Propaganda voor ‘verlossende’ globalisering
 Ofwel: Het Aquaruius complot

Volgens de heer Henderson is dé grote psychologische golf van de afgelopen 35 jaar "wereldwijde Verlossing." Dit quasi-religieuze geloof heeft twee slecht passende onderdelen van het geloof: milieupaniekzaaierij en de bewering dat de Derde Wereld armoede op een of andere manier te wijten is aan het Westen dat meer dan zijn deel gebruikt van de wereldwijde rijkdommen. Van beide problemen worden beweerd dat ze van bovenaf geleide wereldwijde politieke oplossingen vragen waaronder grote bedrijven die meer ‘sociale verantwoordelijkheid’ op zich nemen. 

De focus van dit wereldwijd masterplan is het poeslief maar subversief begrip "duurzame ontwikkeling" dat zonder uitgebreid regeringsbeheer door de VN de wereld snel op de klippen zal lopen ...(Peter Foster, The Prince of Power [Maurice Strong],"Financial Post 19 mei 2005)

Ik kan me geen betere manier bedenken om Climategate in het juiste perspectief te zetten dan te verwijzen naar een Financial Post artikel uit 1998 met de titel "Global Warming: The Real Agenda." De auteur, Terence Corcoran, citeert uit verklaringen van de voormalige minister van milieu, Christine Stewart aan de Calgary Herald. 

Als "minister van milieu ben ik zeer bezorgd over de opwarming van de aarde,” zei Stewart, "ongeacht of de wetenschap fout is, zijn er secundaire voordelen voor het milieu." Onmiddellijk daarna zei Corcoran: "Environment Canada is daarom voorbereid om op te treden tegen de opwarming van de aarde, zelfs als er niet zoiets als opwarming van de aarde bestaat. Op grond van foute wetenschap zou de federale overheid nog steeds bereid zijn om nieuwe belastingen op het energieverbruik op te leggen, de economische groei te snijden, onze levensstandaard te verminderen en boekenkasten te vullen met nieuwe verordeningen die de meeste facetten van het leven van de Canadezen regelen." 

En verder: 

In een andere verklaring geciteerd door de Herald gaf mevrouw Stewart een andere reden voor het overnemen van de religie van de opwarming-van-de-aarde. “Klimaatverandering [verschaft] de grootste kans om te komen tot rechtvaardigheid en gelijkheid in de wereld." Hier komt ze dichter bij de kernmotivatie van enkele van de toonaangevende opwarming-van-de-aarde-activisten. Waar de poging van het socialisme tot een wereldwijde herverdeling van welvaart eindigde in een economische catastrofe, wordt de opwarming van de aarde naar voor geschoven als de volgende nieuwe economische kruistocht. 

Ter versterking van de verklaringen van mevrouw Stewart komen we tot een aantal gruwelijke conclusies. Of de opwarming van de aarde werkelijk bestaat is niet relevant. Het is in de handen van de overheid en milieu-activisten een gelegenheid om programma’s en economische leiddraden in te voeren die Canadezen, en de meeste wereldburgers, anders niet zouden accepteren.

Mevrouw Stewart heeft, misschien onbedoeld, de twee sleutelfundamenten van de opwarming-van-de-aarde beweging geïdentificeerd. Eén is gebaseerd op de milieutheorie die in wezen beweert dat mensen een probleem zijn in de natuur. Het andere fundament is de oude handel in economische herverdeling. Beide bewegingen zijn verbonden met het internationale klimaatveranderingsverdrag dat Canada ondertekende in Kyoto. Environment Canada heeft de poging om de wetenschap te onderzoeken al opgegeven. Ze heeft nooit echt geprobeerd. In plaats daarvan besteedt ze honderden miljoenen dollars aan de grootschalige productie van propaganda over de hypothetische effecten van de opwarming van de aarde.

