Voor het geluk geboren.


Het levensspel op aarde.
Kinderen kiezen bewust bij welke ouders ze geboren willen worden. De ouders stemmen geestelijk in met deze beslissing en stellen hun genetisch materiaal ter beschikking.
De opvoeding van het kind wordt enerzijds bepaald door de aanleg en de omstandigheden en anderzijds door het ontwikkelingsplan van het kind om geestelijk te groeien. Het levensspel van beiden wordt door de vrije wil gestuurd. Het bepaalt de juiste verhouding tussen ‘leiden’ en ‘lijden’ in het leven. Ouders hebben bij de opvoeding de leiding, bepalen de richting, zijn verantwoordelijkheid, kunnen hun wil dwingend opleggen. Het kleine kind is onmachtig, overgeleverd, kan niets afdwingen, kan zonder de ouders niet overleven.

‘Lijden’ ligt op de loer.

De uitspraak:
‘De ouder leidt, het kind lijdt;
Het kind leidt, de ouder lijdt!’ is uitdagend genoeg om te onderzoeken!

Ervaringen in je kindertijd.
Wat je in dit leven wilt ervaren, doorvoelen, doorleven en neerzetten op aarde, wordt in de kindertijd aangeraakt. Negatieve gebeurtenissen die je op gevoelsniveau raken, maar waar je als kind geen blijf mee weet of verweer tegen hebt, worden, net als alle andere gebeurtenissen, opgeslagen in het onderbewustzijn. Wanneer de grenzen van je eigenheid als kind overschreden wordt, komt dit beeld als een verdrongen emotie in je systeem terecht. Het staat direct in relatie met de eigen levensopdracht en die van je ouders. Je kunt het een ‘zorgenkind’ of een deelpersoonlijkheid noemen. ‘Zorgenkinderen’ vragen om gezien, geaccepteerd, bevrijd en
opgenomen te worden in je persoonlijkheid. Ze zijn een herinnering aan jouw oorspronkelijkheid, wie jij echt bent!

Ervaringen in je volwassenheid.
Rationeel als volwassene snap je nú wel hoe zo’n ‘zorgenkind’ in jou ontstaan is.

Je begrijpt of accepteert misschien schouderophalend: ’het was nu eenmaal zo!’ waarom je ouders of anderen je deze frustratie ‘aangedaan’ hebben. Je hebt er vrede mee, je geeft het een plaatsje in je leven. Tóch vertelt je gevoel jou een ander verhaal.

Je merkt n.l. als volwassene dat bij een zelfde soort beleving waarbij je niet gezien wordt, geen rekening met jou wordt gehouden of over jouw gevoelens heen gewalst worden, dat die weggestopte emotie met volle kracht opnieuw naar boven komt. In diepte ervaar je weer die angst, onmacht en verlatenheid die je in je kindertijd gevoeld hebt. Ben je als volwassene nog niet wakker, nog onbewust, dan gaat dit proces gepaard met pijn, verdriet en lijden. Bij meer inzicht in het proces van bewustwording, ga je de verschillende aspecten van de aanraking beter begrijpen. ‘Hé, waarom reageer ik zo heftig? Wanneer is mij dat eerder overkomen? Wat kan ik hiervan leren?’

Vanuit de blauwdruk in je onderbewuste herinnert je ziel jou waar jij voor staat. Alles wat je in je leven tegenkomt staat in dienst van je levensopdracht. Het zien, accepteren en omarmen van alle aspecten in jou komen aan de orde. Groei naar zelfrealisatie, een herinnering aan je oorspronkelijke heelheid, aan je verloren paradijs.

Eigentijdse kinderen.
Vanaf de negentiger jaren worden er veel gevoelige kinderen geboren met een grote innerlijke wijsheid. Kenmerkend is hun intuïtie, eigenheid en hun zelfbewuste wijze van zijn. Immuun zijn ze voor manipulatie, bedreiging of bangmakerij. Emotioneel zijn ze heel evenwichtig. Compromissen sluiten of water bij de wijn doen binnen de opvoeding voor ‘de lieve vrede’, zijn voor hen geen optie. Ze kunnen hun uniciteit eenvoudigweg geen geweld aandoen.

Deze zelfbewuste kinderen zijn originele denkers en geen volgers die aan het handje lopen.

