Oorlog in Afrika: “stabilisatie” voor de multinationals



Global Research, 10 january 2014

Op 5 december 2013 werd weer een internationale ”humanitaire” oorlog uitgeroepen in Afrika. Net als bij de oorlog in Mali zijn het de Fransen die vooraan staan in de strijd. De Veiligheidsraad van de VN verleende unaniem toestemming voor een militaire actie in de Centraal-Afrikaanse Republiek (CAR) door Afrikaanse en Franse troepen. Ook landen als Tsjaad, Kameroen, Zuid-Afrika, Angola, Marokko, Burundi, Rwanda, de Republiek Congo en andere Afrikaanse landen doen mee. Groot Brittannië, Duitsland, Spanje, Denemarken en Polen zorgen voor logistieke ondersteuning, terwijl België en de VS luchtsteun verlenen door het vervoer van de vredestroepen. 

Om te betalen voor deze dure oorlog leggen Frankrijk en de VS $ 60.000.000 bijeen en zelfs Canada springt een beetje bij. De volledige financiering door de internationale donoren moet op 20 januari 2014 in beeld komen wanneer de EU en VN samenkomen. Hooggeplaatste VN-functionarissen zijn van mening dat "een sterke vredesmacht" nodig is in de Centraal-Afrikaanse Republiek en dat 6.000 tot 9.000 blauwhelmen nodig zijn om het land te stabiliseren (stabilize the country). De vraag komt op wie of wat door de militaire interventie wordt gestabiliseerd en wat de ware doelen zijn. 

Er zijn tekenen dat de stabilisatie van de bevolking van de Centraal-Afrikaanse Republiek niet zo goed gaat. Volgens de Hoge Commissaris van de VN voor Vluchtelingen (UNHCR) zijn inmiddels 935.000 mensen ontheemd, 74% intern en 26% ­­­naar buurlanden gevlucht. Uit een recent artikel van Reuters: 1.600 Franse en 4.000 soldaten van de Afrikaanse Unie (AU) hebben weinig tegen het geweld tussen religieuze gemeenschappen kunnen doen. Veel mensen zijn omgekomen en inwoners raken gewond of verminkt. De humanitaire crisis wordt steeds erger. De president, die vorig jaar aan de macht kwam na een coup, heeft het land met zijn familie ontvlucht.

Frankrijk: de politiemacht van Afrika?

Het Franse nucleaire bedrijf AREVA is verwikkelt in een (omstreden) uraniumproject in de Centraal Afrikaanse Republiek. Reuters omschrijft het (Reuters describes) als Frankrijks belangrijkste commerciële reden waarom het land interesse blijft hebben in hun voormalige kolonie. Frankrijks president Francois Hollande vraagt zijn Europese partners een fonds te vormen voor de financiering van hun militaire interventies in het buitenland (told the Telegraph).

Franse jets vliegen over de CAR en Franse drones gaan naar Congo (drones were deployed). Volgens Hollande (telling a group of French troops) zijn deze nodig om een bloedbad en burgeroorlog te voorkomen. Frankrijk zou niet aanwezig zijn in Afrika uit egoïstische motieven, maar vanwege een nobele taak met een religieuze dimensie; om de menselijke waardigheid te verdedigen. 

Sinds 2011 heeft Frankrijk in vier Afrikaanse landen militaire interventie gepleegd, de Ivoorkust, Libië, Mali en nu de CAR ( Central African Republic) . In heel Afrika zijn volgens de laatste informatie 6.275 Franse manschappen. Hollande beloofd om de Afrikaanse Unie de volgende vijf jaar te helpen met apparatuur, logistieke support en training van 20.000 manschappen per jaar.  Onderwijl zou hij zijn Europese partners proberen te overtuigen van de noodzaak van de financiering.

Het Franse leger heeft tegen oprukkende rebellen in Mali (ook een oude kolonie van Frankrijk) gevochten om het uranium in Niger veilig te stellen. Een document van Paul Melly en Vincent Darracq van de Londonse denktank Chatham House( in mei 2013) beschrijft het goed: Frankrijk heeft grote invloed in Afrika, meer dan ergens anders in de wereld. Afrika is goed voor 3 procent van Frankrijks export en is een belangrijke leverancier van olie en metalen. Sub-Sahara Afrika is van belang voor de Franse logistiek, dienstverlening, telecom en infrastructuur bedrijven.

Dar geldt zeker wat betreft voor Centraal Afrika. In 2008 tekende het Franse Areva een uranium-deal met de CAR. Een jaar daarvoor had Francois Bozize, de President van de CAR, nog gezegd dat hij de economie van het land niet wilde laten gijzelen door kapitalisten uit het Westen.

Een artikel in The Guardian in januari 2013 en een artikel van de BBC beschrijven hoe Frankrijk troepen naar de CAR stuurt om Franse zakelijke belangen veilig te stellen, vooral de grote uraniummijn in Bakouma. De grootste energieleveranciers in Frankrijk zijn namelijk nucleair (by the Energy Information Agency). Raphael Granvaud heeft het boek “Areva en Afrique (Areva in Afrika) geschreven over de groei van nucleaire energieindustrie in Frankrijk; mogelijk gemaakt door de exploitatie van de mijnen van (ex)koloniën in Afrika. 

