloed te houden en keerde zich naar de generaals. 

Toen de militaire junta het onderwerp werd van prodemocratische demonstraties, schaarde Washington zich achter een prowesterse neoliberale politieke club (Moslim Broederschap) die samen met de militairen de meest oppervlakkige democratische en sociaaleconomische hervormingen zouden doorvoeren. 

Met de installatie van president Mohamed Morsi in Egypte was Washington verzekerd van de beste voorstander van de kapitalistische vrijemarkteconomie en de op een na beste (op Mubarak na) die de status van marionet van de VS in het Midden Oosten zou handhaven. Morsi zorgde er (net als Mubarak) voor dat de handelsroute tussen Gaza en de Sinai werd gesloten. Hij privatiseerde openbare nutinstellingen, maakte een einde aan hulp voor de armen, dereguleerde de economie door meer buitenlandse valuta toe te laten en maakte een einde aan stakingen. 

Als dank hiervoor ontving Morsi van Washington, Saoedi-Arabië, het IMF, Qatar en de EU miljarden dollars aan leningen en beurzen. Morsi moet een spirituele kaart inzetten om de steun van de miljoenen arme moslims te houden, terwijl hij een neoliberale economische strategie en neokoloniale politiek ondersteunt.

Hij neemt een vrome moslimhouding aan en veroordeelt “de film” en keurt de aanval op de Amerikaanse ambassade goed. Dit maakte zowel Clinton als Obama woedend, zij verwachten totale ondergeschiktheid.

Vanuit het perspectief van Morsi  was één dag stoom afblazen op de ambassade van de VS een kleine prijs voor de grotere agenda: om een einde te maken aan de revolutionaire democratische en nationalistische verlangens van de massa. 

De Egyptische moslims en de seculiere bevolking voelen zich verraden door de Moslim Broederschap. Hun mooie beloften omtrent welzijn, banen, meer rijkdom en een nationalistisch buitenlandbeleid bleken loze beloften. De "film" diende als "wettig voorwendsel" om zich te verenigen en te protesteren. Het protest tegen "de film" was in realiteit een aanklacht tegen de sociaaleconomische en politieke verschillen, die alleen maar groter zijn geworden.



Libië

De zee en luchtmachtkrachten, die Libië hebben helpen innemen, werden geleid door Obama’s regering. De Libische economie en de nationale integriteit zijn compleet verloren gegaan. Grote delen van het land zijn in handen van een mix van buitenlandse fundamentalistische groepen. 

De islamitische fundamentalisten, clans, monarchisten en tientallen locale stamhoofden (gesponsord door de Westerse Geallieerden om Kadhafi omver te werpen) vernietigden de hele samenleving. De bevolking moest wel terugvallen op de eigen familie, clans en religieuze netwerken, het enige dat hen nog enige bescherming kon bieden. 

De aanval op het Amerikaanse consulaat en de moord op de Amerikaanse ambassadeur in Libië was een van de duizenden gewelddadige daden die de laatste jaren gericht plaatsvinden op gebouwen of tegen autoriteiten. 

Denken de Amerikanen dat ze fundamentalisten kunnen bewapenen om Kadhafi uit het zadel te wippen en dat ze daarna als een gebruikt condoom konden worden weggemoffeld? Dat daarna neoliberale technocraten het land als een Westerse bondgenoot zullen besturen: de olievelden in handen  geven van Europese en Amerikaanse oliegiganten? 

Washington en de EU hebben zich de woede op de hals gehaald van miljoenen mensen die onder het bewind van Kadhafi een veilig en seculier bestaan hadden. De fundamentalisten worden niet beloond met een fundamentele islamitische staat en hebben het gevoel dat hun opoffering voor niets is geweest. 

Lokale stamhoofden en clans bevechten hun territoria. Het merendeel van de mensen kan het niets schelen dat het Amerikaanse consulaat wordt gebombardeerd. De lang opgebouwde frustratie door de Westerse interventie kan eindelijk een uitweg vinden. 

