Obama’s dubbelspel

Obama voegt de daad niet bij het woord. Hij spreekt openlijk over vrede, maar maakt ondertussen plannen voor oorlog.

 

Door prof. James Petras 

Weinig delegaties raakten onder de indruk van Amerikaans president Barack Obama’s lege woordenpraal over 'vrede' in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op 24 september 2013. De Amerikanen zelf nog het minst.

De afgelopen vijf regeringsjaren spreken boekdelen: het was een aaneenschakeling van militaire interventies, cyberspionage, moorden met drones, militaire coups en een genadeloze vervolging van patriottische waarheidsprekers.

Zijn vredesboodschap bij de VN viel in het water, maar de boodschap van het zogenaamde ‘koninklijke voorrecht’, de dreiging van militaire interventie en de 25 maal (!) genoemde “strategische bondgenoot Israel” bevestigden ieders vermoeden: Obama is bezig met oorlogsplannen. 

Obama speelt de “Oorlogskaart” in het gezicht van de oppositie

De toespraak van Obama aan de VN vond plaats op het moment dat steun voor zijn oorlogsbeleid in zowel het binnen- als buitenland een dieptepunt had bereikt. Weinig Amerikanen zijn gecharmeerd van zijn ‘nieuwe visie voor Amerikaanse diplomatie’, na twee politieke nederlagen en een reeks van negatieve peilingen. Tijd voor het trekken van de oorlogskaart tegen Iran.

Obama gehoorzaamt Israel (zoals gewoonlijk) volkomen en stuurt aan op oorlog richting Iran, Syrië en Palestina. Internationale kritiek op zijn beleid van cyberkolonialisme, massale spionage en zijn streven naar imperialistische oorlogen wordt niet door hem gehoord. 

Dubbelspel

Bij zijn inauguratie in 2009 verkondigde Barack Obama, we willen een nieuwe aanpak met de nieuwe nadruk op respect en een nieuwe bereidheid om te praten. Vervolgens lanceerde hij meer oorlogen, meer gewapende interventies, meer clandestiene operaties en moorden in meer landen dan welke Amerikaanse president van de afgelopen vijftig jaar ook.

Wat is er allemaal gebeurd gedurende de afgelopen vijf regeringsjaren van Obama?
 

  1. Voortduring van de oorlog met Irak, meer slachtingen en militaire bases  
  2. 40.000 extra Amerikaanse troepen naar Afghanistan
  3. Een niet uitgelokte aanval tegen Libië, het land verwoestend, de olieproductie met 90 % verminderend, miljoenen mensen in chaos en armoede achterlatend en het toestaan ​​van een veelheid aan terroristische groeperingen om ervoor te zorgen dat het land verdeeld bleef
  4. Meer dan 400 onbemande lucht drone-aanvallen, het vermoorden van meer dan 4000 burgers in Pakistan, Jemen, Afghanistan en Somalië 
  5. Grensoverschrijdende grond- en luchtaanvallen en irregulier optreden (counter-insurgency warfare, afgekort COIN) en asymmetrische oorlogsvoering in Pakistan, dat meer dan 1,5 miljoen vluchtelingen tot gevolg heeft gehad
  6. Bewapening en financiering van huurlingen uit de Afrikaanse Unie om Somalië binnen te vallen en te bezetten; onderwijl honderdduizenden Somaliërs naar vluchtelingenkampen jagend 
  7. Onvoorwaardelijke steun aan Israel, met inbegrip van de ‘verkoop’ van geavanceerde wapens en een hulppakket van $ 3.000.000.000 dollar per jaar, aan een racistische regime dat is gefocust op meer land roof op de bezette Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem, evenals het verplaatsen, doden, arresteren en martelen van duizenden Palestijnen en Bedoeïenen 
  8. De Amerikaanse Armada werd naar de Perzische Golf gestuurd; economische sancties die werden opgesteld door de Israëli’s werden verzwaard - om de Iraanse economie te wurgen en meer dan 70 miljoen burgers tot onderwerping te dwingen
  9. Handhaving van het beruchte Guantánamo marteling kamp waar nog steeds gevangenen wegkwijnen, ondanks de gedane belofte deze te zullen sluiten
  10. Bewapening en training van islamitische terroristen en 'pro-Westerse' huurlingen om Syrië binnen te vallen; het doden van meer dan 100.000 Syriërs; meer dan een miljoen vluchtelingen zijn uit hun huizen verdreven. Obama's plannen om Syrië te bombarderen zijn sinds oktober 2013 in de ijskast gezet, dankzij het vredesinitiatief van Russisch president Poetin
  11. Wereldwijde cyberspionage en de massale diefstal van uiterst vertrouwelijke militaire, economische en politieke communicatie binnen geallieerde landen op het hoogste niveau 
  12. Exploitatie van een gewelddadige destabilisatiecampagne in democratisch Venezuela, na de nederlaag van de Amerikaanse kandidaat. Obama was de enige leider ter wereld die weigerde om de verkiezingen te erkennen