Hun anders-zijn werkt naar volwassenen toe confronterend. Onomwonden uiten ze hun gevoelens, in woord en daad brengen ze hun mening naar buiten. Ze reageren negatief op volwassenen die niet zeggen wat ze voelen( = nu-moment) maar wat ze denken( = verleden of toekomst). ‘Moeilijk’ gedrag compenseren deze kinderen door hun groot invoelend vermogen en hun onvoorwaardelijke liefdevolheid.Van nature zijn ze open, rechtvaardig en eerlijk.

Eigenheid.
Deze eigentijdse kinderen raken ouders en opvoeders continu in diepte aan. Omgaan met hen is een enorme uitdaging; vaak ook lastig, vervelend en soms zelfs pijnlijk. Ze zijn voor de volwassene een optimale kans om tot bewustwording en geestelijke groei te komen. Kinderen zijn voor de ouders hun allerrijkste bezit; daarom raken ze hen in een open interactie in woord en daad maximaal aan. De opvoeding die de volwassenen hebben genoten, is voor deze kinderen niet langer bruikbaar. Heel alert scannen ze regels en afspraken in en brengen zwakheden en onvolkomenheden direct aan het licht. Opvoeden wordt zó uitermate boeiend en uitdagend omdat het telkens nieuw is. De volwassenen worden op het allerdiepste niveau aangeraakt omdat kinderen de volwassenen herinneren aan de eigen sluimerende volmaaktheid. Staat de ouder of de opvoeder nog niet echt open, eerlijk en onvoorwaardelijk liefdevol in de wereld, dan roept bovenstaand gedrag grote frictie op bij beide partijen.

De aardse structuur.
Al levend komt het kind meer en meer in contact met de aardse werkelijkheid. Het is aan de opvoeder om de wijze van leven in deze dimensie naar het kind toe te vertalen. Alle wijsheid die de ouder vanuit de eigen levenservaring beschikbaar heeft, is daarvoor nodig.
Een voortdurende toetsing van de ouder of de opvoeding nog verbonden is met het eigen gevoel, is noodzakelijk. Kind en ouder verkennen telkens weer de grenzen van hun interactie.
Voor de volwassene is daarbij, bijna automatische, de eigen opvoeding het referentiekader.

‘Lijden’ in de opvoeding.
Woorden die gevoed worden door een zuiver innerlijk weten, leiden tot daden die een kind opvoeden. Wat niet uit het hart komt, voelt voor het kind als onwaarachtig en vreemd. Intuïtief ervaart het kind wanneer spreken en handelen niet kloppen: ‘het kind lijdt’!

Deze wijze, krachtige kinderen laten het daar echter niet bij zitten. Het zijn geen volgers, dus zich aanpassen is het laatste wat bij hen opkomt. Gedragsmatig of in duidelijke bewoordingen vertellen ze de ouders wat er niet in orde is. Ze nemen a.h.w. ‘de leiding’ binnen de opvoeding even over van de ouders. In diepte ervaart het kind dat de ouder de plank volkomen misslaat. Een duidelijk signaal voor de ouders is dat het kind compleet in opstand komt, buiten zinnen raakt, óf zich afsluit van de buitenwereld.

Ouders onder druk.
Een wezenlijke blokkade ouder- kind ontstaat, wanneer er een pijnplek bij de ouder wordt aangeraakt, een onverwerkte emotie, een ‘zorgenkind’ dat in persoonlijkheid van de ouder nog om acceptatie vraagt. De volwassene krijgt er een heel naar gevoel bij; het is een pijnlijke aanraking, het schrijnt! De overheersende impuls bij dit gevoel is, het niet toe te laten, het weg te duwen, te ontkennen. Een bijna onbeheersbare neiging om heel boos te reageren. De ouder projecteert deze onaangename situatie - onterecht - naar het kind.

Bij groeiende bewustwording is de confrontatie niet minder heftig; wel wordt er enige ruimte geschapen wanneer de volwassene inziet dat het een reflectie is van zichzelf: een leermoment.
‘Wát vraagt in mijn onderbewustzijn om aangezien te worden, om acceptatie? Is het een signaal van mijn ziel om een onbewust aspect in mezelf te herinneren, te zien en te accepteren? Een kwaliteit waar ik aandacht aan mag schenken omdat die bij me hoort, maar die vroeger niet gezien of genegeerd werd?’

