Lichtvonkje 
 

Bij het lezen van mooie esoterische en gnostieke teksten van de grote wereldleraren voel ik soms spontaan een traantje in mijn ogen. Het oude heimwee, waar velen onder u bekend mee zullen zijn, het verlangen naar een diep innerlijk weten en waarlijke kennis, doet zich gelden.
Deze zoute druppels vallen ook wanneer mijn blik zich vervolgens richt op de wereld, die visuele, tastbare zintuiglijke wereld om mij heen. Natuurlijk ben ik in deze kermis van ervaring op weg en probeer ik ‘een pad met een hart’ te volgen.

Ik weet van onthechting, niet hangen aan aardse bezittingen en loskomen van begeerten. Dat is in onze maatschappij een leerschool op zich. We weten allemaal dat wanneer we zouden wonen in een klein stulpje, droog, warm met minimale voorzieningen, we net zo’n goed (misschien wel beter?) uitgangspunt kunnen hebben om het leven rijk en waardevol te leven. Behalve het huis dat we in onze westerse wereld bezitten, groot of klein dat doet er niet toe, bewonen we het gevuld met goederen die ons plezieren. Er wordt ons immers dagelijks voorgehouden wat we allemaal nodig hebben. Kijk een paar reclameblokken op uw nieuwe platbeeld tv, loop een paar winkels binnen en zie de hebberigheid die men ieder moment in ons opwekt. Daar schijnt ons geluk van af te hangen.

Koop ik deze instantsaus dan gaat mijn man ineens de keuken in om te koken, kijken de kindertjes gelukkig en glanst de wereld me tegemoet.
Met de nieuwste (synthetisch samengestelde) margarine ontwikkel ik geen hoge bloeddruk, blijf ik eruit zien als een twintigjarige zodat de wereld mij gunstig gezind is want oud is uit. Daarbij dienen we ons allemaal, natuurlijk bij een betrouwbare maatschappij, te verzekeren want stel je voor er mocht eens iets gebeuren waardoor je bezittingen verminderen. Verminderen, dat woord lijkt in onze maatschappij een vloek behalve als het om kilo’s gaat. Meer, meer en nog meer is de leus, meer geld, meer spullen, meer seks, meer geluk. Dit alles is gebaseerd op de stelling:

Hoe kan de wereld mij dienen?
Wanneer u deze site bezoekt en regelmatig wat leest, neem ik aan dat u weet dat alle hebberigheid in de wereld gepropageerd wordt om onze onderste drie chakra’s te masseren en te verwennen zodat wij deze maatschappij economisch draaiende houden met het bevredigen van onze lusten en het minimaliseren van de lasten.

Daar sta ik dan, wakker geworden in deze wereld probeer ik zicht te krijgen op wat me te doen staat. Allereerst ontwaak ik uit het sprookje dat de winkel me biedt wat ik werkelijk nodig heb. Vervolgens neem ik waar wie de werkelijke wereldleiders zijn en wat ze doen. Hoe ze een systeem gecreëerd hebben waarin velen creperen van de honger en armoede en enkelen de pot gewonnen hebben en die vrolijk vasthouden.
Wij mensen laten ons voortdurend inzetten als pionnetjes in hun spelletjes, zijn als marcherende soldaten, zelfs al zitten we niet in Afghanistan. We lopen in het gelid door te leven zoals zij het ons voorspiegelen en leren wat zij ons willen laten weten en op een manier dat we geen vragen gaan stellen over de geschiedenis en vooral niet over de ware herkomst en het doel van menszijn op deze aarde.

Heeft het schoolse leren u ooit iets geleerd over de ware aard en bestemming van de mens? Hebt u zich ooit afgevraagd waarom dat zo is?
Tussen alle leerkrachten lopen er zeker rond die zelf diep zoekend zijn en anders zouden willen maar de voorgeschreven lesstof moet behandeld worden om ons tot goede burgers van het geldende systeem te maken. Willen we spiritueel iets leren dan worden ons godsdiensten aangeboden met regels, opperheren en dogma’s, die elkaar aanvallen en ‘strijden’ voor het goede waarbij we ons af kunnen vragen welke dienst aan welke god dit is.

Het Ene, de bron heeft geen godsdienst.
Ook binnen de spirituele wereld barst het van de richtingen en stellingnamen die onze begeertes op het pad kunnen vervullen. Nog een talisman, een spirituele plek bezoeken, een aanroep-spreuk en een symbool dat je kan helpen je te bevrijden en als het in dit leven niet lukt dan wel in het volgende. Reïncarnatie. Wordt u, net als ik, verdrietig bij het idee reïncarnatie? In dit leven, na opvoeding, schoolgaan en nog een tijdje in het gareel lopen werd ik zo rond mijn veertigste hardhandig wakker geschud over wat er werkelijk omgaat in deze wereld. Nooit eerder begreep ik hoe onwetend ik was ook al wandelde ik al enige tijd mee in het ‘spirituele circuit’. Niet langer kan ik verheugd zijn over de mogelijkheid van opnieuw incarneren. Steeds maar weer stel ik me voor opnieuw geboren te moeten worden, opnieuw door die bron van vergetelheid te moeten gaan en een leven binnen te gaan van leren en werken en weer gaandeweg, al is het die keer hopelijk op mijn twintigste of zo, te ontwaken om te zien wat er werkelijk gaande is.