Obama's vijf jaar in het Witte Huis worden gekenmerkt door een streven van macht door middel van wapens en overheersing. Dit, met enorme economische verliezen voor het Amerikaanse volk, met begrotingstekort en verlies, in de buitenlandse en binnenlandse politiek.

De dynamiek van Obama's buitenlands beleid

De wisselwerking tussen een sterk gemilitariseerd verleden en de huidige druk voor vrede en diplomatie trekt een zware wissel op het toekomstige beleid van Obama. De wijzigingen die door deze tegenstrijdige krachten optreden zullen een beslissende invloed hebben op de configuratie van de macht en de Amerikaanse economie in de nabije toekomst.

De dynamiek van vrede tegenover de zucht naar oorlog

In het begin van de herfst van 2013 ontstond een krachtige stroming ​​welke Washingtons zucht naar oorlog leek te ondermijnen of in ieder geval neutraliseerde.  De volgende zes belangrijke gebeurtenissen hadden hiermee te maken:
 

  1. President Poetin stelde voor dat Syrië onder toezicht van de VN de chemische wapens zou vernietigen. Daarmee werd van het voorwendsel van de VS om Damascus te kunnen bombarderen het gras onder de voeten weggemaaid.
  2. De oproep van Hassan Rouhani (president van Iran sinds 3 augustus 2013) tot verzoening en zijn aanbod om snel onderhandelingen te beginnen over het nucleaire programma heeft Israel geïsoleerd in de internationale arena en Obama gedwongen een stap te maken in de richting van Amerikaans-Iraanse onderhandelingen.
  3. De krachtige veroordeling van Braziliaans president Dilma Rousseff als gevolg van de Amerikaanse cyberspionage tegen haar regering, economie en burgers resoneerde met de overgrote meerderheid van politieke leiders elders in de wereld. Komende van de krachtigste economie van Latijns-Amerika, de zesde grootste economie ter wereld en een vooraanstaand lid van de BRIC-landen, had Rousseffs afwijzing van het Amerikaanse cyber-kolonialisme een duidelijke antikoloniale toon. De reactie van Washington: haar ‘voorrecht’ om bondgenoten en hun eigen burgers, maar ook vijanden, te mogen spioneren vond weinig aanhangers. Om Brazilië tegemoet te komen zal Washington worden gedwongen om te onderhandelen met Brazilië en aan haar eisen te voldoen.
  4. De binnenlandse publieke opinie was overweldigend tégen Obama in zijn plan om Syrië te bombarderen. Het ontbrak Obama gewoon aan binnenlandse steun. Hij stond dus onder sterke druk om Poetins diplomatieke oplossing te accepteren. Vanwege de massale betrokkenheid van Amerikaanse burgers moesten de oorlogstokers onder Israëls rijke en invloedrijke medestanders in Washington een stap terugdoen.
  5. Door de impasse over de Amerikaanse begroting en de hoogte van het schuldenplafond is de militaristische buitenlandse politiek van Obama tegen muur gelopen. Het Witte Huis werd gedwongen om miljoenen militaire en civiele medewerkers naar huis te sturen. Obama is niet in een positie om een ​​dure nieuwe oorlog te beginnen, zelfs niet als de zionistische bazen het Congres bestormen. Het Witte Huis heeft zijn handen vol aan de binnenlandse economie en Wall Street, dus de bereidheid om deel te nemen aan een nieuwe oorlog zal hopelijk zijn verzwakt. (Waarschuwing: Het is mogelijk dat politieke avonturiers en pro-Israel adviseurs Obama willen overtuigen om een ​​oorlog te beginnen om 'het land te verenigen' en 'de aandacht af te leiden' van zijn binnenlands politiek debacle. Een militaire afleiding kan ook averechts werken, het zou kunnen worden gezien als een partijdige truc en binnenlandse verdeeldheid versterken, vooral als een Amerikaanse aanval op Iran of Syrië leidt tot een bredere oorlog.)
  6. Door de openbaringen van Snowden zijn de banden van het Witte Huis met haar bondgenoten verzwakt. Verschillende landen gebruiken de Amerikaanse IT-bedrijven, die hebben samengewerkt met de NSA, niet langer. De schandalige rechtvaardiging van Kerry en Obama voor het bespioneren van bondgenoten en burgers hebben machtige politieke stromingen van anti-imperialisme onder de belangrijkste handelspartners opgehitst. Boliviaans president Evo Morales liet in de VN weten dat, de VS zich vergist als het land denkt dat het de eigenaar is van de wereld. Hij viel het Amerikaanse militaire imperialisme aan met de woorden, terrorisme wordt bestreden met sociaal beleid en niet met militaire bases. Dit resoneerde met de overgrote meerderheid van de VN-afgevaardigden. De oorlogszuchtige toespraak van premier Netanyahu stond daarmee in schril contrast.