Om tot volledige zelfacceptatie van jezelf te komen, is het noodzakelijk om al je kwaliteiten te zien, te accepteren en in jezelf te reïntegreren. Het zijn aspecten die bij je horen, maar door allerlei omstandigheden m.n. door je opvoeding of andere omstandigheden niet uit de verf zijn gekomen. De onbewuste ouder die nog geen begrip heeft van deze energetische uitwisseling, reageert geschokt, onwillig en misschien zelfs met woede.

De aanraking wordt als onterecht, onnodig pijnlijk, confronterend en zelfs als ‘lijden’ ervaren: ‘de ouder lijdt‘!

Maar heelheid van onszelf ontstaat alleen wanneer álles in mij zijn plaats krijgt, wordt geaccepteerd en geïntegreerd. Bewustwording van mijn vergeten oorspronkelijkheid!
Het kind geeft de ouder een gouden tip in het proces van bewustwording. Het neemt in zijn wijsheid de leiding in de opvoeding even over en is dienstverlenend naar de ouder toe.
Bij ‘lijden’ in de opvoeding, wordt de interactie ouder - kind, het wezen van de opvoeding, verstoord. Het opvoedingsproces stagneert wanneer de ouder of het kind wegkruipt in pijn, in niet durven voelen, in de onmacht van de miskenning: ‘Zie je wel, ik word wéér niet gezien, ik mag weer niet zijn wie ik voel dat ik ben!’

‘Lijden’ in de opvoeding is angst. Angst = gebrek aan inzicht = onbewustheid.
De tegenhanger van angst is moed. De moed om door alle pijn, verdriet en lijden heen te breken en te begrijpen dat groei naar eenheidsbewustzijn aan de orde is.

Heelwording
Is er wel begrip, inzicht en aanvaarding, dan wordt de pijnlijke aanraking geen lijden, maar een uitnodiging tot groei en ontwikkeling.
Intuïtief aanvoelen wat er aan de hand is, betekent een stap voorwaarts in bewustwording, in groei naar geestelijke volwassenheid. Een moment van geestelijke verrijking.
Ga de relativering en zelfs de humor ontdekken van die plotselinge rolverwisseling in de opvoeding doordat het kind ‘de leiding’ overneemt. Indien je het kunt: lach er hartelijk om. Dat werkt ontspannend en is een gezonde uitlaatklep. Wat een opluchting!

Een aai over de bol van het kind of een stevige knuffel is het liefdevolle bedankje van de volwassene voor het verkregen inzicht. Kinderen groeien van terechte complimentjes.
Nu voert ‘leiden’ niet langer tot ‘lijden’ maar tot een vreugdevol samenspel van inzichten, liefdevolle aanrakingen, acceptatie en elkaar voorthelpen op het pad van bewustwording.

Helende interactie
Het bewustwordingsproces tussen ouder en kind speelt op het moment dat de tijd rijp is.

Bij Joris van 8 jaar die traag en lusteloos is en ‘s morgens al moe uit bed komt, merk ik in mijn praktijk dat zijn nierenergie op een schaal van 0 op 10 een score heeft van 3. J. is slecht geaard, zijn gevoel voor eigenwaarde is gering. Omdat hij zichzelf niet ziet, ervaart hij niet wat zijn eigen plek is, laat staan dat hij die plaats inneemt of opeist. Via de spiertest, emotionele stress release, motorische oefeningen en een bloesemremedie herstel ik zijn energieniveau.

Na 3 weken komt hij terug in mijn praktijk. Moeder vertelt me dat ze twee weken heeft genoten van een stralende Joris; daarna verviel hij weer in zijn oude patroon. Bij het natesten blijkt zijn nierenergie opnieuw gekelderd te zijn. Verder testend naar de oorzaak, merk ik dat de nierenergie van Joris en de miltenergie van zijn moeder elkaar blokkeren.