Deze nieuwe oorlog met CAR moet een door de Fransen geleide imperialistische oorlog worden genoemd. Luitenant-generaal Babacar Gaye, die de missie van de Afrikaanse kracht MISCA leidt is afgestudeerd aan de Militaire de Saint-Cyr (ESM) de belangrijkste militaire academie in Frankrijk. Dit MISCA leger bevat soldaten die zijn overgebracht van de Multinational Force van Centraal-Afrika en samengesteld uit soldaten van Gabon, Tsjaad, de Republiek Congo en Kameroen samen met MICROPAX, een vredesmacht onder leiding door de Economische Gemeenschap van Centraal-Afrikaanse Staten (ECCAS). Misca staat voor voor Mission internationale de soutien à la Centrafrique sous conduite africaine - een Afrikaanse Unie vredesmissie naar de Centraal-Afrikaanse Republiek.


Door Frankrijk gegarandeerde munteenheid en de EU 

De munteenheid in Centraal Afrika is de CFA-franc, deze wordt gedrukt onder supervisie van de Franse Nationale Bank (writes) en uitgebracht door de centrale bank in de regio: Bank van Centrale Afrikaanse Staten (BEAC) waarover Frankrijk de vetorechten heeft. Het gaat nog verder. De West-Afrikaanse CFA-frank wordt op een vergelijkbare manier gedrukt, wordt 'gegarandeerd door de Franse schatkist" en Frankrijk heeft een veto over de Centrale Bank van West-Afrikaanse Staten (BCEAO). Dit betekent dat veertien landen valuta gebruiken, die zijn gekoppeld aan de Euro en zijn gegarandeerd door de Banque de France, die gekoppeld is aan de Europese Centrale Bank. Het zou een reden kunnen zijn voor de recente verklaring dat de EU overweegt 1000 extra troepen naar het land te sturen. 

Hoewel sommigen zeggen dat Frankrijk de huidige regering omver wil werpen, kan men daar niet zo zeker van zijn. De huidige premier van het Centraal-Afrikaanse Republiek Nicolas Tiangaye, een keuze van de rebellen, ging naar de laatste top met de Afrikaanse leiders. Volgens the International Business Times verwelkomde hij de Franse interventie en riep op tot internationale steun vanwege een hongersnood risico. 

De overheid (geleid door Djotodia) heeft gezegd alle mijnbouwcontracten  te willen herzien, maar de aan rijkere landen toegekende rechten zullen waarschijnlijk veilig zijn, dus ook het Franse miljard dollar uranium project in Bakouma en het Canadese goudmijnbedrijf Axmin Inc. Djotodia heeft gezegd dat hij de met China gemaakte mijnbouw en olie-contracten die door de Bozize overheid zijn ondertekend zal willen herzien. 
Ook Zuid Afrika, Angola, de Republiek Congo en Rwanda hebben hun redenen om zich te bemoeien met de strijd.  

Corporatie Amerika in bedrijf in Afrika 

De interventie in Afrika werd door Amerika niet tegengehouden. De huidige nationale veiligheidsadviseur Susan Rice, die activa bezit in Bank of America, de Deutsche Bank, Honda, AOL, Monsanto, Shell, TransCanada, McDonalds en andere bedrijven merkte bij de Human Rights First Annual Summit op, een dag voor de ingreep, dat de VS "het opneemt tegen de verslechterende situatie en het toenemende geweld in de Centraal-Afrikaanse Republiek door bij de VN troepen van de Afrikaanse Unie te ondersteunen die burgers moeten beschermen en humanitaire hulp verlenen”. De volgende dag schreef Press Secretary Jay Carney dat de VN- resolutie een belangrijke stap in het voorkomen van verdere wreedheden of een escalatie van het geweld was en dat de Afrikaanse en Franse troepen burgers zouden beschermen en de veiligheid herstellen, terwijl de Amerikaanse regering zou evalueren wat zij zouden doen. Slechts een paar dagen later deed Obama het pleidooi aan de strijdende partijen geweld te verwerpen; de Amerikaanse regering zou de interventie in Centraal-Afrikaanse Republiek ondersteunen "om burgers te beschermen". 

Eerst werd door de VS 40 miljoen dollars beloofd, toen (op 19 december) $101 miljoen. Ook werden manschappen vervoerd toen de Fransen daarom vroegen. Volgens Obama (message to Congress) zijn er al Amerikaanse counterterrorisme eenheden in Afrika (Libië, Somalië, Niger, Centraal Afrika, Egypte), maar die tellen schijnbaar niet (a map) mee. 

Amerika heeft buiten het oog van de wereld overeenkomsten getekend die samenwerking tussen het Amerikaanse leger en de Afrikaanse troepen toestaat (so-called access agreements). De VS was al verwikkeld in een oorlog om olie in Afrika: in Libië in 2011. Daarnaast was de positionering van de Amerikaanse special forces in Oeganda (officieel om Joseph Kony) waarschijnlijk vanwege enorme olievoorraden in het land. De Amerikaanse regering is ook bezorgd over olie in the Sudan; hulp in Mali werd verbonden met olie deposito's. AFRICOM of het Africa Command is gerelateerd aan dit fenomeen. Valerie Jarrett, Obama’s senior adviseur zei dat “alles wat we horen is dat Afrika het nieuwe centrum is voor wereldwijde groei”. 

De competitie inzake Afrikaanse grondstoffen met landen als China, India en Rusland is enorms. China én Rusland hebben de afgelopen jaren troepen naar Afrika gebracht en steeds meer wapens verkocht aan Afrika (Lees ook: veel meer wapens verhandeld).

 

Door Burkely Hermann 
Copyright © 2014 Global Research 

Bron: http://www.globalresearch.ca/stabilizing-central-africa-for-the-multinationals/5364423