Zachtheid en vrede


“En zouden wij als nabestaanden ook niet zo dapper kunnen zijn als de hulpverleners in Oost- Oekraïne, krachtig genoeg om het leed aangedaan aan onze geliefden te kunnen vergeven, hoe moeilijk het ook is. Om niet om te zien in wrok, maar in liefde. Om niet te handelen uit woede of onmacht, maar in zachtheid en vrede.” 

Indrukwekkende en uit mijn hart gegrepen woorden van Robert van Heiningen tijdens de herdenkingsdienst voor de slachtoffers van de MH-17.

In dagblad Trouw zegt hij: “en zo voel ik het in al mijn vezels. Willen we weer iets van leren? Agressie leidt tot meer agressie. Het levert niets op. Helpt het ons in ons verdriet agenten op daderjacht te sturen? Zullen we ooit weten wie de raket heeft afgevuurd, de separatisten of het leger? We krijgen onze familieleden er niet meer terug.” 

De jongere broer van Erik, diens vrouw Tina en neef Zeger kwamen om het leven. Maar van Van Heiningens toespraak in de Hilversumse Sint-Vitus-kerk zegt Trouw verslaggeefster Wilma van Meteren, was er een van verzoening. In al hun verdriet willen hij en zijn vrouw niet omkijken in wrok en kiezen voor bezinning en verdraagzaamheid. “Al die boosheid, ik probeer die barrière van woede, meer strijd en pijn te slechten”, zegt hij twee dagen later. 

Zoals gezegd, woorden uit mijn hart gegrepen en ik hecht eraan jullie iets te vertellen over mijn visie als het gaat om liefde en zachtheid versus cynisme en negativiteit.

Ik heb moeite met al die agressie en ook het vaak woedende gescheld op Facebook en sommige websites. Ik doe daaraan bewust niet mee en kies er steeds meer voor berichten in de geest van iemand als Robert van Heiningen te plaatsen en te schrijven, waarbij ik ook geïnspireerd wordt door iemand als onder meer de Dalai Lama, die nooit voor geweld en agressie koos maar de andere weg koos; die van Liefde.

Zachtheid en liefde…daar draait het bij me om.

Ook kwetsbaarheid.

Wellicht ben ik een softi maar voel me wel bij en goed thuis bij iemand als Robert van Heiningen die zegt: "We zoeken geen hardheid, maar zachtheid en vrede.

Onlangs nam deel aan een discussie op FB over de pro - Gaza demonstratie.
Nou dat heb ik geweten!
Ik wees er alleen maar op dat ik moeite had met bepaalde uitingen, zoals dat Israël geen recht zou hebben op een bestaan en beter kon opkrassen naar Duitsland. Verder signaleerde ik aan beide kanten. Zowel Israel en Hamas, een sfeer van wrok, haat en vergelding.
Ik werd meteen in de zionistische en nazistische hoek gezet.

Dat ik alle afleveringen bekeek van die tv-serie over de geschiedenis van de Joden, bleek ook verdacht te zijn, ook al zei ik erbij dat ik ook naar de geschiedenis van de Palestijnen zou kijken.
Ik maakte duidelijk dat ik op dit niveau niet wens te discussiëren, omdat dit geen zin heeft.
Bij dergelijke reacties voel ik de energie letterlijk weg stromen, een energie die ik hard nodig heb. Daarom breek ik dergelijke discussie af en richt me op een gesprek waarin respect voor de mening van de ander centraal staat. 

Natuurlijk, er is het dagelijkse nieuws via radio, tv en internet en al die trieste en gruwelijke verhalen over wat mensen elkaar aandoen; je zou haast gaan denken aan een psychopaten- virus dat rondwaart cynische op deze planeet; kille, harde, gevoelloze koppen staren je vanaf beeldscherm of krantenfoto’s aan. Toch is het van groot belang te blijven geloven in de kracht van gebed en wereldwijde meditatie; ook blijven geloven in wat liefde en aandacht voor de ander. Ik laat mijn leven niet vergallen door die kille blikken van hen die de macht denken te hebben over deze planeet en lieden die ons leven verzieken, ook privé!

Maar ook niet door alleen maar een cynische houding hierop, ook al; zullen we in duidelijke en klare taal de manipulerende machten achter de machten moeten ontmaskeren!

Dat blijf ik ook doen.

Daarover geen enkel misverstand.



Maar ook liefde, gebed en meditatie, blijft er veel toe doen:ze  kunnen de wereld veranderen, ook al; noemde een iemand op Facebook dat gelul omdat  volgens hem ondanks eeuwenlang gebed de wereld bepaald niet vrediger geworden is.

Toch ben ik ervan overtuigd dat deze wereld totaal onleefbaar geworden zou zijn als er niet gebeden en gemediteerd was. 

Met ontroering las ik de aangehaalde woorden van Robert van Heiningen:

“zachtheid en vrede. We willen die drie in liefde herinneren.” 

Ik voel me door deze woorden gesterkt in mijn overtuiging dat haat en geweld geen oplossing bieden. Gescheld evenmin. Ook sommige complottheorieën niet. Hoewel ik stellig geloof dat er achter de ramp met de MH-17 veel meer steekt, doseer ik het aantal berichten en theorieën hierover.

Ik richt me er meer op hoe we in deze wereld met elkaar zouden kunnen overleven en hoe we in vrede met elkaar om kunnen gaan. 

Agressie leidt tot meer agressie. Het levert niets op zegt van Heiningen terecht.

Dat zie je ook als mensen met wie ze het niet eens zijn, meteen voor fascist uitmaken.

Makkelijk, maar het zegt iets over jou, over de fascist in jezelf…

Dat zei ik ook eens tegen iemand die zich heel erg opwond en anderen ook fascist noemde. Vond hij niet leuk, maar toen ik zei dat die ook in mijzelf schuilt, begon hij te lachen en… begreep het. Ik gaf hem een boek van de Dalai Lama mee en we hebbend daarna mooie gesprekken gehad.

 

Afdalen in je eigen nacht… 

Geboeid en geraakt heb ik zitten kijken naar de laatste uitzending van Zomergasten.

Gast was deze keer de Belgische schrijver David van Reybrouck, die opviel door het tonen van zijn emoties, zijn kwetsbaarheid en zijn pleidooi voor kwetsbaarheid. Heel mooi om te zien was hoe hij pleitte voor meer kwetsbaarheid en minder cynisme en ook sprak over de noodzaak af te dalen in je eigen nacht, zoals ook de mysticus Johannes van het Kruis dat in zijn  tijd al bepleitte.

De nacht van de ziel noemde hij dat.

Afdalen in jouw nacht om je eigen schaduw te zien en… te omhelzen.

Het is in deze tijd van wrok, haat en cynisme een verademing, een herademing, David van Reybrouck,  te horen zeggen dat wrok een rolluik naar beneden is.

Ik voel me door dit mooie mens gesterkt in mijn overtuiging dat wrok, cynisme en, blinde haat een demonische spiraal naar beneden is.

De Russische schrijver Dostojewsky tekent het intrieste beeld van een man die zich heel bewust voor het licht afsloot.

Hij beschrijft in zijn roman “De demonen” het verhaal van de hoofdpersoon, Kirolev, die zijn huis totaal afsluit voor het licht en alle deuren, ramen en kieren waar ook maar een spatje licht doorheen komt, afsluit. In die zwarte donkerte kunnen dan de poorten van beneden zich openen om de demonen binnen te laten. Kirolev sluit zich af voor het licht en maakt een einde aan zijn leven. Dostojevsky spreekt van demonen maar het is Kirlolev zelf die zich afsluit voor zijn innerlijke licht.

Kirolev deed de rolluiken dicht. 

Zo is het ook met wrok, haat en cynisme die deze tijd zo kenmerkt: het is een neerwaartse spiraal, helaas ook nogal eens op Facebook, waar het altijd de ander is die fout is, maar… die ander ben jezelf.

Ik krijg, ik zeg het nog eens, steeds meer moeite met al die negatieve uitingen, het anderen uitmaken voor fascist of nazi, ook door sommige FB’ers in mijn vriendenkring, waarin ik overigens ga saneren.

Ook het denigrerend spreken van sommigen van hen, over joden als “van die ‘kromneuzen.”, stuit me tegen de borst.

We mogen  terecht bezwaar hebben tegen zionistische aspiraties en machtsstreven, maar laten we ons niet verlagen tot dit niveau; het keert zich tegen onszelf… 

Dit is nu eenmaal niet mijn stijl; ik geloof in respect voor elkaar, Ik ben meer van de zachtheid, niet om te zien in wrok, maar in liefde, niet te handelen uit woede of onmacht, maar in zachtheid en vrede, zoals Robert van Heiningen, het zo mooi verwoordde; 

Wrok leidt tot meer wrok, haat tot meer haat, agressie tot meer agressie. 

Ik ben meer van de vrede, een vrede die begint in mijn hart, hoewel ook ik mij bewust ben van mijn schaduw.

De kern van alle religies en wijsheid is liefde en geweldloosheid, ook al zijn velen dit vergeten en zich maar al te vaak in haat en wrok en geweld verliezen.

Ik pleit voor een revolutie die voortkomt uit de stilte van de geest, zoals David van Reybrouck die voorstaat, een vredelievende revolutie die zich wendt tot de ware eigenschappen van de menselijke natuur: goedheid, vrijgevigheid, liefde, geweldloosheid, vrede, zoals alle

grote spirituele leraren der aarde hebben dit zonder uitzondering bepleit.

Ik ben meer van de zachtheid van een Robert van Heiningen en net als zij bepleit ik kwetsbaarheid en ben kwetsbaar, ook al klink dat soft.

 

Het is opvallend te zien hoeveel instemmend reacties er waren op deze verstilde en zo kleurrijke uitzending van Zomergasten en deze zachte, kwetsbare gast, zowel in recensies als persoonlijke reacties op twitter.

Gaat er dan toch iets veranderen?

Ik spreek de wens uit dat we in onze Voorruitgroep in  deze geest met elkaar in gesprek blijven.

In harmonie…

Opbouwend.

Constructief

Met compassie

In (onderling) vertrouwen.

In liefde.

Vooral dat!

 

Namaskar…

 

Door Aat-Lambèrt de Kwant, augustus 2014