De socialistische neigingen van milieuactivisten momenteel nog ter zijde gelaten, was een in het oog springend punt in het artikel hun openlijke misantropie, typische uitspraken zoals deze:

Wij, wij ecofreaks, hebben verlangt naar een ramp of naar de komst van dramatische sociale verandering die ons terugkatapulteren naar het stenen tijdperk waar we misschien net als Indianen in onze vallei leven, met onze lokalisme, onze Eigen Technologie, onze tuinen, onze zelfgemaakte religie, eindelijk schuldvrij. (Stewart Brand, 1980 - geciteerd in: Rodes and Odell, A Dictionary of Environmental Quotations, Johns Hopkins, University Press, 1997, blz. 90)

Het lichaam genezen van kanker vereist radicale en invasieve therapie, en daarom zal de genezing van de biosfeer van het mensenvirus ook een radicale en invasieve aanpak vereisen. (Paul Watson, oprichter van de Sea Shepherd Conservation Society, 4 mei 2007)

We zijn een plaag voor [onszelf en voor] de aarde ... Tot op het ogenblik dat Homo sapiens zou besluiten om samen te werken met de natuur, kunnen sommigen van ons alleen maar hopen op het toekomen van het juiste virus. (David M. Graber, Los Angeles Times, 22 oktober 1989, in Rodes and Odell, oc, blz. 149) 

Het hoopvol alternatief voor het uitsterven van miljoenen soorten planten en dieren is de vrijwillige vernietiging van een soort: Homo sapiens ... wij. ... Als ieder mens kiest om te stoppen met zich voort te planten zal de biosfeer van de Aarde terug kunnen keren naar zijn oude glorie (The Voluntary Human Extinction Movement)

In geval van de totale, absolute, en uiteindelijke verdwijning van Homo sapiens, zou niet alleen de levensgemeenschap van de aarde blijven bestaan maar dan zou naar alle waarschijnlijkheid haar welzijn worden vergroot. Kortom, onze aanwezigheid is niet nodig. En als we het standpunt van die Levensgemeenschap zouden aannemen en haar echte interesse een stem zouden geven, dan zou het einde van het mensentijdperk op aarde zeer waarschijnlijk worden begroet met een hartelijk "Opgeruimd staat netjes!" (Paul W. Taylor, Respect for Nature: A Theory of Environmental Ethics, Princeton University Press, 1986, p. 115)

En ga zo maar door.

Er is een primitief verlangen (ala Rousseau of Weishaupt met een beetje Unabomber, en Gaia-aanbidding voor een goede maatregel) in het mengsel, maar de belangrijkste ziekte is een slechte stam van eco-nihilisme, misschien oorspronkelijk gediagnosticeerd in George Reisman's "The Toxicity of Environmentalism."

Eco-socialisme, Eco-fascisme; Eco-imperialisme

Er is een citaat, terug te voeren op één enkele bron, toegeschreven aan de nationale voorzitter van de Communist Party USA, Gus Hall in 1972: "in de strijd om het milieu te redden .... moeten we de leiders van deze bewegingen zijn .... De menselijke samenleving kan in principe de vernietiging van het milieu niet stoppen onder het kapitalisme. Socialisme is de enige structuur die het mogelijk maakt." Als het citaat echt is, is zijn wens blijkbaar uitgekomen: voldoende bewijs kan worden gehouden, in boeken zoals The Greening of Marxism, Marx’s Ecology: Materialism and Nature, of in het wiki aanbod (zoals deze, deze, deze en deze) Er is echter geen vermelding van deze; en nog minder geldigheid en inherente hypocrisie van deze.

De "Wijze mannen" van Globalisering

Hoewel het onduidelijk is of de wetenschappers van Climate East Anglia's Research Unit (CRU) zijn besmet met fatalistische, anti-mensen Malthusiaanse angst, hebben ze in het verleden een aantal intrigerende e-mails gekregen. 

Op donderdag 27 maart 2003 stuurde de zelfbenoemde president van "Earth Government", de Canadese Germain Dufour, zijn Earth Government April newsletter genaamd " Formation of Earth Government for the good of all “ naar CRU. Dufour is misschien een idealist, maar zijn verlangen naar een wereldregering wordt gedeeld door de transnationale elite (hun denktanks in combinatie met het monster VN-UNESCO-NGO-stichtingsapparaat) en, vermoedelijk, ook de hogepriesters van de klimatologie.