De onthullingen van Snowden hebben gezorgd dat onthullingen van Amerikaanse inlichtingendiensten in diskrediet zijn gebracht. Het plannen van oorlog wordt daardoor moeilijker.



Tegenkrachten

Op 29 september 2013 landde Israëlisch premier Netanyahu in New York, als onderdeel van een Israëlische campagne om wereldwijde steun voor een niet-vreedzame oplossing van de oorlog tegen Syrië en het Amerikaans-Iraanse conflict. Op 30 september ontmoette hij Obama. De volgende dag sprak hij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties toe. Israel blijkt de machtigste hinderpaal voor het groeiende "tij van de vrede". 

Netanyahu leunt op de VS om Israëls monopolie op kernwapens en de enorme voorraad chemische wapens en militaire suprematie in het Midden-Oosten in die regio te behouden. De status van Israel is er een van een paria-staat en het wereldwijde beeld van Israel en diens premier is niet erg positief.

In Amerika is het ‘ZPC’, afkorting van het Zionist Power Configuration, actief; Het ZPC telt 300.000 leden, waaronder veel miljardairs en is ingebed in bestuur en regering. ZPC werkt op verschillende niveaus aan invloed en draagwijdte: 
 

  1. Vele miljardairs, kapitaalkrachtige fondsen en denktanks, 52 grote Amerikaanse zionistische organisaties en hun 300.000 ijverige militanten doneren tientallen miljoenen dollars voor verkiezingscampagnes in het hele land, belonen toegevende politici die wetgeving en resoluties die door zionistische politici en lobbyisten worden ingediend ondersteunen.
  2. Tientallen zionistische zeloten zitten op sleutelposities in de regering, om ervoor te zorgen dat de Amerikaanse beleidsmakers economische sancties aan de vijanden van Israel opleggen en over het algemeen Israëls belangen behartigen. Ze zorgen ervoor dat Israël de meest geavanceerde wapens krijgt en uit de Amerikaanse schatkist jaarlijks meer dan $ 3.000.000.000 dollar aan de joodse staat wordt geschonken.
  3. 52 Amerikaanse joodse organisaties zorgen ervoor dat regionaal en nationaal steun komt voor Israël, zelfs ten koste van de nationalistische belangen en prioriteiten. Fanatiekelingen censureren en bedreigen critici van Israel en het ZPC. De massamedia wordt bestuurd door pro-Israel giganten; verslaggevers en commentatoren beweren dat Israel een bastion van de democratie is, terwijl Iran wordt geëtiketteerd als een terroristische islamitische dictatuur.

The New York Times, Washington Post, Wall Street Journal en Bloomberg onderschrijven Netanyahu’s eis voor zware economische sancties agressie tegen Iran. De Daily Alert verspreidt denigrerende tirades tegen president Rouhani en herhaalt slaafs iedere oorlogszuchtige uitbarsting uit de monden van Israëlische politici en generaals.

