Oorlogstuig in de ruimte geen science fiction

 

Onderstaande tekst is een onderdeel van “Beyond Bayonets and Battleships Space Warfare and the Future of U.S. Global Power”

 
SST – optische telescoop, waarmee men de ruimte observeert. T. Blake van het Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), het instituut van het Amerikaanse ministerie van defensie dat verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van militaire technologie, zegt: “de Space Surveillance Telescope (SST) geeft ons binnen enkele nachten surveillancegegevens waar oudere telescopen weken of maanden over moesten doen”. 

Drones
Een drone wordt op afstand bestuurd. Het vliegtuigje kent geen cockpit, raampjes of bemanning. Drones worden gelanceerd op geheime basissen over de hele wereld, waarna de vluchtcontrole en de aanvallen die ze uitvoeren op afstand worden overgenomen. Ze zijn niet door radar te spotten. Ze spioneren, ze wachten en ze moorden. De luchtmacht van de VS heeft wereldwijd al duizenden op afstand bestuurde drones rondvliegen, die jaren in de lucht kunnen blijven zonder ooit de grond te raken.

De (MQ-1) Predator drones werden in 1994 gelanceerd als experimentele onbemande en ongewapende verkenningsvliegtuigen. De Predator werd publiekelijk ingezet bij operaties van de Amerikaanse luchtmacht in Afghanistan en Pakistan en wordt daar nog steeds gebruikt; in 2000 in Afghanistan onder de CIA projectnaam “Operation Afghan Eyes”.

De geavanceerde MQ-9 versie Reaper drone uit 2011 had inmiddels al “opsporing kwaliteiten die mensen konden volgen en doden", was zwaar bewapend (heavily armed) met raketten en bommen, was in staat met sensoren vanaf 5.000 meter achtergelaten sporen en voetafdrukken te volgen naar vijandelijke installaties.

De totale vliegtijd tussen 2004 en 2010 van alle onbemande voertuigen steeg van 71 uur naar 250.000 uur, dat maakt duidelijk hoe snel het tempo van de ontwikkeling steeg (rose) in die jaren.

Tegen 2009 hadden de Amerikaanse luchtmacht en de CIA de beschikking over (deploying) 195 Predators en 28 Reapers in Afghanistan, Irak en Pakistan en de vloot van drones is sinds die tijd alleen maar groter geworden. Deze drones verzamelen en zenden 16.000 uur aan video uit per dag en ze hebben honderden Hellfire raketten afgevuurd. Het “hellevuur uit de hemel” heeft naar schatting 2.600 (an estimated 2,600) vermeende opstandelingen in Pakistan gedood.

Vanuit allerlei luchtmachtbasissen controleert de Amerikaanse regering een armada van onbemande vliegtuigen. Ze kregen namen mee als de Raaf, een wat kleiner verkenningsvliegtuigje en killermachines zoals de Predator (het roofdier), de Reaper (de man met de zeis) de Avenger (de wreker), de Vulture (gier) en Isis.

Hoewel de tweedegeneratie Reaper drones verbluffend veel lijken op geraffineerde killermachines, noemt (called them) een defensie-analist ze "Model T Fords". Buiten de slagvelden heeft het Amerikaanse leger nu zo'n 7.000 drones, waaronder 800 drones (including) die grote raketten kunnen afvuren. Door het financieren van een eigen vloot van 35 drones en door drones te lenen van de Air Force, heeft de CIA de stap gemaakt van passief inlichtingen vergaren naar een permanente paramilitaire capaciteit van robotten.

Tegelijkertijd is een andere vorm van informatieoorlogsvoering letterlijk online gekomen: de grenzeloze cyberoorlog (cyberwarfare capability). President George W. Bush heeft in 2002 illegaal de National Security Agency geautoriseerd (illegally authorized) om miljoenen emails te scannen met de top-secret "Pinwale" database. Ook de FBI startte (started) met een Investigative Data Warehouse, dat in al 2009 een miljard afzonderlijke dossiers kende.