(In tegenstelling tot een aantal artikelen, blogs en berichten op het web, is het onwaarschijnlijk dat "Earth Government" Germain Dufour een en dezelfde is als de Belgische Germain Dufour, die volgens het Franse tijdschrift l'Humanite in 1999 een labour-activist was, een voormalige arbeidspriester, voormalige groene partij senator [Ecolo], en een Belgische kandidaat voor de Communistische Partij. Joseph-Germain Dufour was, als zijn autobiografie juist is, in Canada in de jaren ‘70, ‘80 en ‘90 academische kwalificaties aan het verzamelen terwijl hij studeerde en werkte aan milieuprojecten; terwijl “kapucijnmonnik" Germain Dufour betrokken was bij verschillende Belgische socialistische Labour politiek en ook voorkwam in een documentaire van 1997 genaamd “Seeker of Silence”. Zie ook onderstaande fotovergelijking).



Eco-totalitarisme integreert vurige ideologen van schijnbaar ongelijksoortige overtuigingen die samenspannen voor van bovenaf geleide controle van de rijkdommen van de planeet. Bilderberg-gescreende Herman Van Rompuy zei op zijn eerste persconferentie als nieuw “benoemde” president van de EU: "De klimaatconferentie in Kopenhagen is een volgende stap in de richting van het wereldwijd beheer van onze planeet." Ook de totalitaire neiging van de oorspronkelijke "wijze man" van de milieubeweging, Maurice Strong, is niet afgenomen met de leeftijd. In een recente verhandeling voor de World Policy Journal, spuwde hij uit dat "onze concepten van stembus democratie mogelijk moeten aangepast worden om sterke overheden te maken die in staat zijn om moeilijke beslissingen te maken." Peter Foster van de Financial Post schrijft

“Dit is een man die we ons zullen herinneren.” Die zich verheugd over de ineenstorting van de industriële beschaving en het vooruitzicht van de miljarden milieu-doden beschrijft als “een sprankeltje hoop.” Mijn redacteur geloofde me niet toen ik dit schreef, dus hier is wat de heer Strong eigenlijk in zijn autobiografie, in een sectie beschreven als een verslag aan de aandeelhouders, Earth Inc. anno 2031 zei: "En deskundigen hebben voorspeld dat de vermindering van de menselijke bevolking zal blijven duren tot het punt dat de overlevenden met niet meer dan 1,61 miljard mensen zijn die de aarde bewonen aan het begin van de 20e eeuw. Een gevolg van dood en vernietiging ja, maar uiteindelijk een sprankeltje hoop voor de toekomst van onze soort en het potentieel voor regeneratie."

Strong zijn Groene-kameraad is natuurlijk Michail Gorbatsjov

Een recent artikel van Kim Campbell, voormalig minister-president van Canada, mede-oprichter van de Club van Madrid, en Senior kameraad van de Gorbachev Foundation of North America, is getiteld "Gorbachev continues to shape history."

"Gorbatsjov is vandaag niet alleen maar een man van historische betekenis," schrijft Campbell liefdevol, "maar een man die nog steeds de geschiedenis vorm geeft met zijn wereldveranderende manieren." Achter de schermen blijft hij “de wereldleiders hun circuitverkoop van klimaatverandering verder bewerken; de VN in Genève begin oktober, de Club van Rome in Amsterdam twee weken later, de Nobelprijswinnaars in Berlijn en de Club van Madrid vorige week, en vervolgens volgende maand naar Kopenhagen."

De Club van Rome voert haar activiteiten op naarmate COP15 nadert. De conferentie die Gorbatsjov in oktober bijwoonde was volgens één van zijn websites, de "laatste van de zeven stapstenen, zeven wereldwijde bijeenkomsten, te beginnen in Turijn begin 2008, in de aanloop naar de VN-conferentie over klimaatverandering die in Kopenhagen wordt gehouden in december 2009, waarvan zoveel afhankelijk is.” De Club van Rome Global Assembly 2009 kenmerkte sprekers zoals opwarming-van-de-aarde propagandist James Hansen (wiens presentatie de naam droeg "Global Warming Time Bomb: Actions Needed to Avert Disaster”), en werd bijgewoond door Bilderberg uitblinker Koningin Beatrix.