De Amerikaanse en Britse pers meldt dat het Amerikaanse Israel Public Affairs Committee (AIPAC) is gestart met een 'invasie' van het Amerikaanse Congres, meer dan 300 lobbyisten saboteren elke vorm van toenadering tussen de VS en Iran. Het AIPEC is een bekende zionistische belangengroep die lobbyt bij het Amerikaans Congres en de Amerikaanse uitvoerende macht met als doel een relatie te onderhouden tussen de VS en Israel. De organisatie beschrijft zichzelf als 'Amerika's Pro-Israel Lobby' en omvat een zeer groot aantal leden van zowel joodse als niet-joodse achtergrond uit allerlei politieke stromingen.

Net voor de vergadering van de VN werd door AIPAC militanten wetgeving geschreven voor het Amerikaanse Congres, waardoor nieuwe sancties werden opgelegd die de Iraanse olie-export verder ondermijnen. Terwijl president Obama wordt geconfronteerd met een verdeeld Congres, is er toch een bijna unanieme stemming welke een eventuele diplomatieke dialoog tussen Washington en Teheran torpedeert.

Deze nieuwe extremistische sancties werden opgelegd zijn bedoeld om eventuele Witte Huis onderhandelingen te saboteren.

De massamedia dekken de centrale rol van het ZPC toe. Zelfs in progressieve linkse weekbladen en maandbladen wordt niets gezegd over de overweldigende rol van de zionistische configuratie. Is het lafheid, of de angst als ‘antisemiet’ te worden bestempeld? Of is het de angst te worden uitgesloten door de grote media?

Israëlisch premier Netanyahu dicteert in Amerika de voorzitters van de 52 grote Amerikaanse joodse organisaties de onderhandelingsregels voor Iran. Inclusief die over de verrijking van uranium voor medisch gebruik en de stopzetting van de productie van plutonium. Volgens Netanyahu moet Iran alle uraniumverrijking stoppen.

 Obama en Netanyahu

Na de uiteenzetting van deze belachelijke condities voor Iran, met de onvoorwaardelijke steun van het hele ZPC, gaat Netanyahu door met het torpederen van het vreedzame diplomatieke proces, met behulp van de marionetten in het Amerikaanse Congres. 

Er is geen land dat Israëls voorwaarden en zijn vijfde colonne in de VS zou aanvaarden. Dat ondermijnt immers de nationale soevereiniteit van een land. In feite zijn alle landen die kerncentrales en geavanceerde medische instellingen hebben bezig met uraniumverrijking. Door de extremistische voorwaarden van Netanyahu zorgt hij ervoor dat de onderhandelingen vanaf het begin onsuccesvol zullen zijn.

In een rationele en democratische wereld zouden de meeste deskundigen beweren dat de krachten voor vrede, waaronder het groeiende binnenlandse verzet tegen nieuwe oorlogen en internationale publieke opinie ten gunste van president Rouhani’s voorstellen, zou de VS het oorlogszuchtige Israël kunnen negeren. Maar een meer realistische en reflecterende analyse echter, laat zien dat de onderhandelingen grote moeite kosten, door sabotage van het ZPC en het toevoegen van nieuwe sancties voor Iran in plaats van een vermindering.

Het Israëlische - ZPC 'oorlogsoffensief' ging in hogere versnelling op het moment dat de publieke opinie, de VN en zelfs het Witte Huis enthousiast de vredesonderhandelingen van de nieuw verkozen Iraanse president Rouhani ingingen. Doel was sabotage van de dialoog met Iran voordat ze zelfs was begonnen. De ZPC nam de volgende maatregelen:
 

  1. AIPAC en haar medestanders in het Amerikaanse Congres hadden nieuwe strenge sancties opgesteld en verspreid onder tientallen Congres supporters. Het hele zionistische apparaat, onder leiding van 52 voorzitters van de grootste joods-Amerikaanse organisaties, ondersteunden de nieuwe en strenge sancties tegen de olie-industrie van Iran. 
  2. Hoogstwaarschijnlijk was de Mossad betrokken bij de brute moord op de man die belast was cyber-defensie, Mojtaba Ahmadi. Hij was de leider van het Iraanse departement voor cyberoorlogsvoering. De meeste deskundigen zijn het erover eens dat sinds 2007 de Israëlische geheime dienst achter de gruwelijke moorden op vijf Iraanse nucleaire ingenieurs en wetenschappers zit, alsmede het hoofd van hun programma voor ballistische raketten. 
  3. Netanyahu's toespraak tot de Algemene Vergadering was een karaktermoord. Hij verwees constant naar het nucleaire wapenprogramma van Iran, hoewel rapporten van het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie en zestien Amerikaanse inlichtingendiensten herhaaldelijk hebben aangetoond dat een dergelijk programma NIET bestaat. Niettemin werd de giftige boodschap van Netanyahu door alle grote media opgepikt en herhaald door invloedrijke pro-Israëlische denktanks, academici en experts.