Onder de regeringen van beide presidenten Bush en Obama is de defensieve digitale surveillance uitgegroeid tot een offensieve 'cyberoorlog', die is ingezet tegen de eerste belangrijke cyberoorlog uit de geschiedenis: Iran.  In 2009 vormde het Pentagon het US Cyber ​​Command (Cybercom U.S. Cyber Command), met hoofdkwartieren in Ft. Meade, Maryland en de Lackland Air Base in Texas, bemand met 7.000 luchtmacht medewerkers.

Twee jaar later verklaarde Cybercom dat “cyberspace een operationeel domein was net als de lucht, het land of de zee”.  Cyber-krijgers werden opgeleid om offensieve operaties te kunnen uitvoeren. Verschillende aanvallen volgden; op de geautomatiseerde centrifuges in de nucleaire installaties van Iran (variety of attacks) en op banken in het Midden-Oosten (Middle Eastern banks) die Iraans geld beheerden.

Informatie Regime door Robotten
De bezetting van Irak en Afghanistan heeft als katalysator gediend voor een nieuwe manier van informatie vergaren, waarbij de lucht- en ruimtevaart, cyberspace, biometrie, en robotica zijn gefuseerd tot een potentieel zeer krachtig apparaat.

In 2012 kondigde Obama (announced) plannen voor bezuinigingen aan, na jaren van oorlogvoering op de grond en de voortdurende uitbreiding (expansion) van de begroting van het Pentagon. Er zou 14% worden verminderd op infanterie en er zou worden gecompenseerd door een grotere nadruk te leggen op investeringen gericht op de ruimte en cyberspace, met name in wat men noemt de "critical space-based capabilities".

Tegen 2020 moet deze nieuwe verdediging strategie theoretisch in staat zijn om de ruimte, cyberspace en aardse strijd te integreren door middel van robotica. Deze robotica moeten in staat zijn naadloze informatie te leveren en tot dodelijke actie over te gaan.

Zowel de ruimte als cyberspace zijn nieuwe, niet-gereglementeerde domeinen van het militair conflict, die grotendeels buiten het internationale recht vallen. En Washington hoopt beiden zonder enige beperking te gebruiken voor een nieuwe wereldheerschappij tot ver in de eenentwintigste eeuw.

Terwijl Washington vanuit de ruimte haar blik werpt op de hele wereld, kan de rest van de wereld zich afvragen: hoe hoog de lucht in geldt de nationale soevereiniteit nog? Omdat er geen internationale overeenkomsten zijn over de verticale omvang van het soevereine luchtruim (een conferentie over het internationale lucht recht in Parijs in 1910 mislukte), zullen sommige advocaten van het Pentagon antwoorden: zo hoog als een land het kan afdwingen.

En Washington heeft dit juridisch vacuüm ingevuld (filled this legal void) met een geheime uitvoerende matrix - bediend door de CIA en de clandestiene Special Operations Command - dat willekeurig, zonder gerechtelijk toezicht, een "dodenlijst" opstelt. De stille, plotselinge dood daalt neer uit de hemel, voor terreurverdachten over de hele moslimwereld.

Hoewel de Amerikaanse plannen voor oorlogvoering in de ruimte strikt geheim zijn is het mogelijk om stukjes van de puzzel te vinden door verschillende websites van het Pentagon te bekijken en te focussen op belangrijke componenten in de technische beschrijvingen bij het Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA). Het gaat er over UAV’s en RPA’s, ‘unmanned aerial vehicles’ en ‘remotely piloted aircraft’.

Het Pentagon hoopt tegen 2020 de hele wereld onophoudelijk te kunnen patrouilleren, via een drievoudig ruimteschild dat bereik heeft van de stratosfeer tot de exosfeer, wordt gedreven door drones die zijn bewapend met agile raketten, met elkaar zijn verbonden door een satellietsysteem en wordt bewaakt door telescopen en robotica.

Op het laagste niveau van dit Amerikaanse ruimteschild, op zeer korte afstand van de Aarde, in de lagere stratosfeer, is het Pentagon bezig met het opbouwen van een armada van 99 Global Hawk drones. Deze zijn uitgerust met hoge resolutie camera’s die in staat zijn om alles te observeren binnen een straal van 160 kilometers. 