Het zal dus nu moeten gebeuren!
De ontdekking van het wereldcomplot, de doos van Pandora vol lijden en angst drukte mij met mijn neus op mijn angsten. Nog altijd vraag ik me af in hoeverre ik vrij kan zijn van de ook maatschappelijk opgelegde ‘mind-control’. Geen idee. Als dat er al duizenden jaren in zit, ben ik niet verrast dat het in dit mensenleven tijd kost om er enigszins doorheen te kunnen zien.

De vraag is nu: Wat is de weg hieruit, de weg naar de bron, het Ene?
Dat gaat al lang niet meer over mij, dit ik je in deze wereld want het Ene is Een, ondeelbaar. Wil ik daarmee in aanraking zijn dan zal ik Een moeten zijn. Een met iedere boom, iedere regendruppel, ieder mens op deze aarde en alle wezens in het universum. Dat is nog eens groot denken.

Hoewel de theorie nu staat en mijn hart mee-vibreert met dat lichtende weten, weet ik niet altijd wat ik ermee kan. Laten we het even klein houden en beperken tot deze wereld.

Hoe kan ik de wereld dienen?
De omslag is gemaakt, de vraagstelling is omgekeerd. Staande in de boodschap van het Ene ben ik dus onlosmakelijk verbonden met alles en iedereen. Hoe kan ik alles en iedereen dienen? Ik kan bijvoorbeeld besluiten de nood van anderen te lenigen door een deel van mijn inkomen te schenken aan een goed doel. Een goede zaak maar, zeker als ik met de juiste intentie geef, maar ik zal goed moeten onderzoeken waar betreffende goede doelen voor staan, wat men van plan is met het geld te doen. Er bestaan vele goede kleine stichtingen die geheel belangeloos projecten verzorgen waar mensen opgevangen worden, beter van worden zonder verwachtingen. Jammer genoeg heeft mijn wereldvisie tot gevolg dat ik me afvraag of men ons soort onderwijs moet brengen naar kinderen over de hele wereld. Wil men de kinderen inwijden in onze westerse denktrend en er nieuwe consumenten van maken met computers en telefoons, liever niet. Wil men ze vaccineren dan haak ik direct af.

Maar hoe draag ik dan het licht de wereld in?
Voor mijn gevoel is het ontmaskeren van de wereldse zaken onlosmakelijk verbonden met het ontsluieren van ons diepste wezen omdat je niet tot het Ene kunt komen zonder de twee geheel te doorzien, wetend dat ook in de tweeheid liefde de basis is.

Wie of wat kan mij bijstaan in deze zoektocht door het aardse labyrint?
Het lezen en herlezen van mooie teksten van de grote wereldleraren helpt mij bij het begrijpen van het ontstaan van de wereld, de plaats van de mens daarin. Door de tijden heen zijn deze wijze woorden richtingaanwijzers gebleken voor zoekers zoals ik. Daarin raak ik ook bekend met de scheppingskrachten die hun stempel op deze prachtige aarde gedrukt hebben en voor de bewoners een ingewikkeld doolhof geschapen hebben met vele lagen.

Ook nu zijn er leraren die een grote steun kunnen zijn op het pad en een richtingaanwijzer naar onze bestemming. Zij kunnen mij leren over de kracht van zuiverheid en intentie. Aan mij is het de intentie en de liefderijke meditatieve momenten te verbinden met mijn handelingen in het leven van alledag. Ieder vriendelijk woord en iedere lach doen ertoe, kosten niets en vormen het begin in het dienen van alle leven door het met respect tegemoet te treden.

Een andere kracht die mij kan helpen is dat uit mijn angsten vertrouwen geboren kan worden. Mijn vertrouwen is zo vaak beschadigd geraakt doordat ik in deze wereld geleerd heb met twee ogen naar buiten te kijken in plaats van naar binnen waar ik het oneindige lichtvonkje op kan zoeken, het scheppinsgszaadje dat ik kan bevrijden uit een lange gevangenschap. Wanneer ik niet langer gevoelig ben voor de overheersing en superioriteit van anderen, die ik als maatstaf voorgeschoteld kreeg en leerde napraten en nadoen, bouw ik ook mijn eigen, zichzelf hoogachtende ikje af. Niet langer besta ik in wat ik lijk te zijn, materieel bereikt heb of vergaard heb aan kennis maar kleed ik mezelf uit tot naaktheid. De naakte waarheid komt aan het licht, waar de wezenskern te vinden is van eindeloos vertrouwen in mezelf en de grote schepping. Dat heb ik hard nodig tijdens deze tocht waarin ik mijn al verouderende vleesjas wil verruilen voor het schone lichtkleed. Het lichtende lichaam dat mij aangereikt kan worden wanneer ik mij los maak uit de emotionele aardse beslommeringen en met volledig vertrouwen in het diepe durf te springen.

Hoewel leraren een weg kunnen wijzen in de richting van de grote bestemming zal ik uiteindelijk een eigen meesterschap moeten ontwikkelen, mijn unieke manier om uiting te geven aan de liefde die in mij open bloeit. Het uiteindelijke grote werk, de grote sprong zal ik zelf moeten volbrengen om als een lichtvonkje op te gaan in het Ene grote scheppingslicht.




Auteur: © Marianne.
Foto's: Anne van den Dungen