Netanyahu ontketende de pro-oorlog propagandamachine om het Witte Huis voor het blok te zetten. Het effect kwam direct: Obama rende naar buiten om Netanyahu's leugens na te apen en meldde dat Iran een kernwapenprogramma had. Staatssecretaris Kerry beloofde braaf om 'de militaire optie' open te houden; met andere woorden, de dreiging van een eenzijdige aanval open te houden. Ambassadeur van de VN Samantha Power eiste dat president Rouhani onmiddellijk concessies deed om zijn "ernst" te bewijzen.

Conclusie: Wereldvrede of een zionistische oorlog?

De recente politieke diplomatieke veranderingen kunnen zorgen voor enig optimisme wat betreft de vooruitzichten op vrede. Onder intense druk van de Amerikaanse publieke opinie moest Obama samenwerken met de Russische president Poetin aan een diplomatieke benadering wat betreft (de chemische wapens in) Syrië.



De gunstige reactie tijdens de vergadering van de VN op Rouhani's oproep tot dialoog heeft Obama gedwongen om directe onderhandelingen over het nucleaire programma van Iran openlijk te overwegen.

De publieke opinie, de gunstige gesprekspartners in Iran, de gedurfde diplomatieke initiatieven uit Rusland en het meewerkende gedrag van Damascus, al deze ontwikkelingen wijzen op een vreedzame oplossing van de huidige Midden-Oosten problematiek. Maar de tegenkracht komt uit een geduchte vijand, ingebed in het centrum van de macht in de Verenigde Staten, ZPC, die optreedt namens de ultra-militaristische Israëlische staat.

In de loop der jaren heeft ZPC succesvol ingezet op verlammende sancties en oorlogen tegen regionale tegenstanders van Israël. Toonaangevende zionisten in het Bush-regime verzonnen de mythe van Saddam Hoessein’s 'massavernietigingswapens'; dat leidde tot het bezetten en vernietigen van Irak, ondanks het massale verzet van de Amerikaanse publiek. 

Zionisten in het Witte Huis en het Congres zorgden ervoor dat Irak, Iran en Syrië economische sancties werden opgelegd, daarmee werd de grootste “Big Oil” Amerikaanse oliebedrijven voor meer dan $ 500 miljard aan omzet door de neus geboord. Een empirische studie van het Congres heeft aangetoond dat ZPC coauteur was van genoemde wetten en daaruit geïmplementeerde sancties.

De populaire opvatting dat Big Oil verantwoordelijk is geweest voor deze oorlogen en sancties, om de olie-productie-installaties van Irak en Iran over te nemen, is onjuist gebleken. ZPC versloeg Big Oil. Exxon, Mobil en Chevron waren geen partij voor ZPC als het ging om het Congres. ZPC schreef de wetten, mobiliseerde miljardairs om campagnes te financieren, organiseerde duizenden fanatiekelingen en beïnvloedde de massamedia - met inbegrip van het Wall Street Journal. 

Regeringen van miljarden arme mensen in Afrika, Azië en Latijns-Amerika kunnen alleen maar dromen van de jaarlijkse $ 3.000.000.000 dollar dat Israël al meer dan dertig jaar ontvangt van de Amerikaanse belastingbetalers.

De Veiligheidsraad van de VN en haar mensenrechtencommissies staan machteloos en kunnen Israël niet sanctioneren voor oorlogsmisdaden. ZPC staat garant voor een Amerikaanse veto stem. Ondanks het bezwaar van de hele islamitische wereld zorgt ZPC ervoor dat Washington achter de koloniale expansie van Israël staat; de VS ondersteunt de landroof in de bezette Palestijnse gebieden en de bombardementen op Gaza, Libanon, Syrië, Irak en Soedan. 

Met andere woorden, ZPC heeft met succes de belangen van de grootste Amerikaanse multinationals, de positie van de VN-Veiligheidsraad en de behoeften van miljarden armen in de derde wereld ondermijnd. ZPC laat de VS langdurige wrede oorlogen voeren, die de Amerikaanse economie meer dan een biljoen dollar kost en ondertussen zes soevereine landen (Irak, Libië, Syrië, Afghanistan, Jemen en Somalië) vernietigt. 