De veilige basis bij Joris ontbreekt omdat moeder vanuit haar lage miltenergie het signaal van beperking uitzendt. Door haar eigen opvoeding ontbreekt bij haar het vermogen om warme, diepe relaties en vriendschappen te hebben. Via allerlei regels en normen probeert zij bij anderen de acceptatie te verdienen die ze vanwege haar strenge opvoeding als kind nooit heeft ontvangen. Haar gevoelens stopt ze te vaak weg. Op onverwachte momenten komen haar emoties op een ongenuanceerd manier naar buiten.

De gevoelige J. mist de geborgenheid, de koestering en de onvoorwaardelijke liefde waar hij sterk behoefte aan heeft om zich veilig te voelen op aarde.
Hoewel het best confronterend is voor ouders om te ervaren dat hun houding en wijze van functioneren problemen oproept bij het kind, is er geen sprake van schuld. Je kunt als ouder in de opvoeding nooit iets geven wat je zelf niet ontvangen hebt.
De moeder van Joris herkent de situatie en besluit te gaan werken aan de doorbraak van deze cirkelgang. Met ‘een reis naar binnen’ leert ze zich te bevrijden van dit ‘zorgenkind’, de veroorzaker van haar lage miltenergie. Door groeiend inzicht corrigeert ze haar houding naar zichzelf toe en naar Joris. Hij is dienstverlenend naar zijn moeder. Na drie maanden blijkt de blokkade tussen moeder en kind volledig verdwenen te zijn.

Joris is een stralend kind gebleven.

‘Minder = Meer’ bij het aardespel
Alles wat je in je leven tegenkomt dient jouw bewustwordingsproces. Je kinderen zijn hierin prominente aangevers omdat ze onmogelijk te negeren zijn.

Als ouder ‘leid’ je het kind de aardse werkelijkheid binnen: begrenzingen en ‘hoe-de-dingen-werken’ in deze wereld. De innerlijke wijsheid ontwikkelt de eigenheid van het kind. Bewustwording krijgt optimale kansen bij een goede energetische interactie tussen ouder en kind. Om beurten ‘leiden’ ouder en kind. ‘Lijden’ in de opvoeding kan tot een minimum worden beperkt. Het ontstaat bij vastgelopen standpunten, onwrikbare ideeën, overleefde structuren en wanneer de communicatie stopt. Angst en onzekerheid slaat toe omdat ouders menen de greep op de situatie te verliezen. Ouders en kinderen vergeten op dat moment hun geestelijke volmaaktheid en duiken in een vecht- of vluchtreactie.

De moeilijkheden tussen ouders en kinderen verdwijnen als sneeuw voor de zon wanneer we de opvoeding terugbrengen tot haar essentie: een samenspel tussen ouders en kind. Beiden dienen te vertrouwen op hun intuïtieve wijsheid. De ware betekenis van ‘leiden’ is immers: de liefdevolle dienaar te zijn van de ander.
‘Lijden’ is altijd weer terug te voeren tot angst. Angst is niet de moed hebben om te kunnen, te willen of te durven voelen! Heel vaak komen eigen kinderangsten in de vorm van ‘zorgenkinderen’ vanuit het onderbewuste boven en spelen op in het volwassen leven.

Maar goed beschouwt worden pijnlijke aanrakingen en confrontaties met kinderen cadeautjes.

Bewustwording verdrijft de angst. Verstand en gevoel zitten bij bewust ‘leiden’ op één lijn, zo wordt ‘lijden’ overbodig!

De essentie van opvoeden bij het aardespel is: een speelse interactie tussen ouder en kind.

Ons rationele denken, achterhaalde opvoedingspraktijken en de zorgenkinderen in ons maken dit samenspel nodeloos ingewikkeld. Je minder zorgen maken als ouder en meer vertrouwen hebben in je innerlijke wijsheid en die van je kind legt de basis voor het geboorterecht van elk mens: gelukkig zijn!




Auteur: © Ad de Vries.
Ad de Vries is oud-directeur van een basisschool en werkt met kinderen, jongeren en volwassenen om hun emotionele lichaam in balans te brengen.
Heeft deskundigheid op het gebied van ortho-pedagogiek, beelddenken, kinesiologie en spirituele pedagogiek. Was begeleider bij de Landelijke Opleiding Spirituele Kinderhulp.
E-mail: addevries@casema.nl
Eerder verschenen in het juninummer 2009 van Spiegelbeeld.