Koningin Beatrix van Nederland en Gorbatsjov in de Club van Rome Global Assembly 2009

"De Club van Rome is bewust gevormd om het beleid te beïnvloeden," schreef één van de oprichters, Alexander King in 1979. Het ontstond 12 jaar eerder: 
Wanneer Dr Aurelio Peccei, een Italiaanse industrieel, de huidige auteur, een britse wetenschapper, ontmoette, maakten ze afspraken over wat later de centrale belangen van de Club van Rome werden: om oplossingen te vinden voor het kluwen van op elkaar inwerkende problemen waar de hele mensheid nu mee wordt geconfronteerd. Tot nu toe was de grootste impact op de wereldopinie van de Club het rapport in opdracht van het Massachusetts Institute of Technology, Grenzen aan Groei.

Het interdisciplinaire concept is in deze, en de vijf daarop volgende rapporten van de Club, overheersend. Regelmatige bijeenkomsten van Club-leden met staatshoofden en andere hoge ambtenaren is nog een belangrijke activiteit. Net als zijn kleine en lokale voorloper, de Lunar Society van Birmingham tweehonderd jaar geleden, ontleende de internationale Club van Rome zijn kracht aan het eminente lidmaatschap van particuliere burgers die samenwerken als een katalysator en een aansporing van het geweten van de wereld. 

Het komt niet als een verrassing dat één van de inspiraties achter het werk van de Club van Rome Harrison Brown was. J. Rennie Whitehead, één van de grondleggers van de Canadian Association of the Club of Rome (CACOR), schrijft:

In 1954 had Dr Harrison Brown van de Verenigde Staten een boek geschreven The Challenge of Man’s Future, waarin hij met grote helderheid en vooruitziende blik de meeste van de grote problemen schetste die vijftien jaar later de hoofdbezigheid van de Club van Rome werd, en die nu veertig jaar later nog verder weg blijkt te zijn van de oplossing. Zelfs vandaag de dag is Harrison Brown zijn boek nog steeds één van de beste analytische presentaties van de waarschijnlijke gevolgen van bevolkingsgroei en de onvermijdelijke verschuiving van fossiele brandstoffen naar andere energiebronnen.

Zoals u wellicht herinnert werd “massa sterilisatie”-John Holdren ook sterk beïnvloed door Harrison’s boek uit 1954. Net als Harrison en Holdren was pessimistische Malthusiaanse vooringenomenheid altijd al de raison d'être van de Club van Rome. Holdren was co-auteur van een boek en enkele verhandelingen met de Club van Rome uitblinker Paul R. Ehrlich. In laatstgenoemde’s The Population Bomb (pp. 130-1) uit 1968, vinden we de grimmige erkenning dat: 

De eerste taak bevolkingscontrole thuis is. Hoe gaan we dat doen? Veel van mijn collega’s menen dat een soort van verplichte geboorteregulering nodig zou zijn om een dergelijke controle te bereiken. Eén plan dat vaak vermeld wordt gaat over de toevoeging van tijdelijke sterilisatiemiddelen aan de watervoorziening of het hoofdvoedsel. Doses van het tegengif zouden zorgvuldig worden gerantsoeneerd door de overheid om de gewenste bevolkingsgrootte te produceren. 

Een andere erkenning, in 1991, was dat de Club van Rome "de milieubeweging" gebruikt als een voertuig voor misantropische kommer en kwel: 

Op zoek naar een nieuwe vijand om ons te verenigen, kwamen we op het idee dat vervuiling, de dreiging van de opwarming van de aarde, watertekorten, hongersnood en dergelijke zouden passen ... Al deze gevaren worden veroorzaakt door menselijke interventie en het is alleen door veranderde houdingen en gedrag dat ze kunnen worden overwonnen. De echte vijand is dan de mensheid zelf. (Alexander King, Bertrand Schneider (respectievelijke mede-oprichter en secretaris van de Club van Rome), The First Global Revolution, p. 115)

