Industrie-oorlog tegen de natuur: ‘Wat vertellen de bijen ons?’

 

Terwijl industrieën de planeet blijven vervuilen met hun giftige chemische stoffen, giftig afval en giftige lozingen, zingen de bestuivers van de Aarde een zwanenzang die geen twijfel laat bestaan over de dwaasheid van de moderne beschaving. Ons vermogen tot horen en adequaat reageren op de crisis van het dalende aantal bestuivers zal de overleving van de mensheid bepalen. "In 1923 voorspelde Rudolf Steiner, een Oostenrijkse wetenschapper, filosoof en sociale vernieuwer, dat in 80 tot 100 jaar de honingbijenpopulatie ten onder zou gaan." Queen of the Sun. Steiner geloofde dat de industrialisering van de bijen zou leiden tot hun ondergang. Het lijkt erop dat hij gelijk heeft gekregen. In de afgelopen twee decennia is de Verenigde Staten 100-300 miljard bijen verloren, en het probleem zich heeft verspreid naar Europa en daarbuiten. Terwijl de geïndustrialiseerde bijenhouderij elk jaar miljoenen bijen uitbuit, zijn er verschillende andere factoren die bijdragen aan hun massaal afsterven.



Bestuivers worden ziek door het gebrek aan een divers dieet in de tientallen miljoenen hectares monocultuur. Door de inname van genetisch gemodificeerde gewassen nemen de bestuivers ook, tot hun nadeel, genetisch gemodificeerde microben in. Hoewel vooral landbouwchemicaliën het meeste bijdragen aan bestuiver decimering. In een laatste wanhopige poging om de korf te redden, sluiten sommige bijen korfcellen af die buitensporige hoeveelheden pesticiden bevatten. Maar zelfs deze korven sterven uiteindelijk. Ter versterking van de multi-factor aanval van de industrie op de natuur voegt de alomtegenwoordige communicatie-industrie electromagnetische vervuiling toe waardoor bijen (en vogels) hun navigatievermogen verliezen. Misbruik makend van verzwakte, gedesoriënteerde bijen, zuigen exotische pathogenen zoals de Varroa mijt die geïmporteerd werd via geglobaliseerde handel, het resterende leven uit hen. En zo zien we de ondergang van de honingbijen en de Noord-Amerikaanse vleermuizen. Veel hiervan leren we uit Taggart Siegel zijn deels filosofisch liefdesverhaal, deels documentaire, Queen of the Sun: What are the bees telling us? In de bioscoop uitgebracht op 25 maart, wordt de award-winnende film verder ondersteund door een onlangs vrijgegeven rapport van het United Nations Environment Programme (UNEP), Global Bee Colony Disorders and other Threats to Insect Pollinators (Wereldwijde aandoeningen van bijenkolonies en andere bedreigingen voor insectbestuivers).

Een zekere manier om een ecosysteem ten onder te laten gaan is het decimeren van een hoeksteensoort, één van waaruit het hele gedecentraliseerde levensweb uitstraalt. Bestuivers dragen bijna tien procent bij tot de wereldwijde voedseleconomie, of ongeveer 218 miljard Dollar (153 miljard Euro) per jaar. Volgens het UNEP rapport bestuiven bijen 71 van de ongeveer 100 gewassoorten die voor 90% van het voedsel in de wereld zorgen. Onder de 20.000 bijensoorten die bekend zijn over de hele wereld is de honingbij, Apis mellifera, de belangrijkste, met haar bijdrage van tussen de 33 en 82 miljard Dollar per jaar (22,8 tot 57 miljard Euro). Terwijl we dus getuige zijn van de zesde vernietigingskramp van de planeet (populair gedetailleerd in The Diversity of Life van Ed Wilson), is het de bij die onze aandacht verdiend. "Bijen zijn de poten van planten," legt Michael Pollan uit in Queen of the Sun. Ze co-evolueerden zodat het ongesteelde organisme het gesteelde voedde in ruil voor voortplanting. Die symbiose ondersteunt een groot deel van het leven van vandaag. Zonder bestuivers zullen gewassen verdwijnen. Terwijl gewassen bezwijken zullen talloze soorten, inclusief de mens, verhongeren.

