Mijn verloren paradijs


Een paradijs?

Een paradijs roept bij mij het beeld op van een schitterende natuurlijke omgeving waar ik voluit mijzelf kan en mag zijn. Een plek waar oprechtheid, eerlijkheid, echtheid en saamhorigheid is; waar verbondenheid, vreugde en samenwerking vanzelfsprekend zijn.

Ieder van ons heeft herinneringen aan een tijd toen het leven ideaal, stromend en waard was om geleefd te worden.

Zelf heb ik fijne herinneringen aan het huis, de tuin, de ruimte, de vrijheid waar ik de onbewuste periode als kind werd geboren, leefde en gelukkig was. Ik was me niet bewust dat er ook nog een andere wereld bestond.

Had ik het onbewuste van het kind nodig om in een paradijs te kunnen leven? Is het paradijs dan een utopie of kan ik het ook creëren wanneer ik volwassen ben gekomen en het tweezijdige zwaard van de dualiteit in de wereld ervaar? Is ieders leven een reprise van het mythische paradijsverhaal van Adam en Eva die hun volmaakte geluk ’verspeelden’ door te eten van de vrucht van kennis van goed en kwaad, waardoor licht en duister, vreugde en verdriet in hun leven kwam? Verlaat je automatisch het paradijs van het eenheidsbewustzijn wanneer je de dualiteit van het leven omarmt? Ontkomt niemand aan het verlies van een paradijselijke staat wanneer de realiteit van het leven op aarde zich aandient?

Je ervaart pas dat je in een paradijs hebt geleefd wanneer je het verliest. Dat verloren paradijs kun je alleen maar met je herinnering oproepen. Herinneringen en verwachtingen zijn sterk verbonden met je denken. Denken staat tegenover voelen. Onder het gras van je denken zit meestal een addertje verscholen. Je denken heeft de onuitroeibare neiging om het verleden of de toekomst te manipuleren, te veranderen. Gebeurtenissen worden emotioneel veridealiseert en mooier gemaakt dan ze in werkelijkheid waren, of in negatieve zin sterk gedramatiseerd. In je onderbewustzijn wordt die opgeklopte blijdschap of weggestopte emotionele pijn opgeslagen. Bij herbeleving van dezelfde emotie komt dat gevoel opnieuw boven!

Een paradijs kan ook in de toekomst liggen.Het kampt met hetzelfde euvel: een onechte werkelijkheid. De commercie maakt via de reclame op een oneigenlijke manier gebruik van ons verlangen naar een paradijselijke staat door het naar de toekomst te projecteren. Denk aan de sprookjesachtige vakantieparadijzen die ons worden voorgeschoteld in kleurrijke folders en websites. Emotioneel worden we gebombardeerd met reclames om allerlei materiële aanschaffingen te doen die ons een gelukkiger, mooier en gezonder leven voorspiegelen en allerlei middeltjes om dat in opperste gezondheid, schoonheid en vitaliteit te beleven. Onze onuitwisbare droom van een paradijselijk leven wordt ons heel aantrekkelijk voorgeschoteld. Helaas merken we telkens weer dat het een illusie is, een utopie van korte duur, niet blijvend. Onze diepste behoefte blijft onvervuld .

Een eigen herinnering.
Een paradijs heeft voor ieder van ons een eigen invulling. Het ideaal van de een betekent voor de ander een verschrikking. Eenzaam wonen temidden van een schitterende natuur is voor de een de allermooiste droom, voor de ander een nachtmerrie!

In algemene zin is er wel een lijn te ontdekken in het leven van elk mens. Het eerste gedeelte van je leven wijd je aan persoonlijke groei en ontwikkeling. Thuis raken in je lichaam en in je persoonlijkheid, werk wat past bij je interesse en wonen op de plaats waar jij je thuis voelt; een relatie die toevoegt aan je leven. Eigen actie is noodzakelijk om een vredige bestaan te continueren. Stap voor stap creëer jij je leven tot je tevreden, ontspannen en gelukkig bent. Het is keihard werken om dat geluk te continueren, omdat er voortdurend bedreigingen zijn, veranderingen, aanpassingen en verstoringen. Alles in het leven is in beweging waardoor alleen een evenwichtskunstenaar enige balans kan bereiken. Geluk is aanwezig en afwezig, het is onmogelijk vast te houden. Wel ligt het streven naar jouw optimale geluk, naar jouw paradijs, rotsvast in je verankerd. Het hoort blijkbaar bij je ware natuur en je hele leven is erop gericht om het te realiseren. Ons paradijs is een collectieve herinnering.

Het gevoel van verlies.
Wat je tot nu toe als een paradijs ervoer, is een werkelijkheid die zich afspeelt in een veridealiseerde verleden of een mistige toekomst die weinig of geen verbinding heeft met het heden. Jouw aanwezige wijsheid verwezenlijkt je emotioneel, intellectueel en geestelijk welbevinden in de wereld. Steeds sneller voltooien mensen hun reis naar buiten en nemen de gewenste plaats in binnen de samenleving. Het is het tevreden gevoel waarmee je om je heen kijkt om tot de conclusie te komen dat het zó goed is. Je bent gelukkig en je leeft in jouw zelfgecreëerde werkelijkheid, jouw paradijs. Je geniet van je geluk en dit fijne gevoel wil je kost wat kost continueren.

Maar na een korte tijd van welbevinden komt het evolutionaire duiveltje dat eigen is aan het leven om de hoek kijken. De wereld draait door. De beweging van het leven als proces van voortgang en ontwikkeling duldt geen stagnatie. Wie vasthoudt, niet beweegt, niet verder groeit, in hetzelfde cirkeltje blijft ronddraaien, krijgt een onbestemd gevoel van herhaling, van ontevredenheid, van verveling en saaiheid, van ‘alweer hetzelfde‘!

Wie zich blijvend verzet tegen groei en ontwikkeling loopt het gevaar moe en lusteloos te worden, geestelijk en lichamelijk vermoeid te raken; uitputting, overspannenheid, lichamelijke klachten en zelfs ziekte liggen op de loer. Je lichaam werkt als het rode lampje in je auto en signaleert je gebrek aan voortgang.

Positieve signalen zijn onthaasten, niet alleen maar gericht zijn op geld, productiviteit, planning of eenzijdige aandacht voor succes. Veiligheid en comfort heb je bereikt, nu richt je aandacht zich op nieuwe uitdagingen en mensen, op het grotere geheel. Je creatieve gaven krijgen meer ruimte, nieuwe impulsen door optimisme en ruimte voor idealisme. Er is er een nieuwe mens geboren!

Het levensspel.
Om je te bevrijden uit deze cirkelgang van herhaling is dieper inzicht nodig hoe het leven op aarde gespeeld wordt. Eerste aanname: je bent niet je lichaam, je bent je geest. Je lichaam is je voertuig. Tweede aanname: als geestelijk wezen wil je in een menselijk lichaam een scala aan ervaringen opdoen. Je speelt diverse rollen in heel veel incarnaties. Het leuke aan dit rollenspel is dat je zelf de schrijver, de regisseur, de decorontwerper en de speler van je eigen geschreven toneelstuk bent. Je creëert jouw eigen werkelijkheid in de vorm van een blijspel of een drama.

Vanuit de theaterwereld weet je dat hoe beter de toneelspeler(-speelster) zich vereenzelvigt met zijn of haar rol, hoe authentieker die persoon overkomt. Je geniet van acteurs en actrices die zich helemaal kunnen inleven in hun rol en je volledig meevoeren in hun spel. In het theater voert zo’n sublieme vertolking tot grote waardering van het publiek. Acteurs en actrices kunnen zich zelfs zó inleven in hun rol dat ze zich in het dagelijkse leven volledig vereenzelvigen met de persoon die ze op het podium spelen. Spel en werkelijkheid lopen door elkaar heen en vermengen zich tot één nieuwe werkelijkheid!

Deze vereenzelviging is aanwezig wanneer wij mensen niet doorhebben dat het leven op aarde een spel is. Natuurlijk, je speelt jouw rol serieus en nauwgezet op het aardse schouwtoneel. Het levensspel wordt immers pas echt interessant wanneer jij je volledig verplaatst in je rol, al je kwaliteiten, moed, inzet, interesse en creativiteit gebruikt om je rol optimaal te vertolken. Je accepteert en gelooft in de ‘échtheid’ van de wereld om je rol feilloos te kunnen spelen. Maar in wezen ben je een acteur of actrice en speel je jouw rol in het zelfgekozen drama op aarde. Vereenzelviging met de rol die je nu op aarde speelt beperkt je zicht op het geheel. Meer bewustwording is nodig om tot dit inzicht te komen. Zonder dat bewustzijn wie je werkelijk bent, ga je volledig op in de rol die je speelt in jouw aardse levensdrama; je beperkt jezelf tot de persoon die je nú speelt. Je doet jezelf tekort. Weet dat je héél veel meer bent! Het is goed regelmatig als een soort observator naar je eigen doen en laten te kijken, liefst met een relativerende en kritisch blik. Beleef je doen en laten serieus, maar laat het niet gespeend zijn van je glimlach. Minder ernstig zijn en met meer humor naar je gespeelde rol kijken, veroorzaakt de echte wonderen in je leven!

De reis naar binnen.
Heeft mijn huidige persoonlijkheid zich neergezet in de wereld dan dringt de volgende vraag zich onvermijdelijk op: ‘Is dit nu mijn leven of heb ik nog meer te verwachten?’

Voor ik naar de wereld kwam heb ik een plan opgesteld wat ik hier wil ervaren en ontwikkelen(mijn blauwdruk). Mijn ziel, de drijvende kracht van mijn voortgaande ontwikkeling, doet er alles aan om dit plan in mijn leven gerealiseerd te krijgen. Mijn strijd, moeilijkheden en lijden in het leven ervaar ik door contact met anderen te hebben; ze spiegelen mijn aspecten die nog aangezien moeten worden, geaccepteerd, opgenomen en geïntegreerd in mijn wezen. Daarom verzamel ik mensen en omstandigheden in mijn leven om me heen die mij spiegelen en in woord en daad aangeven waar ik nog niet aan wil, aan durf of liever op de lange baan schuif. Wat heb ik ‘de pest’ aan mensen die alsmaar iets van me eisen, me in woord en daad aangeven wat ik niet wil. Goede vrienden koesteren je en hele goede vrienden zeggen je ook de waarheid. Maar juist de mensen waar je een hekel aan hebt, spiegelen je vaak iets wat je niet accepteert in jezelf. Is dat de betekenis: ‘Heb je vijanden lief?‘ Want, het is goed om te weten, dat alleen ik en niemand anders mijn inzichten, ideeën, plannen of daadkracht traineer. Niemand kan ik de schuld geven, al zou ik dat graag willen! Ik leef in mijn zelfgeschapen werkelijkheid, ik ben het middelpunt van mijn universum. Ik maak er een paradijs of een hel van!

Alleen door voluit mezelf te zijn, al mijn aspecten te accepteren, neem ik de ruimte in die me toekomt en ik gun anderen de ruimte om hetzelfde te doen.

Mijn ware paradijs.
Mijn paradijs is niet gebonden aan een bepaalde plaats op aarde. Mijn paradijs ligt in mijzelf; het is het evenwicht in mijn emotionele lichaam. Voor een deel bestaat mijn paradijs uit een gezond fysiek lichaam en voldoende materiële welvaart. Kortom: veiligheid en comfort. Het voegt toe aan mijn leven en het komt op mijn pad wanneer ik er niet langer naar haak en tevreden ben met hetgeen het leven mij biedt. Het is een toegevoegde waarde waar ik blij mee mag zijn, maar tevens een uitdaging om daar in mijn huidige leven mee te werken. Me vastklampen aan mijn status, aan mijn geld, aan mijn bezittingen voert tot verkramping, tot egocentrisme en vereenzaming. Delen met anderen geeft mezelf maar ook anderen ruimte, welbevinden en voert tot verbroedering.

Wanneer ik de reis naar binnen heb gemaakt ervaar ik dat mijn paradijs in mijzelf ligt. Ik heb mijn plan( blauwdruk) uitgevoerd en neergezet in de wereld. Diep van binnen voel ik me gelukkig en tevreden. Ik verlang niet langer naar meer of beter, ik ben een contente mens geworden die het leven accepteert zoals het komt.




Auteur: © Ad de Vries.

Ad de Vries is oud-directeur van een basisschool en werkt in zijn praktijk met kinderen, jongeren en volwassenen om hun emotionele lichaam in balans te brengen.

Heeft deskundigheid op het gebied van ortho-pedagogiek, kinesiologie, beelddenken en spirituele pedagogiek. Was begeleider bij de Landelijke Opleiding Spirituele Kinderhulp.

E-mail: addevries@casema.nl

Dit artikel is ook verschenen in Spiegelbeeld (dec. 2009).