Het IMF instrument van de corpocratie




Het IMF heeft een lange historie van bewijzen hoe dit instituut als voorzetraam van de BIS Bank, de maatschappelijke structuur en cohesie van landen ontwricht. Het IMF heeft slechts een enkel doel en dat is de belangen te dienen van de corpocratie (global banking en multinationals), zoals John Perkins het noemt. Het is werkelijk stuitend, hoe Lagarde het lijden van de Grieken afzet tegen dat van kinderen in Afrika. Vooral als je je realiseert, dat uitgerekend de globalistische economie, geregisseerd door de corpocraten en waarvan het IMF de dienaar is, als geen ander heeft bijgedragen aan de wereldwijde armoede en ellende. Als Lagarde enig vermogen tot empathie zou hebben, dan zou ze zich de ogen uit haar kop schamen. Ongelofelijk dat een groot deel van de wereldbevolking de woorden van dit soort mensen nog steeds voor zoete koek slikt...

Narong Petprasert, nu emeritus professor economie aan de Chulalongkorn University, Thailand en lid van de Thaise National Reform Assembly, schreef twaalf jaar geleden een artikel over de werkwijze van het IMF, die in deze tijd voor Europeanen en in het bijzonder de Grieken, pijnlijk duidelijk aan het worden is. Hadden we maar eerder geluisterd naar mensen zoals Petprasert. Maar wij voerden de ver van ons bed show op.

Welke voorwaarden legt het IMF op aan leners? De algemene voorwaarden zijn:

  • Vrije wisselkoersen toe passen en vrije handel in valuta toestaan.
  • Devaluatie van de eigen munt.

Inflatiecontrole door:

  • Kredietverlening door banken te beperken
  • De overheidsuitgaven omlaag te brengen en belastingen (directe en/of indirecte) te verhogen.
  • De lonen te bevriezen
  • De prijzen van goederen vrij te laten
  • Stimuleren van buitenlandse investeringen en het toestaan van buitenlands eigendom
   Christine Lagarde, directeur IMF

Het gevolg hiervan is, dat het erg moeilijk is voor ontwikkelingslanden om hun eigen monetaire systeem te beheersen. De lokale valuta staan onder voortdurende druk door de aanvallen van de ‘roversbaronnen’ van de financiële markten. De maatregelen van het IMF brengen lijden van het volk teweeg, in het bijzonder dat van de loonslaven en de armen. Waarom?

Ten eerste, omdat vrije prijzen stijgende prijzen betekent en deze in combinatie met hogere belastingen – speciaal btw en accijnzen- de kosten van levensonderhoud omhoog stuwen. Als tegelijkertijd de lonen worden bevroren, dan gaat het besteedbare inkomen van de werknemers naar beneden.

Ten tweede leiden de verlaging van de overheidsuitgaven en de lagere koopkracht tot een verminderde investering in de publieke en private sectoren. Er wordt een bedenkelijke neerwaartse spiraal gecreëerd. De werkeloosheid leidt niet alleen tot tekorten bij de werknemers, het leidt ook tot een vermindering van de nationale koopkracht en de totale vraag.

Ten derde ondermijnt het de economische groei. De neerwaartse spiraal ontregelt de nationale economie. Veel bedrijven storten in en dit effent de weg voor overname door buitenlandse investeerders.

Volgens velen zijn IMF maatregelen goed voor de multinationale beleggers en banken en niet voor de leners. Het IMF houdt nooit rekening met werkloosheid, het lijden van de werknemers en de verantwoordelijkheid naar de armen. Daarom vraagt men zich in academische kringen in Zuidoost Azië af, of het IMF nu Sinterklaas of Satan is.

Tussen 1987 en 1996 was er sprake van een ‘wonderbaarlijke’ economische groei in de ASEAN 4 (Thailand, Maleisië, Indonesië en de Filippijnen) Zij verwierven een formidabele concurrentiepositie op de wereldmarkt. Dit is volgens sommigen de reden dat het IMF, onder auspiciën van de G10 niet erg geneigd is om de economische crisis in Zuidoost Azië op te lossen. Hoe langer de crisis blijft doorduren, hoe gunstiger dat is voor de positie van de G10 op de wereldmarkt. Daarom heb ik bewondering voor de premier van Maleisië, die de westerse grootmachten durft uit te dagen en Maleisië niet onder het IMF programma brengt. Hij is de enige Aziatische leider, die de aanval van de financiële ‘roversbaronnen’ durft te weerstaan.



Narong Petprasert pleit in dit in 2000 geschreven artikel voor een regionale oplossing van de economische problemen, waardoor de afhankelijkheid van het IMF en de G10 verminderd wordt. Hij legt de verantwoordelijkheid voor de crisis in Zuidoost Azië bij de grote westerse economieën. De Amerikaan John Perkins maakt in Bekentenissen van een Economische Huurmoordenaar en Hoodwinked echter duidelijk, dat de wereldeconomie wordt bedreigd door een geperverteerde vorm van kapitalisme, waarin het multinationale bedrijfsleven en banken de wereld afstropen op zoek naar winstgevende projecten, grondstoffen, bedrijven in een niet te stillen honger naar meer bezit. Hij noemt het de corpocratie. Het IMF is het instrument om de weg te effenen voor deze ‘roversbaronnen’. Petprasert keek in 2000 nog naar de EU en de Nafta als de verantwoordelijken voor de problemen in Zuidoost Azie. In deze tijd wordt ons steeds meer duidelijk, dat ook de EU en de Nafta instrumenten zijn waarvan de corpocraten zich hebben bediend en die achteloos over de schouder worden weggeworpen als afgekloven botten als er niets meer te halen valt. Narong Petprasert heeft ons gewaarschuwd.

(c) Ad Broere

 

Quote uit Argentina: A crisis made abroad door Chakravarthi Raghavan 15 maart 2002:

Het IMF ondersteunde de vaste wisselkoerspolitiek van Argentinië vanaf het begin tot het eind in de afgrond, hoewel de IMF officials bleven volhouden dat zij dit hebben gedaan op verzoek van de Argentijnse overheid zelf.

De Argentijnse schuld aan internationale financiële instituten nam toe van 15 miljard naar 33 miljard dollar en voortdurend hield het IMF vol, dat fiscale discipline (beperking overheidsuitgaven en meer indirecte belastingen) de sleutel tot herstel was, zelfs toen het duidelijk was dat beperking van de overheidsuitgaven noch hogere belastingen Argentinië hadden kunnen redden van betalingsonmacht en devaluatie.

Vaste wisselkoersen zijn voor het IMF ongebruikelijk, zoals uit het bovenstaande artikel blijkt. Hieraan vasthouden werkte in Argentinië juist averechts. De vaste wisselkoers (ten opzichte van de dollar) maakte importen goedkoop en veroorzaakte een constante uitstroom van dollars uit Argentinië, een stagnatie van de bedrijfsactiviteit en een enorme toename van de werkloosheid. De situatie in Argentinië toen vertoont duidelijke overeenkomsten met Griekenland nu. Het grote verschil is, dat Argentinië, nadat het de peso had gedevalueerd, kon steunen op zijn sterke export, waardoor de overheidsschuld werd verlaagd. Maar de Argentijnse samenleving was door de crisis dermate ontwricht, dat het tien jaar later in 2012 nog niet is hersteld. Vooral het verdwijnen van de middenklasse is desastreus voor het land.

 

Ad Broere
Bron: http://adbroere.nl/web/nl/artikelen/het-imf-instrument-van-de-corpocratie.php