Elektronische sensoren van de Global Hawks zullen communicatie afluisteren, efficiënte motoren zullen de vliegtuigen jarenlang 24 uur per dag in de lucht kunnen houden en de Triple Terminator (Triple Terminator missiles) T3 raketten kunnen doelen op de grond vernietigen. Tegen het einde van 2011 hadden de luchtmacht en de CIA de Euro-Aziatische landmassa al omringd (ringed) met een netwerk van 60 basissen.

 Triple Terminator missiles

In deze basissen zijn drones gestationeerd die zijn bewapend met Hellfire raketten en GBU-30 bommen, waardoor luchtaanvallen tegen doelen overal in Europa, Afrika of Azië mogelijk zijn. En dit is nog maar het begin van wat een grootschalige robotoorlogsvoering wordt. De komende drones-oorlogen zullen enorm zijn. Ze staan in Amerika op het punt zwermtechnologieën te gaan toepassen, waarbij een heleboel drones gezamenlijk bestuurd worden door één piloot.

De verfijning van de gebruikte technologie werd in december 2011 duidelijk (exposed) toen een van de RQ-170 Sentinels in Iran naar beneden werd gehaald. Een als een vleermuis gevleugelde drone bleek uitgerust met radar-ontwijkende stealth capaciteiten, actieve elektronische scan radar en geavanceerde optiek (advanced optics) "dat gebruikers toestaat ​​om mogelijke terreurverdachten te identificeren op tienduizenden meters in de lucht".

Als alles volgens plan verloopt zullen in ditzelfde gedeelte van ons hemelruim tot 19 kilometer hoogte onbemande vliegtuigen patrouilleren, zoals "de Gier (the “Vulture)”.  Met zonnepanelen op zijn massieve 120 meter spanwijdte zal de Gier 5 jaren onophoudelijk kunnen patrouilleren. Gebruik makend van sensoren voor surveillance die "nooit knipperen" en raketten die aanvallen uitvoeren met dodelijke afloop.

Het uitproberen van de levensvatbaarheid van deze nieuwe technologie gebeurde met NASA's op zonne-energie vliegende Pathfinder en opvolgers daarvan. Pathfinder bereikte in 1997 een hoogte van 20.000 meter, de vierde generatie Helios vloog in 2001 al op 30.000 meter.

Voor de bovenste stratosfeer ontwikkelen DARPA en de luchtmacht samen (collaborating) de Falcon Hypersonic Cruise Vehicle. Verwacht wordt dat het vliegtuig "12.000 pond lading kan afleveren op een afstand van 9.000 mijl van de Verenigde Staten in minder dan twee uur." Hoewel de eerste testlanceringen in april 2010 en augustus 2011 halverwege de vlucht crashten, bereikten ze wel een verbazingwekkende snelheid van 20921 kilometer per uur (reach), 22 keer de snelheid van het geluid en hebben ze "unieke gegevens" teruggestuurd (sent back), die moeten helpen bij het oplossen van de aerodynamische problemen.

 
Hypersonic Cruise vehicles

Het Pentagon heeft in april 2010 zonder er ruchtbaarheid aan te geven de X-37B ruimtedrone gelanceerd (launched) in een baan 400 kilometer boven de aarde, een onbemand voertuig van nog geen 9 meter lang. Tegen de tijd dat het tweede prototype in juni 2012 na een succesvolle 15 maanden durende vlucht landde (landed) op Vandenberg Air Force Basis, vertegenwoordigde  (represented) deze geheime missie een geslaagde test van een "door robotica bestuurd en herbruikbaar ruimtevoertuig". Weer een stap voor de toepassing van onbemande drones in de ruimte van de exosfeer.

Binnenkort zullen in de ruimte veel drones zwerven. Satellieten zullen de belangrijkste doelen zijn. Dat satellieten kwetsbare doelen zijn werd duidelijk in 2007, toen China gebruik maakte van een grondraket om een eigen satelliet neer te halen (shoot down). In reactie hierop is het Pentagon nu het F-6 satellietsysteem aan het ontwikkelen (developing), dat "een groot monolithisch ruimtevaartuig kan laten opsplitsen in een groep draadloos verbonden elementen, dat de weerstand verhoogt… en een kapot deel kan vervangen of een tegenstander kan aanvallen”.

Houd in gedachten dat de X-37B een enorme laadruimte heeft om raketten of toekomstige laserwapens naar de vijandelijke satellieten te brengen.  Dat betekent de mogelijkheid om de communicatie van een militaire rivaal (zoals China) te verlammen. Trouwens, China zal in 2020 haar eigen wereldwijde satellietsysteem operationeel hebben.

Uiteindelijk zal de impact van dit nieuw regime worden gevormd door het vermogen van het Amerikaanse leger om het scala van wereldwijde lucht en ruimtevaartwapens te integreren in een structuur van robotica en commando’s, die in staat moet zijn de coördinatie te voeren op alle domeinen waar oorlog gevoerd kan worden: in de ruimte, in cyberspace, in de lucht, op zee en op het land.

Om de groeiende stroom van informatie te managen zou het systeem zichzelf moeten kunnen onderhouden met robot manipulerende technologie, zoals het Front-end Robotics Enabling Near-term Demonstration (FREND system) van het Pentagon. Het programma maakt satellieten autonoom en zorgt dat, wanneer nodig, brandstof wordt geleverd, reparaties worden uitgevoerd en voorraden worden aangevuld.

DARPA heeft een groothoek Space Surveillance Telescope (SST) gebouwd (building). Dit zou een grote sprong voorwaarts betekenen voor de ruimtebewaking. Het systeem zou het ruimtestrijders mogelijk maken om zittend voor een scherm alles rondom de planeet te zien, waardoor het mogelijk is om elk object in de baan rondom de aarde te volgen.

De telescoop verhoogt de nauwkeurigheid van het oudere GEODDS (Ground Based Electro-Optical Deep Space Surveillance), dat uit meerdere telescopen bestaat. Een employé van DARPA verkondigde in 2007 (explained) dat het een lekvrij geïntegreerd systeem zou worden. Dus, in 2010 waren er al 16.000 werknemers, hadden ze een budget van 5 miljard dollars, een hoofkwartier in Fort Belvoir à 2 miljard dollars, 8500 veiligheidsbeambten, allemaal bedoeld om de vloedgolf aan informatie van de Predators, Reapers, U-2 spy planes, Global Hawks, X-37B space drones, Google Earth, Space Surveillance Telescopes en andere satellieten te verwerken (coordinating).

Tegen 2020 moet een moslimterrorist op duizenden kilometers afstand met een raketaanval kunnen worden vernietigd na een “hit” van zijn iris, zijn gelaatstrekken, of zijn handtekening en een vijandig leger moet kunnen worden afgesneden van al zijn communicatiekanalen.

Zal de keuze van overheersing door techniek tot een ramp leiden?

Turend naar de toekomst, lijken twee concurrerende scenario’s te ontstaan voor de mondiale overheersing van Amerika. Als alles volgens plan verloopt, zal het Pentagon ergens in het derde decennium van deze eeuw de ruimte vullen met een uitgebreid wereldwijd surveillancesysteem.

Met behulp van robotica en techniek zal dat leiden tot een ware stortvloed aan gegevens van biometrische camera’s in openbare gebouwen en op straat, data uit de cyberwereld, het netwerk van Space Surveillance Telescopen en de patrouillerende drones in alle lagen van de atmosfeer.

Door middel van supersonisch datamanagement kan dit systeem het mogelijk maken dat de Verenigde Staten de wereldwijde hegemonie in stand houdt. Amerika kan echter ook de illusie hebben informatief alwetend te zijn en daardoor geneigd zijn nieuwe geldverslindende en slepende strijdtonelen aan te gaan, van Iran tot de Zuid Chinese Zee.

Als de macht van de VS wordt gevormd door werkelijke gebeurtenissen, dan kan het lot worden bepaald door wat eerst komt: een militair debacle volgend op de illusie van overheersing door technologie, of een nieuw technologisch regime dat krachtig genoeg is om de mondiale heerschappij van de VS te bestendigen.



Door Alfred W. McCoy

Bron: http://www.commondreams.org/view/2012/11/09 

Vertaald door ‘t Vertalerscollectief