Nu stellen Israel en ZPC de voorwaarden vast voor de onderhandelingen tussen Iran de Amerika, waardoor de diplomatieke oplossing kan mislukken. De massamedia apen schaapachtig de karakterisering van Hassan Rouhani na als 'onbetrouwbaar' en een 'wolf in schaapskleren'. En de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry papegaait Netanyahu na als die liegt over het Iraanse nucleaire wapenprogramma. 

Obama doet verslag van zijn gesprek met Rouhani en belooft trouw aan de belangen van Israel. Hij zegt hen dat de militaire oplossing (om Iran aan te vallen) nog steeds een optie is. President Obama belooft nog eens onvoorwaardelijke steun om Israel te verdedigen. Obama herhaalt dat "Israël het recht moet behouden om militaire actie tegen Iran te ondernemen indien het zich bedreigd voelt door Iran".

Het is het zionistische propaganda-apparaat dat de voorwaarden voor de Amerikaanse regering met betrekking tot Iran voorschrijft. Tel Aviv en ZPC eisen dat Obama onderhandelt volgens de Israëlische voorwaarden. 

ZPC dringt er op aan dat Iran gedetailleerde informatie geeft over de militaire bases en de verdediging capaciteit van het land. ZPC wil alles weten over de legale verrijking van uranium voor het civiele gebruik, wil dat Iran de bestaande voorraden weggeeft, wil dat de productie van plutonium in de Arak-faciliteit wordt beëindigd, dat de ondergrondse onderzoeksfaciliteit in Fordow wordt ontmanteld en de omzetting van de eerste generatie centrifuges in efficiëntere tweede generatie wordt gestopt.

President Obama zal toestaan ​​dat de Iraniërs ongeveer 3,5 procent uranium mogen verrijken, met een paar primitieve centrifuges en een kleine voorraad voor medische doeleinden .... Dit zijn voorwaarden, waarvan Israël en het ZPC weten dat geen enkel vrij en onafhankelijk land deze ooit zal aanvaarden. De zionisten saboteren de diplomatieke oplossing en willen Amerika in weer een andere Golf-oorlog duwen, een waarvan zij geloven dat Israel daar als onbetwiste regionale overwinnaar uitkomt.

Het is van essentieel belang dat de rol van ZPC bloot wordt gelegd en dat haar controle over het Amerikaanse Congres en het Witte Huis publiekelijk wordt bekendgemaakt. Anders zal de stem van de meerderheid van de Amerikanen, die voorstander zijn van vrede en diplomatie, geen invloed hebben. Het probleem is dat de meerderheid van de Amerikanen en de internationale gemeenschap die tegen de oorlog zijn niet kunnen tippen aan de joodse superrijke zionisten, die de leden van het Amerikaanse Congres kopen en beheersen. AIPAC heeft geen rivaal onder christenen, moslims of zelfs anti-zionistische joden. Vredespaus Franciscus kan vanuit zijn preekstoel in het Vaticaan niet tippen aan de kracht van de voorzitters van de 52 joods-Amerikaanse organisaties waarvan de militanten letterlijk "Washington bestormen" en de VS de oorlog in willen duwen!

Totdat de 99% van de niet-zionistische Amerikanen (uit alle etnische groepen en overtuigingen) zichzelf organiseren tot coherente kracht kunnen zij de kleine 1% niet terugdringen. Deze 1% is de vijfde colonne in Amerika voor Israel, de georganiseerde kracht die van binnenuit de weerstand probeert uit te hollen. Alle hoop op vrede, die werd gewekt door president Poetin’s initiatief voor Syrië en de moedgevende opening van president Rouhani in de Verenigde Naties, zal kunnen verdwijnen. 

Erger nog, Israëlisch premier Netanyahu zal opnieuw een Amerikaanse president bij de hand willen nemen en hem door gesaboteerde diplomatie een nieuwe dure Golfoorlog injagen, waarbij duizenden Amerikaanse soldaten (waaronder geen enkele zionist) en tientallen (zo niet honderden) duizenden Iraniërs het leven zullen laten!



Door prof. James Petras, Global Research , 11 oktober 2013

Bron: http://www.globalresearch.ca/obamas-double-discourse-talking-peace-while-making-war/5353886

Copyright © 2013 Global Research