Jemen

De Amerikaanse ambassade in Jemen is aangevallen na een 33 jaar durende overheersing door de brute dictator Ali Abdullah Saleh, die altijd door Amerika van wapens en drones is voorzien. Het volk is niet blij met de alliantie tussen de VS en Jemen en de nep “democratische transitie”. Net als in Egypte en Tunesië treden gedienstige moslim politici naar voren om religieuze gevoelens in neoliberale neo-imperialistische banen te leiden.



Somalië en Soedan

Amerika heeft na 20 jaren bemoeienis gezorgd dat Somalië een verdeeld land is, een vernietigd en desolaat land is. Driekwart van de bevolking is vluchteling. 

In Khartoem bestormden woedende demonstranten de ambassades van de VS, Groot-Brittannië en Duitsland. De heersende elite in Soedan heeft een akkoord getekend waardoor de nationale inkomsten van olie rap verminderden, ten gunste het Westen.

De levensstandaard in Khartoem slonk enorm. De regering richt tegenwoordig zijn wapens op de eigen bevolking. 

Pakistan

Ook in Pakistan ging men massaal de straat op, uit protest tegen de jarenlange intrusie door de VS, die geweld aandeed aan de nationale integriteit en soevereiniteit. Duizenden kleine dorpjes zijn met drones gebombardeerd. De film was slechts een laatste druppel. 

In Maleisië, Indonesië, Nigeria en andere landen waren de “protesten” minder heftig. 

Hoe gewelddadig er werd gereageerd op de film hangt duidelijk samen met de mate van politieke interventie en destructie door Amerikaanse krachten. 

Conclusie

In eerste instantie werden de VS en de EU verrast door het feit dat massale prodemocratie bewegingen de zittende marionetten in Tunesië, Egypte, Somalië, Jemen, Bahrein etc. omver wilden werpen.  Dat was de Arabische Lente.

Als reactie probeerde het Westen de populaire prodemocratie beweging te manipuleren door verbinding te zoeken met plooibare Islamitische leiders in Egypte, Tunesië en Jemen en gewapende  Islamitische extremisten te lanceren in Libië en Syrië. Ook werden de heerszuchtige koninklijke regimes in de Golf gesteund.

Een paar maanden later kwamen de fragiele fundamenten van de neokoloniale staten aan het licht. De frauduleuze zogenaamde “transities” hadden onderdanige zwakke leiders aan de macht geholpen, die niet aan de sociaal economische eisen van de democratische bewegingen konden voldoen. 

De derde fase van de strijd heeft voor een complexer scenario gezorgd dan het eerdere conflict van dictatuur versus de democratie.



We zien nu conflicten tussen neoliberale islamieten die de macht hebben, tegen moslims die seculier en vakbondslid zijn. We zien arme fundamentalistische moslims die voor de VS vechten in Syrië en tegen de VS in Libië, terwijl een seculier regime in Syrië en een islamitisch regime in Iran de handen ineen slaan tegen de islamitische huurlingen die door het Westen worden gesteund. Of het gaat om Pakistan, Somalië of Soedan – de marionettenstaten van de VS hebben overal een oorlogbeleid gevoerd en de bevolking tot armoede gedwongen. 

Godsdienstige instellingen zijn het middel tot toevlucht geworden, de mantel en de oorlogskreet van de beroofde klasse.

Grote investeerders hebben geen fiducie in corrupte slaafse regimes.  De enige die heeft geprofiteerd van de oorlog tegen de moslims is Israel, wiens miljardairs hun invloed hebben doen gelden in het Pentagon, het Congres, de Veiligheidsraad en de media. 

De oorlogen in het Midden Oosten zullen alleen stoppen als Israel niet langer de suprematie claimt in de Arabische wereld. Er zal permanente oorlog met de moslimwereld zijn, zolang de VS haar buitenlandbeleid door de Israëlische-zionistische machtconfiguratie laat beïnvloeden.

 

Door professor James Petras,
Global Research, 22 september 2012

Bron: http://www.globalresearch.ca/the-summer-of-muslim-discontent-its-not-the-amateur-film-stupid/

 

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief