Big Pharma introduceert de nanopil 


Er is momenteel veel aandacht voor de nanotechnologie door vele takken van de industrie. Het basisidee achter nanotechnologie is dat het mogelijk moet zijn, als de chemische samenstelling en het driedimensionale bouwplan van een stof bekend zijn, deze stof te maken door de juiste bouwstenen op de juiste plaats samen te voegen. Nanotechnologie maakt het tevens mogelijk atomen en moleculen te manipuleren, waardoor nieuwe materialen en gebruiksmiddelen ontstaan. Dit maakt de nanotechnologie interessant voor veel toepassingen: de kledingindustrie, elektronica, de voedingindustrie en de farmaceutische industrie.

Of het gebruik van nanotechnologie schadelijke effecten kan opleveren voor de gezondheid en het milieu op langere termijn, is nog onbekend. Dat weerhoudt de farmaceutische industrie er niet van om binnenkort de ’nanopil’ op de markt te brengen. Was voorheen de informatie over inhoud, productieplaats en productiedatum van medicijnen te herleiden door de streepjescode op de verpakking, nu kan men pillen slikken waarin nanodeeltjes verwerkt zijn met deze informatie.

Er zijn onderzoeken gedaan bij dieren naar de effecten van nanodeeltjes, waaruit bleek dat zij zeer nadelige effecten kunnen hebben op de gezondheid. De nanodeeltjes gaan door de huid, naar de longen, door de bloedbarrière naar de hersenen en kunnen zich vestigen in alle weefsels van het lichaam. Ze verbinden zich daar met andere stoffen en veroorzaken een toename van de kankerverwekkende vrije radicalen.

Wetenschappers van de universiteit van Rochester hebben ontdekt dat nanodeeltjes bij ratten gemakkelijk via inhalatie door de neus in het lichaam kunnen worden opgenomen. Vanuit de neusholten gaan ze naar de hersenen waar ze infecties veroorzaken. Dat betekent dat nanodeeltjes de bloedbarrière gemakkelijk kunnen doorbreken. Link naar rapport

Men gaat er vanuit dat de eigenschappen van de kunstmatige stoffen dezelfde zullen zijn als die van het door Moeder Natuur gemaakte origineel. Volgens een studie uit 2007 van de universiteit van Californië zijn de ijzer-nanodeeltjes giftig voor de zenuwcellen, terwijl het natuurlijke ijzer een onmisbaar element is voor het lichaam. Bron

Dit onderzoek uit 2004 heeft geconcludeerd dat bepaalde nano- koolstofverbindingen, fullerenes, gebruikt in elektronica en andere materialen, een complete verandering van de fysiologie van vissen kunnen veroorzaken.

Het is verbazingwekkend dat de nanotechnologie ook in de voedingsindustrie wordt toegestaan, terwijl er nog geen uitgebreide wetenschappelijke steun voor de veiligheid ervan is. Volgens het artikel uit 2009 worden nu overal nanodeeltjes gevonden in ons dagelijkse voedsel. Ook worden nanodeeltjes toegevoegd in verpakkingen, dozen, plastic omhulsels om de houdbaarheid van voedsel te verlengen en de smaak ervan op te peppen. Zelfs in voedingssupplementen en vitaminepreparaten komen nanodeeltjes voor.

De farmaceutische industrie wil het publiek overhalen de nieuwe nanotechnologie als een veilig onderdeel van de weg naar de vooruitgang te beschouwen. Big Pharma gebruikt het argument dat nanopillen met hun nanocodes het probleem van ‘fraude’ (nagemaakte medicijnen) in de farmaceutische industrie kunnen tegengaan. De nanocodes blijven aanwezig in het lichaam en kunnen door de scanners van de medici gelezen worden. Maar wat heeft de consument hieraan? Wie profiteren hier nu eigenlijk van?

Wanneer een farmaceutisch bedrijf een nieuw medicijn ontwikkeld heeft krijgt het bedrijf een patent op dit medicijn. Geen ander bedrijf mag dit medicijn produceren tot het patent vervallen is. Na officiële goedkeuring door de FDA, kan er dus heel veel geld verdiend worden. In de VS wordt een patent in de farmaceutische industrie voor 20 jaar vastgelegd. Dat betekent dat een bedrijf een monopoliepositie heeft dat 20 jaar duurt. Er kan gedurende die 20 jaar door het gebrek aan concurrentie veel geld gevraagd worden voor het medicijn. Big Pharma kan een grote som geld verdienen “om er zeker van te zijn” dat er geen nagemaakte medicijnen worden verkocht. Medicijnen die dezelfde werking hebben, maar goedkoper zijn, omdat ze geen dure merknaam dragen.

Door nanopillen te accepteren bestaat bovendien het gevaar dat we een soort wandelende harde schijf worden die door Big Pharma gelezen kan worden: welke pillen we genomen hebben, hoeveel en waar vandaan ze kwamen, alles kan door scanners gezien en tegen ons gebruikt worden. Het is alsof je een RFID chip hebt ingenomen, die je medicijngebruik bijhoudt. Theoretisch kan de nanotechnologie een middel worden om je af te wijzen voor een baan, om je een levensverzekering te onthouden, als bewijs tegen je dienen in een rechtszaak of je verplichten een vaccinatie te nemen die je hebt weten te ontlopen.

Hoe is het mogelijk, dat het toegestaan is nanotechnologie te gebruiken in zoveel artikelen, terwijl de vragen omtrent de veiligheid ervan op lange termijn, nog onbeantwoord zijn? In theorie lijkt nanotechnologie een uitkomst te zijn. Maar nanodeeltjes zijn niet alleen een potentieel gevaarlijke toevoeging, in medicijnen zijn ze ook compleet overbodig. Ons lichaam heeft zijn eigen nanotechnologie: het immuunsysteem. Zijn wetenschappers bezig om met hun mechanische microrobotjes het natuurlijk immuunsysteem te saboteren?

Nanotechnologie is een middel dat Big Pharma kan gebruiken om ervoor te zorgen dat je een volgzame consument wordt van gemonopoliseerde medicijnen. Medicijnen die kunnen worden afgelezen van je huid. Is het dat wat Big Pharma beoogt, totale controle over je lichaam? Nog een reden om te proberen medicijngebruik compleet te vermijden (alsof er niet al genoeg redenen waren)!

Hier is een link naar het monitoren van je medicijngebruik door Big Brother.




Door Mike Adams

Samengevat door ‘t Schrijverscollectief
Bron: http://www.naturalnews.com/029210_nanotechnology_medicines.html