Libië: Het draaide dus toch allemaal om de olie! 

Het wordt duidelijk dat de invasie van Libië om olie draaide nu de Franse en Italiaanse oliemaatschappijen met de Britten en de Amerikanen strijden om de oorlogsbuit.

Vorig jaar bombardeerden de NAVO-landen Libië om ‘democratie’ in het land te eisen. Maar nu is het duidelijk dat het allemaal om olie ging en de Amerikanen en Britten gaan niet democratisch doen en die buit eerlijk met Frankrijk en Italië delen.

Dus… oliegiganten Total uit Frankrijk en ENI uit Italië moeten aan de zijlijn toekijken en wachten terwijl de gulzige grote jongens uit Amerika en Engeland eerst hun lucratieve oliedeel inpikken… ExxonMobil, Chevron, Texaco, BP, Shell…

Het is geen verrassing om in The Wall Street Journal te lezen dat de Amerikaanse Securities & Exchange Commission (SEC) samen met de Libische stromannen-overheid ‘onderzoek’ doet naar ‘financiële onregelmatigheden’ bij beide maatschappijen in hun duistere deals tijdens het tweeënveertig jaar durende bewind van Kaddafi. Wie had dat nou toch kunnen bedenken! Een Italiaanse oliemaatschappij betrokken bij smeergelden? Corruptie in de hoogste echelons van de Franse olie-industrie?!? Nee toch?? Onmogelijk…! De VS en het Verenigd Koninkrijk zouden nooit zoiets doen!! Vraag maar eens aan Enron, Halliburton, BP…

De grote oliemaatschappijen worden nu beoordeeld over hoe intiem ze met de Kadaffis waren of hoe ver ze van ze afstonden, en hoeveel de respectievelijke landen aan de oorlog het afgelopen jaar hebben bijgedragen. Misschien zelfs in hoeverre ze deelden in hun gigantische, oneerlijk verkregen winsten. Het lijkt erop dat de scorekaarten nu moeten worden ingevuld…

Laten we even niet vergeten dat op het hoogtepunt van de Libische gevechten de ‘rebellen’ tussen hun ‘vrijheidsstrijd’ door de nodige tijd vonden om een nieuwe nationale oliemaatschappij op te zetten. Zoals Bloomberg rapporteerde op 22 maart 2011, ‘De Transitional National Council gaf een verklaring af over het besluit genomen op een vergadering op 19 maart tot de oprichting van de ‘Libyan Oil Company als toezichthouder van de olieproductie en het oliebeleid in het land, tijdelijk gevestigd te Benghazi, en de benoeming van een interim Algemeen Directeur van de maatschappij.’

En daar Big Oil en Big Finance twee handen op één buik zijn, legde dat rapport verder uit dat ‘ De Council ook had gezegd dat het ‘de Centrale Bank van Benghazi aanwees als monetaire autoriteit bevoegd voor het monetaire beleid in Libië en de benoeming van een gouverneur voor de Centrale Bank van Libië, met tijdelijk hoofdkwartier te Benghazi.’ 

Net als Romeo en Juliet, Tristan en Isolde, of Abelard en Eloise, zijn Olie en Geld waarschijnlijk het meest universele, paradigmatische duo van het Westen. Hun liefdesgeschiedenis duurt al vele tientallen jaren.

Olie is een zeer machtige, wereldomvattende business. Oliemaatschappijen kunnen overheden en hele landen maken of breken. Een buitenlandse oliemaatschappij nationaliseren zoals in Iran begin jaren 50 doet CIA en MI6 spionnen op volle toeren draaien om democratisch verkozen regeringen ten val te brengen en ze te vervangen door ‘geschiktere leiders’.

Olie verhandelen in andere valuta dan de US Dollar zoals Saddam Hussein durfde in november 2002 kan leiden tot een invasie een paar maanden later. Zelfs het zwakke Argentinië dat beschuldigingen uitte over de illegale Britse olie-avonturen op de Falkland Eilanden, kreeg superdestroyers en kernonderzeeërs van de Royal Navy op zijn dak.

Libië is ‘s werelds 9e olie producerende land en bezit de grootste oliereserve van Afrika. Kaddafi was van plan een nieuwe munteenheid in te voeren voor Libische en regionale olie: de gouden dinar die, in tegenstelling tot de US dollar, de echte intrinsieke waarde zou hebben gehad. Kaddafi’s centrale bank was volledig onafhankelijk van het wereldwijde financiële woekersysteem tegenwoordig wereldwijd in vrije val. Kaddafi gebruikte de olie-inkomsten voor zijn eigen volk en niet voor de VS/VK/EU/Israël oorlogsinspanningen in het Midden-Oosten en elders.

Dus toen het Perzische Golf-gebied de ongelofelijke brandhaard werd die het nu is, moest het wereldwijde oliekartel samen met de megabankiers die miljarden en miljarden oliedollars over de hele wereld schuiven, zorgen dat hun respectievelijke overheden hun legers in de alarmfase zouden brengen terwijl de oliegiganten vochten om nieuwe bronnen…

De focus ligt steeds meer op olievelden in ‘vriendelijkere’ delen van de wereld: de Falkland Eilanden, de Braziliaanse kustgebieden, en Libië midden in die gemakkelijk aan te vallen Noord-Afrikaanse kust aan ‘onze-eigen-Middellandse-Zee’.

De verwoesting van Libië vorig jaar was nou precies een reflectie van dit soort complexe achter-de-schermen gerommel van deze sleutelfiguren uit de olie, financiën, strijdmacht en politiek. Het is het soort Real News dat zelden de op de voorpagina komt… juist omdat het Real News is!

Het grootste deel van vorig jaar tot aan de openbare executie van Muhamar Kaddafi door de afgevaardigden van het Westen in Libië – d.w.z. huursoldaten, misdadigers, schurken en CIA/MI6/Mossad agenten, ook bekend als ‘Vrijheidsstrijders’, herhaalden de Westerse media telkens weer hoe slecht Kaddafi plotseling was geworden, hoe die arme Libiërs riepen om ‘democratie’, en hoe de heroïsche Libische ‘vrijheidsstrijders’ gebaseerd, bewapend, getraind en gefinancierd in Benghazi, worstelden om Libië te ‘bevrijden’ en Clintoniaanse ‘democratie’ en ‘mensenrechten’ op te dringen. Deze ‘Vrijheidsstrijders’ zijn echter doorgeschoten: nu Libië eindelijk ‘vrij’ is, vragen ze om het Oostelijke Cyrenaica onafhankelijk te maken van de rest van het land.

Was de burgeroorlog onderdeel van een Westers plan voor Libië? Vorig jaar, na een unanieme VN stemming via Resolutie nr. 1973 die toestond dat de NATO-luchtaanvallen het land vernietigden en de meest gewelddadige regiemwijziging van de laatste tijd afdwongen, hebben door de NATO gesteunde schurken het land in een chaos veranderd.

Zoals de ‘Libia Business News’ op dinsdag meldde, ‘Circa 3000 mensen kwam vorige maand in Benghazi bijeen om aan te kondigen dat Barca (Cyrenaica) nu een autonome regio was binnen een federale staat. Barca is het hart van Libiës olie-industrie, met twee derde van de productie en drie kwart van de oliereserves’  Het is een van de drie historische regio’s waarin het land is verdeeld. En terwijl Barca de meeste olie heeft, woont twee derde van de bevolking in de beide andere regio’s. Dus nu is de vraag hoe de grote inkomsten uit de rijke oliereserves ‘democratisch’ zullen worden verdeeld over de bevolking.



Door: Adrian Salbuchi voor RT

Adrian Salbuchi is politiek analist, auteur, spreker en radio/TV commentator in Argentinië. www.asalbuchi.com.ar

Gepost door Alexander Higgins - 11 april 2012, 3.20 uur – http://blog.alexanderhiggins.com/2012/04/11/libya-oil-116471/