Uit vrees dat de lezer het ongelovige idee onthaalt dat deze globaliseringspillen zichzelf op één of andere manier hebben bevrijdt en allemaal in het koor zijn gegaan, hoeft men alleen maar kennis te nemen van de 2007 CACOR Proceedings

Een artikel van Fred G. Thompson ("Turning the Elephant Around") heeft dit in het bijzonder te zeggen: 
We hebben tijdellijk de middelen verworven om de Natuur uit te dagen, het is slechts voor een korte tijd. Als we geen beleid creëren om de bevolkingsgroei te stoppen en ze om te keren, zal de Natuur bij verstek binnenkort een zeer straffende oplossing eisen. [...] De vermindering van de menselijke bevolking bij verstek betekent in gewone taal de vermindering van het aantal mensen door oorlog, ziekte en hongersnood. [...] 

Overconsumptie is natuurlijk de basisoorzaak van vervuiling van de atmosfeer en opwarming van de aarde. Dus het moet worden aangepakt. 

Een mogelijk scenario zou het opleggen van geboortecontrole zijn door een wereldregering die de bevoegdheid heeft om dit wereldwijd op te dwingen. Geen mooie scène, maar een alternatief voor wereldwijde oorlog, ziekte en honger.
(Bemerk dat het "Natuur" met een hoofdletter "N" is.)

In hetzelfde nummer stelde Charles Beaubien voor dat de Club van Rome werkt aan een super-ordinaat (van een superieure soort, rang, status) "Wereldgemeenschap", die "van de ruziemakende VN een centrale wereldregering zou maken met interactie van de huidige nationale overheden (zonder de huidige Veiligheidsraad)."

En slechts een paar weken geleden was er een persbericht van Francesco Stipo, directeur van de USA Club of Rome. Hij promote zijn boek, World Federalist Manifesto: Guide to Political Globalization, op een National Press Club Luncheon. "Een wereldregering is de enige oplossing voor wereldproblemen zoals klimaatverandering en de wereldwijde economische crisis," schreef hij. "Een wereldconfederatie die de soevereiniteit van wereldnaties respecteert en zich bezighoudt met de problematiek van de internationale economie die niet kan worden behandeld door één natie alleen." Wat is het, een federatie of een confederatie? De titel van het boek suggereert het eerste, terwijl het laatste een beetje semantisch lijkt om diegene die het begrip vaderlandsliefde koesteren te misleiden. 

De Club van Rome zijn ook fondsen en ondersteunt de belangrijkste spelers van het New Age apparaat. Een uitloper werd in 1978 opgericht door de Club van Rome oprichter Aurelio Peccei en Ervin Laszlo. De Club van Boedapest is een netwerk van bewuste en evolutionaire denkers, New Age, communistisch, veranderingsagenten (paradigma verschuiving), diepe ecologische humanisten, die bestaan uit een World Wisdom Council (WWC) en een World Commission on Global Consciousness and Spirituality

 Ervin Lazlo

Dr Ervin Laszlo is voorzitter van de Club van Boedapest. Hij is een filosoof en "Systeemtheorie"-expert, de "auteur van meer dan 400 verslagen en artikelen en meer dan tachtig boeken, waarvan de meest recente zijn ‘Science and the Akashic Field’ (2007) en ‘Quantum Shift in the Global Brain’ (2008), en mede-oprichter en voorzitter van de raad van trustees van de WorldShift Foundation", en een verschaffer van een op handen zijnde wereldverschuiving in 2012, die laatste past als een handschoen met de bangmakerij tactiek van zijn Club van Rome weldoeners. 

Kortom, het "Aquarius Komplot" dat voor het eerst geïdentificeerd werd door Marilyn Ferguson in de jaren 1980 heeft niet alleen zijn volle bloei bereikt maar is afgestudeerd in infiltratie naar een consensus-makende, wereldwijde instelling van "krachtige netwerken, vennootschappen en samenwerkingsverbanden in het belang van het bevorderen van groeicirkels en machten voor creatieve transformatie op een planetaire schaal."


Door Terry Melanson – 4 december 2009
Bron:  http://www.conspiracyarchive.com/Blog/?p=3176

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief