Uitspraken van Krishnamurti als wegwijzers





Het is een van de moeilijkste dingen jezelf niet met iets te identificeren.
De meesten van ons identificeren zich met hun meubilair,
hun huis, hun vrouw of echtgenoot,
met hun regering, hun vaderland, met de voorstelling die ze van zichzelf hebben.



 

Je moet het leven als geheel begrijpen, niet een klein onderdeel ervan.
Dat is de reden dat je moet lezen, waarom je naar de hemel moet kijken, 
waarom je moet zingen en dansen en gedichten moet schrijven,
dat is waarom je lijdt, dat is waarom je begrijpt, want dat alles is het leven.



 

Het is geen teken van gezondheid wanneer je goed aangepast leeft
in een totaal zieke wereld



Ik ben lang in opstand geweest tegen alle dingen,
tegen het gezag van anderen, tegen de aanwijzingen van anderen,
tegen de kennis van anderen;
ik wilde niets als waarheid aanvaarden tot ik zelf de waarheid had gevonden.
Ik sprak de denkbeelden van anderen nooit tegen,
maar ik weigerde aanvaarding van hun gezag, hun levensleer.
Tot ik in die staat van opstand verkeerde, tot ik ontevreden raakte over alles,
over elke leerstelling, over elk dogma en geloof,
was ik niet bij machte de waarheid te vinden.



Werkelijk onderwijs bestaat uit het  leren HOE te denken en niet uit wát te denken.




De hoogste vorm van menselijke intelligentie
is het observeren van jezelf zonder oordeel.





De mens die niet bang is voor het leven,
is niet bang om volledig onzeker te zijn,
want hij begrijpt dat er innerlijk, psychologisch geen zekerheid bestaat.



 

Als je geen herinnering had van gisteren,
totaal geen herinnering van welke vorm dan ook, zou je dan denken?



Zou jij je kinderen de oorlog insturen als je van ze hield?
Zou je ze het soort opvoeding geven dat ze thans krijgen,
een louter technologische vorming, die ervoor zorgt dat ze een baan krijgen,
voor bepaalde examens slagen, met verwaarlozing van het overige deel van dit wonderbaarlijke leven.
Je omringt ze met de uiterste zorg tot ze vijf zijn en gooit ze vervolgens voor de wolven.
En dat noem je liefde.
Is er liefde als er geweld, haat en vijandschap is?



Religie, politiek en de samenleving buiten je uit en je wordt erdoor geconditioneerd,
je wordt een richting in gedwongen.
Jullie zijn geen menselijke wezens, jullie zijn onderdelen van een machine.
Jullie ondergaan alles lijdzaam,
geven je over aan de geweldadigheden van de wereld
terwijl jullie allemaal zelf de mogelijkheid hebben het te veranderen.



Als je eerlijk kunt kijken naar je eigen leegte,
zal je er achter komen dat er geen afhankelijkheid bestaat van wat dan ook –
van geen mens, van geen geloof, van geen ervaring, van geen traditie.
Dat is dat wat voorbij leegte is, creativiteit –
de creativiteit van de werkelijkheid, niet de creativiteit van een talent of vermogen,
maar de creativiteit van dat wat voorbij angst is,
voorbij eisen, voorbij de trucs van het denken.


 

Iedere poging tot meditatie is de ontkenning ervan.
Alleen gewaar zijn van wat je denkt en doet is meditatie en niets anders ...
Meditatie betekent het bewustzijn ontdoen van zijn inhoud.



Als je de angst wil begrijpen en daar vrij van wilt zijn,
zul je ook het genot moeten doorzien.
Ze zijn dooreen geweven.



Voor de hele ontwikkeling van het menselijk wezen,
wordt eenzaamheid noodzakelijk,
als een manier om gevoeligheid te kweken.



Het regent en je hoort het ritme van de druppels.
Je kunt het met je oren horen of je kunt het vanuit een diepe stilte waarnemen.
Als je het waarneemt vanuit de eindeloze stilte van de geest,
heeft het een schoonheid die niet in woorden uit te drukken is, niet op canvas vast te leggen is
want het is een schoonheid die ver voorbij zelf-expressie ligt.




Er is geen weg naar de waarheid, historisch of religieus.
Zij kan niet ervaren of gevonden worden door redeneerkunst;
zij kan niet zichtbaar worden uit wisselende meningen en geloofsovertuigingen.
Je zult haar ontmoeten wanneer je geest vrij is van alle dingen die deze in elkaar heeft gezet.



 

Als je niet vrij bent van je verleden,
is er geen vrijheid mogelijk.



Schoonheid bevindt zich niet in een museum, in een schilderij,
in een standbeeld, of in het luisteren naar een concert;
schoonheid zit niet in een gedicht of in prachtige avondhemel;
of in het licht op het water, of in het gezicht van een mooi mens, of in een gebouw.
Er is alleen schoonheid wanneer het hart en de geest volmaakt in harmonie zijn
en die schoonheid kan niet verworven worden door een oppervlakkige geest
die verstrikt is in de wanorde van deze wereld.

  



Een van de functies van het denken is dat je steeds in beslag wordt genomen door iets.
De meesten van ons zijn continue bezig met iets in uit onze gedachtenwereld
zodat er geen ruimte is om naar onszelf te kijken, naar wat we werkelijk zijn.
We zijn bang om leeg te zijn.
We zijn te bang om onze angsten onder ogen te zien.



 

Waar de angst ophoudt, begint het Zijn.



 

Je moet in het dagelijks leven de eeuwigheid verwerkelijken.



 

De waarheid komt als een inbreker,
op een moment waarop u haar het minst verwacht.



Jij en de wereld zijn één.