Als bestuivers verdwijnen, zullen ook bloeiende planten verdwijnen. De kettingreactie-ondergang kan dan gemakkelijk leiden tot het einde van het zoogdiertijdperk. Dit zou vergelijkbaar zijn met het einde van het dinosaurustijdperk zo'n 65 miljoen jaar geleden. De "verschrikkelijke hagedissen" zullen ons overleefd hebben met zo’n 100 miljoen jaar. Slechts ongeveer de helft van alle soorten, met name alligators en krokodillen, overleefden die laatste vernietigingskramp. Maar de menselijke overleving is nauwelijks gegarandeerd als 40% van onze voedselbronnen verdwijnen. Terwijl alligators en krokodillen meer dan een jaar zonder eten kunnen, en dit overlevingsmechanisme draagt enorm bij aan de lange levensduur van de soort, kan de mens dit niet.

Het UNEP-rapport noemt acht redenen voor de ondergang van de kolonie: de vernietiging van habitats, invasieve soorten (zoals de parasitaire mijt, Varroa destructor), luchtverontreiniging, elektromagnetische vervuiling, pesticiden en andere chemische vervuiling, industrieel vervoer (waar jaarlijks een miljoen bijen aan sterven), koloniesplitsing, en het dieet. Het rapport maakt geen melding van genetisch gemanipuleerde gewassen als een bijdragende factor voor het afnemende aantal bijen, maar valt wel monoculturen aan: "Het is steeds moeilijker voor bestuivers om voldoende polbronnen te vinden voor al hun essentiële aminozuren. Bijgevolg kan dit het immuunsysteem van het insect verzwakken waardoor ze kwetsbaarder worden voor verschillende pathogenen. "

In Queen of the Sun hebben verschillende sprekers geen twijfel. Wanneer planten genetisch zijn veranderd (via een crude gun methode), is het proces zo onbetrouwbaar dat slechts één van de vele duizenden cellen transmuteert. Dr. Vandana Shiva legt uit dat hierdoor antibiotica-resistente genen en virale promoters moeten worden toegevoegd. "Elk genetisch gemanipuleerd zaad is een bundel van bacteriën, toxinen, en virale promotors." Deze genetisch gemodificeerde bacteriën, toxinen, en virale promotors worden overgebracht naar onze darmen (en die van bijen), waar ze binnen de gastheer blijven functioneren. Alleen nu zijn wij de gastheer. De honingbij is de gastheer. En bijen doen het niet zo goed. Onderzoek heeft aangetoond dat maissiroop met veel fructose, een genetisch gemodificeerd product dat gegeven wordt aan bijen, de genetische expressie van immuniteit- en detoxfuncties remt. Queen of the Sun benadrukt het delicate evenwicht tussen de verschillende leden van een ecosysteem, zeggende dat genetische zuiverheid een vereiste is opdat het systeem zou werken. Om de bijen (of de bloeiende plant) het beste te laten zijn in wat ze doen, moet hun DNA intact blijven.

Zowel de film als het UNEP-rapport laten er geen twijfel over bestaan dat de ondergang van bestuivers het meest urgente probleem is waarmee de mensheid vandaag te kampen heeft. Beiden geven een aantal suggesties aan de agricultuur en particulieren waaronder: Stop (of verminder sterk) het gebruik van pesticiden, bij-vriendelijke gewassen kweken, biologisch kopen, habitat en zoetwater aanbieden, en een duurzame imker worden. Het UNEP-rapport merkt op dat pogingen tot instandhouding van de bestuivers ook kiinderkamer-habitats moet plannen omdat de eisen van de larfstadia verschillen van die van de gevleugelde volwassenen.

Gezien het feit dat de achteruitgang van bijen en vleermuizen het meest ernstig is in de Verenigde Staten, die de langste geschiedenis heeft in de verspreiding van genetisch gemodificeerde gewassen en die meer landbouwchemicaliën gebruikt dan enig ander volk, lijkt het vrij duidelijk wie de schuldige is. De top zes agrochemische bedrijven, Syngenta, Bayer CropScience, BASF, Monsanto, Dow AgroSciences, en DuPont verspreiden ook genetisch gemodificeerde gewassen.

Bestuivers houden de score van de corporate oorlog tegen de natuur bij. Ze vertellen ons dat pesticiden, biotechnologie en mobiele telefoons aan de winnende hand zijn. De tragedie is dat wanneer bestuivers verdwijnen, ook bloeiende planten en waarschijnlijk het zoogdiertijdperk zal verdwijnen.

Kijk hier naar een lijst van aankomende doorlichtingen en bekijk deze lijst van 10 dingen die je kunt doen om bijen te helpen.



© Rady Ananda

Rady Ananda is gespecialiseerd in Natuurlijke Hulpbronnen en beheert de sites, Food Freedom en COTO Report.

Bron: Rady Ananda voor Global Research - 11 april 2011

Vertaald door ‘t vertalerscollectief.